I SA/Lu 542/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 października 2009 r. sprawy ze skargi B.K. i K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2004r. - p o s t a n a w i a – - zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym UZASADNIENIE W dniu 24 sierpnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga B.K. i K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2004 r., wydaną na B. K. W skardze małżonkowie podali adres "ul. K. [...] lok. [...] [...] B.P." W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego I Wydziału z dnia 24 i 25 sierpnia 2009r. skarżącej zostało przesłane wezwanie do uiszczenia wpisu, pouczenie o obowiązkach strony związanych z postępowaniem (między innymi co do treści art. 46 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wezwano też K. K. do wyjaśnienia, czy także wnosi on skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...], która dotyczy wyłącznie B.K. – pod rygorem przyjęcia, iż nie wnosi on skargi na wymienioną decyzję. Przesyłki zawierające powyższe pisma zostały przesłane na adres B. i K. K., podany w skardze (ul. K. [...] [...] B. P.). Pod wskazanym adresem, w dniu 31 sierpnia 2009 r. przesyłki odebrał M. H.(określony przez doręczającego jako adresat). Skarżący w żaden sposób nie odpowiedzieli na wezwanie Sądu. W stanie rzeczy, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 14 września 2009 r. B.K. i K. K. zostali wezwani (każde z osobna) do wskazania adresu zamieszkania oraz do wyjaśnienia, czy adres podany w skardze jest adresem do doręczeń – w terminie 7 dni, pod rygorem zawieszenia postępowania. Powyższe wezwania, w dniu 21 września 2009 r. odebrała S. R. (określona przez doręczającego jako osoba uprawniona do odbioru przesyłki). Na wezwanie B. i K.K. nie odpowiedzieli w żaden sposób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 46 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153 poz. 1270 ze zm.- dalej "ppsa") pierwsze pismo w sprawie musi wskazywać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] podpisaną przez zarówno B. jak i K.K., zostało wskazane, iż skarżącymi są "B. i K.K. ul. K.[...] B. P.". Ponieważ pod wskazanym adresem skarżący nie odbierają korespondencji, ani też nikt z dorosłych domowników strony, a na zwrotnych potwierdzeniach odbioru podpisują się osoby będące prawdopodobnie pracownikami Kancelarii Prawniczej, funkcjonującej pod tym adresem, Sąd, w celu ustalenia, czy podany w skardze adres jest adresem zamieszkania strony, czy adresem do doręczeń, wezwał stronę do złożenia stosownych wyjaśnień. Wobec braku jakiejkolwiek korespondencji strony w sprawie, oraz wobec uzasadnionej wątpliwości, iż adres podany w skardze nie jest adresem zamieszkania strony, Sąd nie jest w stanie ustalić, czy wezwania kierowane do K. i B.K. w sprawie, doręczone zostały w sposób skuteczny. Podstawy fakultatywnego zawieszenia postępowania, gdy o zawieszeniu decydują względy celowościowe, zostały uregulowane w art. 125 ppsa. Z treści § 1 pkt 3 tego przepisu wynika, że jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub nie wykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu. W ocenie Sądu w tym stanie sprawy przyjąć należy, że na skutek niewykonania przez B. i K. K. zarządzeń Sądu, nadanie dalszego biegu w sprawie nie jest możliwe, co wypełnia przesłankę z powołanego wyżej art. 125 § 1 pkt 3 ppsa. Na tej podstawie, oraz na podstawie art. 131 ppsa, należało orzec jak w sentencji.