I SA/Gd 1213/13

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S.-S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 25 września 2013 r., skarżąca E. S.-S. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 292 zł. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżąca uzupełniła w dniu 10 października 2013 r. Zgodnie z brzmieniem art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie Referendarza sądowego z dnia 17 października 2013 r. (wyciągu z rachunku bankowego małżonka sporządzonego za okres od 1 lipca do 24 października 2013 r., decyzji ZUS z dnia 21 marca 2012 r. i 25 marca 2013 r. o waloryzacji renty przyznanej małżonkowi, zaświadczenia naczelnika urzędu skarbowego z dnia 5 grudnia 2013 r. o niezłożeniu przez skarżącą zeznania podatkowego za rok 2012, faktur VAT za wodę i odprowadzenie ścieków za okres od 19 marca do 12 lipca 2013 r., za energię elektryczną za okres od kwietnia do listopada 2013 r., decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2013, dodatkowego oświadczenia z dnia 28 października 2013 r.), ustalono, że pozostaje ona we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem, nie uzyskuje żadnych dochodów, aktualnie jedynym źródłem utrzymania małżonków jest przyznana mężowi skarżącej renta z tytułu niezdolności do pracy, która (po uwzględnieniu potrącenia z tytułu prowadzonej egzekucji) wypłacana jest w kwocie 416,35 zł miesięcznie, mąż skarżącej nie posiada jakiegokolwiek majątku, zaś skarżąca jest współwłaścicielką domu o powierzchni 262 m2 oraz innej nieruchomości o powierzchni 145 m2 (jej udziały wynoszą odpowiednio 85% i 12,5%), średnie miesięczne wydatki związane z kosztami utrzymania nieruchomości zajmowanej przez małżonków, które przyjęto na podstawie przedstawionych faktur, wynoszą 599 zł. W tak ustalonym stanie faktycznym Referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Kwota miesięcznych dochodów, jaką dysponują małżonkowie bez wątpienia nie jest wystarczająca, aby pokryć wszystkie ich niezbędne bieżące wydatki, co podkreśliła sama skarżąca. W dodatkowo złożonym oświadczeniu podała, że małżonkowie nie kontynuują leczenia z powodu braku środków. Pod uwagę wzięto także okoliczność, że skarżąca, poza udziałami w nieruchomościach, nie posiada innego majątku, którego składniki mógłby ewentualnie spieniężyć, a środki uzyskane ze sprzedaży przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Majątku, w tym oszczędności, nie posiada także jej mąż. Z tych względów uznano, że skarżąca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.