I OSK 232/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie NSA Olga Żurawska - Matusiak del. WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Julia Chudzyńska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 402/17 w sprawie ze skargi K. Ł. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w L. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do usunięcia zagrożenia na stanowisku pracy oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 402/17 oddalił skargę K. Ł. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w L. z dnia [...]r. nr [...], wydaną w przedmiocie zobowiązania do usunięcia zagrożenia na stanowisku pracy. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy. W wyniku kontroli przeprowadzonej w Przedsiębiorstwie Wielobranżowym "M. " – K. Ł. pomiędzy [...] r. a [...] r. Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w L. (dalej: Inspektor Pracy; organ I instancji) wydał w dniu [...] r. nakaz skierowany do K. Ł. (dalej również: zobowiązany; skarżący; skarżący kasacyjnie), w którego 1. punkcie Inspektor Pracy nakazał "uzupełnić instrukcję dotyczącą naprawy kół i ogumienia o: informacje dotyczące sposobów naprawy/montażu/demontażu ogumienia i kół, których budowa oparta jest na różnych rodzajach felg (jednolitych pierścieniowych lub bezpierścieniowych, dzielonych); informacje dotyczące sposobów zabezpieczania pojazdów przy podnoszeniu podnośnikami; informacje dotyczące obowiązku pompowania kół samochodów ciężarowych, w szczególności wyposażonych w felgi pierścieniowe w koszach ochronnych [–] oraz o informacje dotyczące obowiązku konsultacji wszelkich napraw nietypowych z pracodawcą". Decyzją z dnia [...]r. Okręgowy Inspektor Pracy w L. (dalej również: Okręgowy Inspektor Pracy; organ II instancji; organ odwoławczy), w wyniku rozpoznania odwołania K. Ł. (dalej również: zainteresowany, skarżący; skarżący kasacyjnie), utrzymał w mocy zaskarżony nakaz. Motywując swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowy nakaz został wydany w związku z zaistniałym w dniu [...] r. zbiorowym wypadkiem przy pracy, w następstwie którego śmierć poniósł jeden z pracowników zatrudnionych na stanowisku wulkanizatora, zaś dwaj inni pracownicy zatrudnieni na takich stanowiskach doznali urazów. Powołując się na obszerne fragmenty protokołu pokontrolnego, Inspektor stwierdził, że dokumentacja pokontrolna bezspornie wskazuje na okoliczności uzasadniające treść nakazów. Organ II instancji podniósł w tym względzie, że zgodnie z § 51 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy ([Dz.U. z 2003 r. nr 169, poz. 1650, z późn. zm.] – dalej: ogólne przepisy bhp) montaż, demontaż i eksploatacja maszyn, w tym ich obsługa, powinny odbywać się przy zachowaniu wymagań bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii, uwzględniających instrukcje zawarte w dokumentacji techniczno-ruchowej. Organ II instancji zwrócił też uwagę na to, że czynność pompowania ogumienia kół zgodnie z § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w komunikacji miejskiej i autobusowej komunikacji międzymiastowej (dalej również: rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r.) powinna odbywać się na wydzielonych stanowiskach i przy użyciu osłon zabezpieczających. Organ zaznaczył, że rozporządzenie to określa wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy w komunikacji miejskiej oraz autobusowej komunikacji międzymiastowej, jednak zasadą bhp jest, że pompowanie kół samochodów ciężarowych lub innych kół, w tym wyposażonych w pierścienie zabezpieczające, powinno odbywać się w koszach zabezpieczających, chroniących pracowników przed uderzeniem przez wyrwane pierścienie lub elementy ewentualnie rozrywanej gumy lub felgi. Organ II instancji stwierdził, że przedmiotem nakazu w pkt 1 jest uzupełnienie instrukcji dotyczącej [wykonywania] napraw ogumienia, a nie instrukcji dotyczącej wyłącznie obsługi urządzenia, jakim jest "montażownica opon", zaś nakaz zawarty w pkt. 1 jest zasadny właśnie dlatego, że instrukcja dotycząca naprawy kół i ogumienia nie zawiera