II SA/Ol 870/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2010r. sprawy ze skargi I. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy postanawia - odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia "[...]"., nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości postanowienie Naczelnika Wydziału Planowania Przestrzennego i Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta w E. z dnia "[...]" w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wszczętej na wniosek M. i R. G. dotyczącej ustalenia warunków zabudowy terenu, dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania dwóch lokali mieszkalnych, zlokalizowanych w parterze budynku wielorodzinnego, na lokale o funkcji handlowo-usługowej oraz budowie schodów zewnętrznych do lokali od strony ul. "[...]", na terenie zlokalizowanym w obrębie 1-E. miast E. przy ul. "[...]" (lokale 3 i 13), na działkach oznaczonych w operacie ewidencji gruntów numerami 534 (w całości) oraz 436 (w części). W dniu 23 sierpnia 2010r., do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo J. R. i I. Ł., w którym podały, że Wspólnota Mieszkaniowa budynku, przy ul. "[...]" w E. nadal nie zgadza się z decyzją wydaną przez Urząd na niekorzyść lokatorów posiadających mieszkania w ścianie szczytowej budynku. Wskazały, że ściana szczytowa została ocieplona i pomalowana z własnych funduszy rok temu i nie zgadzają się na jakąkolwiek jej modernizacje. Ponadto zwróciły uwagę na wiele innych utrudnień związanych z prowadzoną budową oraz wyraziły niezadowolenie z pracy Urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismo to potraktowało jako skargę na swoje postanowienie z dnia "[...]". i przesłało do tut. Sądu akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę, wnosząc o jej oddalenie i podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Sprawa ze skargi J. R.zarejestrowana została pod sygnaturą II SA/Ol 869/10, zaś skarga I. Ł. otrzymała sygnaturę akt II SA/Ol 870/10. Następnie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 22 września 2010r., obie skarżące wezwane zostały do nadesłania w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania informacji, czy wskazane pismo "dotyczące skargi", skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jest skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", czy też inny akt lub czynność. W dniu 30 września 2010r. (data nadania przesyłki pocztowej) J. R. i I. Ł. nadesłały pismo w którym poinformowały, że Wspólnotę Mieszkaniową budynku, przy ul. "[...]" w E. nie stać jest na ponoszenie kosztów sądowych i dojazdów do Olsztyna i w związku z tym wniosły o przeniesienie sprawy do E. oraz wskazanie kosztów postępowania sądowego. Z uwagi na fakt, iż skarżące nie udzieliły żądanej informacji, zarządzeniem z dnia 7 października 2010r. zostały ponownie wezwane do nadesłania w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, informacji, czy pismo nazwane skargą skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jest skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz dodatkowo do wskazania czy przedmiotowe pismo składane jest we własnym imieniu, czy w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej budynku, przy ul. "[...]" w E., a także do nadesłania uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej budynku, przy ul. "[...]" w E., z której wynika kto może reprezentować wskazaną wspólnotę. Mimo prawidłowego pouczenia o skutkach prawnych zaniedbania nałożonym obowiązkom, skarżące nie uzupełniły w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast pismem z dnia 14 października 2010r. skarżące wniosły o "wycofanie sprawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Odnosząc się w pierwszej kolejności do stanowiska I. Ł., wyrażonego w piśmie z dnia 14 października 2010r., zasadnym jest wskazać, iż strona może skutecznie cofnąć wniesioną skargę tylko wówczas, gdy nastąpi wszczęcie postępowania, a skarga poddana kontroli przewodniczącego nie będzie zawierała braków formalnych (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07). Podkreślić należy, że postępowanie sądowe jest postępowaniem skargowym i jako takie może być inicjowane jedynie z woli strony, a zakres tej woli należy do praw strony. Będąc związany wskazaną zasadą, Sąd nie mógł uznać, iż pismo podpisane przez J. R.i I. Ł. "dotyczące: skargi" i nadesłane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w dniu 23 sierpnia 2010r., wszczęło postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie. Z treści tego pisma nie można bowiem wywnioskować, iż zamiarem strony było poddanie kontroli sądowej wskazanego postanowienia z dnia "[...]"., nr "[...]". Ponadto I. Ł. nie sprecyzowała swojego stanowiska w tym zakresie, mimo dwukrotnego wezwania Sądu. Powyższa okoliczność stanowi brak formalny skargi. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania do usunięcia braków formalnych skargi i zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania nałożonego obowiązku, I. Ł. nie nadesłała we wskazanym terminie żądanej informacji. Podstawę prawną nałożenia na skarżącą powyższego obowiązku stanowił art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym, jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jej uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia. Z tych też względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy.