II OZ 834/09

SENTENCJA Dnia 6 października 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 6 października 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Wrocławiu z dnia 25 maja 2009 roku, sygn. akt II SA/Wr 152/07 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2003 roku, Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 25 maja 2009 roku zasądził od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu na rzecz skarżącego J.K. 49 zł kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 15 listopada 2007 roku skarżący złożył do akt spis kosztów procesowych. Na żądaną kwotę 199 złotych składają się opłata sądowa od skargi (10 zł), trzykrotne dojazdy do sądu (3 x 13 złotych) oraz trzykrotna utrata zarobków w dniach rozpraw (3 x 50 zł). Sąd wyjaśnił, że skarżący nie udokumentował w żaden sposób utraty zarobków, w związku z czym wniosek w tym zakresie nie został uwzględniony. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zarzucając naruszenie art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazał, że kwota wskazana przez niego we wniosku nie przekracza wynagrodzenia jednego adwokata, a zatem jest zgodna z przepisem art. 205 § 1 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 1 tejże ustawy, do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Z treści powyższych przepisów wywodzić należy ogólne zasady zwrotu kosztów postępowania przysługujących stronie skarżącej od organu w przypadku uwzględnienia skargi. Ustawodawca zdecydował się z jednej strony na zamknięty katalog tychże kosztów, wspierając się przy tym nieostrym pojęciem "celowego dochodzenia praw". Oznacza to, że w każdym przypadku rzeczą Sądu rozstrzygającego sprawę będzie ocena jakie koszty postępowania były kosztami niezbędnymi i celowymi. Takiej oceny dokonał Sąd I instancji w niniejszym postępowaniu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kosztem postępowania była uiszczona przez skarżącego opłata w postaci wpisu. Jednocześnie z protokołów rozpraw wynika, że skarżący stawił się na rozprawie oraz aktywnie w niej uczestniczył. Mimo zatem braku udokumentowania kosztów dojazdu do Sądu, możliwe było zasądzenie ich w tym zakresie, bowiem skarżący niewątpliwie zamieszkuje w innej miejscowości niż ta, w której znajduje się siedziba sądu, a nadto wskazane przez niego koszty odpowiadają średnim kosztom przejazdu na takiej trasie. Inną kwestią pozostają koszty utraconego zarobku. Na podstawie akt sprawy czy też doświadczenia życiowego Sąd nie był władny ustalić, czy wskazane przez skarżącego kwoty utraconych dochodów w jakikolwiek sposób odpowiadają rzeczywistym stratom. W żaden sposób koszty te nie zostały przez skarżącego udokumentowane, uniemożliwiając Sądowi I instancji rozstrzygnięcia w tym zakresie. Przepis art. 200 oraz art. 205 § 1 ustawy nie pozwalają wywieść, że Sąd w sposób automatyczny uwzględnia zestawienie kosztów przedstawiane przez stronę skarżącą. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.