wskazanych w tym nakazie informacji, lecz ograniczona jest do obsługi wspomnianego urządzenia. Inspektor podniósł, że w ramach organizacji pracy w "M. U" naprawa kół i ogumienia obejmuje również czynności poprzedzające i następujące po czynnościach wykonywanych przy użyciu przedmiotowej "montażownicy", w szczególności polegające na wymontowywaniu i zamontowywaniu kół jezdnych do pojazdów. Inspektor podniósł, że pracownicy zatrudnieni na stanowisku wulkanizatora (z których jeden poniósł śmierć, a dwaj doznali urazów w następstwie wypadku) narażeni są na ryzyko zawodowe zagrożenia uderzeniem pierścieniem, elementem felgi lub oponą podczas pompowania koła lub jego demontażu. W tych warunkach organ odwoławczy stwierdził, że treść nakazu w pkt. 1 tiret pierwsze dotyczy obowiązku zaznajomienia pracowników "serwisu oponiarskiego" z budową felg różnych rodzajów, a nie z dokumentacją techniczno-ruchową "wszelkich pojazdów". Ponadto Inspektor nie podzielił argumentacji skarżącego, że obowiązki określone w § 41 ust. 1 pkt 2 i § 52 ust. 2 ogólnych przepisów bhp odnoszą się do maszyn i urządzeń, na których praca jest wykonywana, a nie do maszyn i urządzeń naprawianych w zakładach pracy, w szczególności pojazdów [naprawianych] w serwisach oponiarskich. W skardze na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy zobowiązany zakwestionował zasadność nałożenia na niego obowiązków określonych w pkt. 1 nakazu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: WSA w Lublinie, Sąd I instancji; Sąd wojewódzki), motywując swoje rozstrzygnięcie, odwołał się do ogólnych zasad zawartych w art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2016 r., poz. 1666, z późn. zm.). Ponadto wyjaśnił, że zgodnie z art. 237(4) Kodeksu pracy pracodawca jest obowiązany zaznajamiać pracowników z przepisami i zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczącymi wykonywanych przez nich prac (§ 1), jak również jest obowiązany wydawać szczegółowe instrukcje i wskazówki dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach pracy (§ 2). Sąd I instancji odwołał się także do brzmienia przepisów § 41 ust. 1 i 2 ogólnych przepisów bhp. Sąd wojewódzki stwierdził, że w świetle przytoczonych przepisów nie można zarzucić organom wadliwej oceny "Instrukcji bhp dotyczącej naprawy kół i ogumienia" i niezasadnego nałożenia obowiązku jej uzupełnienia, gdyż nakazane uzupełnienie instrukcji bhp znajduje uzasadnienie w obowiązku pracodawcy dotyczącym wskazania na konkretne zagrożenia występujące na stanowisku pracy, na którym pracownik będzie wykonywał swoje obowiązki. Sąd uwzględnił również stwierdzone realne zagrożenie dla zdrowia i życia pracowników w zakładzie skarżącego. W tym względzie argumentował, że niezależnie od tego, na jakim stanowisku pracownik świadczy pracę, pracownicy zatrudnieni przez skarżącego nie ograniczają się do wykonywania tylko tych prac, do świadczenia których zostali zatrudnieni i tylko na swoich stanowiskach pracy, skoro w opisanym wyżej zdarzeniu to wulkanizatorzy dokonali demontażu koła ładowarki. Sąd I instancji zaznaczył, że obowiązek informowania pracowników o rzeczywistych zagrożeniach występujących na stanowisku pracy wynika również z art. 226 pkt 2 Kodeksu pracy. Ponadto stwierdził, że wypadek z dnia [...] r. wskazuje na to, pracownik zatrudniony na stanowisku wulkanizatora może być uderzony pierścieniem, elementem felgi lub opony, gdyż pracę wykonuje nie tylko przy swoim stanowisku pracy, wobec czego o takim ryzyku powinien być poinformowany. Sąd uznał w realiach rozpatrywanej sprawy, że jest to rzeczywiste ryzyko zawodowe, na które narażony jest pracownik zatrudniony na stanowisku wulkanizatora. Sąd I instancji stwierdził również, że obowiązki pracodawcy wynikające z § 41 ust. 1 pkt 2 ogólnych przepisów bhp nie ograniczają się jedynie do tych urządzeń technicznych i maszyn, na których praca jest wykonywana, gdyż art. 207 § 1 i 2 Kodeksu pracy obowiązki te zakreśla w sposób szeroki i na takie jego rozumienie wskazuje też wykładnia systemowa. Ponadto Sąd wojewódzki stwierdził, że organy nie naruszyły § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w komunikacji miejskiej oraz autobusowej komunikacji międzymiastowej (Dz.U. nr 37, poz. 341, z późn. zm.), skoro bowiem żaden z organów go nie stosował. Sąd zarazem podniósł, że wykładnia § 28 tego rozporządzenia powinna być dokonywana przy uwzględnieniu unormowania art. 15 Kodeksu pracy – zwłaszcza, gdy w systemie prawnym brak normy regulującej bezpieczny sposób pompowania kół w samochodach ciężarowych. Sąd zauważył również, że pracodawca ma obowiązek realizowania nie tylko przepisów prawa dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, ale i zagwarantowania faktycznego bezpieczeństwa pracownikom, w szczególności poprzez organizowanie pracy w sposób zapewniający takie warunki (art. 207 § 2 pkt 1 Kodeksu pracy). Sąd uznał, że nie ma przeszkód, aby skarżący dla zapewnienia bezpieczeństwa pracownikom wprowadził sposób pompowania kół unormowany w § 28 przywołanego rozporządzenia, skoro w istocie przepis ten oznacza uznanie takiego sposobu za bezpieczny, a obowiązkiem skarżącego jest rzeczywiste zapewnienie pracownikom bezpieczeństwa. W skardze kasacyjnej, kwestionującej wyrok WSA w Lublinie w całości, K. Ł. zarzucił naruszenie prawa materialnego "przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie" § 1 ust. 1 oraz § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. przez zastosowanie przepisów tego rozporządzenia do pracodawcy nieprowadzącego działalności gospodarczej w zakresie komunikacji miejskiej oraz autobusowej komunikacji samochodowej, lecz w zakresie serwisu oponiarskiego. W motywach skargi kasacyjnej zobowiązany podniósł, że skoro Inspektor Pracy w swoim nakazie powołał jako podstawę prawną m.in. § 28 przedmiotowego rozporządzenia, to uznał że przepis ten ma zastosowanie w sprawie, a w konsekwencji zastosował również przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia, określający podmioty, których dotyczy całe to rozporządzenie. Za oczywiście błędne uznał stanowisko Sądu wojewódzkiego co do tego, że skoro organ nie powołał § 1 rozporządzenia, to przepis ten nie był stosowany. W tym zakresie argumentował, że nie można zastosować przepisu szczegółowego danego aktu prawnego bez uprzedniego określenia, czy ten akt w ogóle ma w sprawie zastosowanie. Skarżący kasacyjnie podniósł, że przepisy omawianego rozporządzenia dotyczą pracodawców prowadzących działalność określoną w § 1 ust. 1 tego rozporządzenia, a K. Ł. takiej działalności nie prowadzi, wobec czego powołany w nakazie przepis tego rozporządzenia nie może mieć do niego zastosowania. Skarżący podniósł, że dokonana w tym względzie przez Sąd wojewódzki wykładnia rozszerzająca pozbawiona jest jakiegokolwiek uzasadnienia. W konkluzji zobowiązany stwierdził, że jeżeli Inspektor Pracy powołał w nakazie przepis prawa, który w sprawie nie ma zastosowania i na podstawie tego przepisu sformułował jeden z nakazów, to nakaz taki wydany został z rażącym naruszeniem prawa, wobec czego oddalenie skargi na takie rozstrzygnięcie także stanowi oczywiste naruszenie prawa. Przy tak sformułowanych i umotywowanych zarzutach skargi kasacyjnej, skarżący wniósł o uchylnie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tej przyczyny podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny (dalej również: Sąd kasacyjny) nie stwierdził, że zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego skontrolował zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem – w granicach określonych podstawami skargi kasacyjnej. W rozpatrywanym przypadku skarga kasacyjna została oparta na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. dotyczącej naruszenia prawa materialnego. Rozważania w tym zakresie trzeba rozpocząć od zwrócenia uwagi na to, że autor skargi kasacyjnej w treści zarzutu przypisał Sądowi "błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie" § 1 ust. 1 oraz § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r., co miało nastąpić "przez zastosowanie przepisów tego rozporządzenia" do sytuacji skarżącego. Takie skonstruowanie zarzutu jest wadliwe, bowiem Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do zastępowania autora skargi kasacyjnej przy redagowaniu treści zarzutów tego wysoce sformalizowanego środka odwoławczego. W świetle art. 174 pkt 1 p.p.s.a. odrębną podstawę skargi kasacyjnej stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i odrębną podstawą jest naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie. Nieprawidłowe odczytanie treści prawa może polegać na mylnym zrozumieniu treści lub znaczenia przepisu prawnego lub też na niezrozumieniu intencji ustawodawcy. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego polega zaś na tym, że sąd popełnia błąd subsumcji, tj. podciąga pod ustalony stan faktyczny niewłaściwy przepis (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1026/04, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny, pomimo stwierdzonych uchybień redakcyjnych skargi kasacyjnej, mając na uwadze zasadę falsa demonstratio non nocet, przyjął, że z łącznie czytanych zarzutów i uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie autora skargi kasacyjnej niewłaściwie został zastosowany § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r., który w ogóle nie znajdował zastosowania w sprawie, jak również błędnie – bo rozszerzająco – zinterpretowany został przepis § 1 ust. 1 tego rozporządzenia. Do takiego wniosku prowadziło odniesienie treści zarzutów do uzasadnienia, w którym autor skargi kasacyjnej z jednej strony w odniesieniu do § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. argumentował, że przepis ten był w istocie stosowany i można sformułować zarzut jego naruszenia, a z drugiej stwierdził, że powołany w nakazie Inspektora Pracy przepis [tj. § 28] nie mógł mieć zastosowania w sprawie, gdyż brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do rozciągania powyższych przepisów na inne podmioty niż przewidziane w rozporządzeniu, zaś dokonana przez Sąd wojewódzki wykładnia rozszerzająca pozbawiona jest jakiegokolwiek uzasadnienia. Odnosząc się do takiego stanowiska strony skarżącej, należy stwierdzić, że Sąd I instancji jednoznacznie wypowiedział się co od tego, że organy nie naruszyły § 1 ust. 1 omawianego rozporządzenia, bowiem żaden z organów nie zastosował go w rozpatrywanej sprawie. Skoro zaś skarżący uważa przeciwnie, to powinien był postawić Sądowi wojewódzkiemu zarzut błędu w subsumcji stanu faktycznego sprawy, a zatem błędu w zastosowaniu powołanego przepisu. Należy podkreślić, że organy Inspekcji Pracy nie stwierdziły, że § 1 ust. 1 rozporządzenia ustalającego przepisy bhp w komunikacji miejskiej i autobusowej komunikacji międzymiastowej ma zastosowanie do skarżącego, który w sposób oczywisty nie prowadzi działalności z zakresu publicznej komunikacji kołowej. Istotą ich stanowiska było to, że w sprawie zastosowanie znajduje zasada bhp, zgodnie z którą pompowanie kół samochodów ciężarowych lub innych kół wyposażonych w pierścienie zabezpieczające powinno odbywać się w koszach zabezpieczających, chroniących pracowników przed uderzeniem przez wyrwane pierścienie lub ewentualnie elementy rozrywanej gumy lub felgi. Istnienie takiej zasady organy Inspekcji Pracy wywiodły z brzmienia § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. Również zdaniem Sądu kasacyjnego żaden z organów nie stwierdził, że omawiane rozporządzenie ma zastosowanie do sytuacji skarżącego, natomiast każdy z nich przyjął, że istnieje określona zasada bhp, która powinna być stosowana w zakładzie skarżącego. Z kolei Sąd I instancji, pomimo pewnej niezręczności w swojej wypowiedzi, nie mógł się dopuścić błędnej wykładni § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia, skoro przyjął, że przepis ten nie był stosowany przez organy Inspekcji Pracy. Niezręczność ta ujawniła się w stwierdzeniu, że "wykładnia § 28 rozporządzenia dokonywana powinna być przy uwzględnieniu unormowania" art. 15 Kodeksu pracy, "zwłaszcza, gdy w systemie prawnym brak normy regulującej bezpieczny sposób pompowania kół w samochodach ciężarowych". Odnosząc się do powyższego, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie organy Inspekcji Pracy nie zajmowały się wykładnią § 28 przedmiotowego rozporządzenia w takim sensie, jak stwierdził to Sąd I instancji, lecz poszukiwaniem takiej zasady bhp, która powinna być przestrzegana w procesie pracy w zakładzie skarżącego. W ogólnych przepisach bhp (rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r.) brak jest skodyfikowanej normy regulującej bezpieczny sposób postępowania związanego z obsługą (serwisowaniem) czy pompowaniem kół w samochodach ciężarowych. Niemniej jednak, poprzez wprowadzenie normy szczególnej dotyczącej wykonywania tego rodzaju czynności w komunikacji miejskiej i samochodowej komunikacji międzymiastowej, niewątpliwe usankcjonowany został przez prawodawcę pewien sposób wykonywania czynności związanych z tego rodzaju obsługą kół, który uważany jest za bezpieczny. Wobec tego całkowicie uprawnione jest przyjęcie, że obiektywnie istnieje określona zasada bhp w tym zakresie, nawet jeżeli nie została ujęta w ogólnych przepisach bhp. Dla jasności dodać należy, że Sąd kasacyjny ma na myśli zasady bhp rozumieniu pewnych reguł – sposobów lub metod postępowania – niewyrażonych w żadnym przepisie bezpieczeństwa i higieny pracy, jednakże przyjętych i ukształtowanych przez praktykę w procesie pracy, a których stosowanie ma chronić życie lub zdrowie pracowników poprzez zapewnienie lub zwiększenie bezpieczeństwa i higieny pracy. Tak rozumiane zasady bhp mogą być rekonstruowane nie tylko z przepisów innych dziedzin prawa, ale też z różnego rodzaju instrukcji czy wskazań technologicznych, jak również wprost z doświadczenia życiowego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 12 lipca 1958 r. sygn. akt II Cr 1214/57, OSPiKA 1959/11/228; 24 czerwca 1959 r. sygn. akt III Cr 907/58, OSPiKA 1960/10/261; 13 września 2016 r. sygn. akt III PK 146/15 oraz komentarz do art. 207 Kodeksu pracy [w:] Kodeks pracy. Komentarz pod red. K. Barana, WKP 2018, wyd. IV). Z tych wszystkich powodów, a w szczególności ze względu na brzmienie art. 15 i art. 207 § 2 pkt 1 Kodeksu pracy, w pełni uprawnione było w przedmiotowej sprawie nałożenie przez Inspekcję Pracy na pracodawcę obowiązku podjęcia takich działań – poprzez ustalenie określonego sposobu wykonywania czynności na danym stanowisku pracy lub w stosunku do określonych przedmiotów, zgodnego z istniejącą zasadą bhp – które w istocie będą korespondowały z treścią jakiegoś szczególnego przepisu bhp, nawet jeżeli zawarty jest w takim akcie prawnym, który nie znajduje wprost podmiotowo lub przedmiotowo zastosowania do danego pracodawcy. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżący niezasadnie zarzucił Sądowi naruszenie prawa materialnego polegające na "błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu" przepisów § 1 ust. 1 i § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. "przez zastosowanie przepisów tego rozporządzenia" do skarżącego. Tym bardziej, że całkowicie pominął fundamentalne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy brzmienie powołanych przez Sąd wojewódzki przepisów art. 15 i art. 207 § 2 [pkt 1] Kodeksu pracy – i nie sformułował w tym względzie żadnego zarzutu kasacyjnego. Przypomnieć zatem w tym miejscu należy, że powinność dbania o bezpieczeństwo i higieniczne warunki pracy jest istotnym obowiązkiem pracodawcy, wskazanym w art. 15 i art. 94 pkt 4 Kodeksu pracy jako podstawowa zasada prawa pracy, która ma niewątpliwie na celu zapewnienie pracownikowi bezpiecznych warunków pracy. Oznacza to, że pracodawca zobowiązany jest do zapewnienia pracownikowi faktycznego bezpieczeństwa, a nie tylko do realizacji obowiązków wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów bhp, gdyż jego zadanie sprowadza się również do zagwarantowania faktycznego bezpieczeństwa (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 1980 r. sygn. akt I PR 87/80, LEX nr 14567 i 13 września 2016 r. sygn. akt III PK 146/15, LEX nr 2112315). Wątpliwości skarżącego jako pracodawcy co do dopuszczalności wydania przez Inspekcję Pracy nakazu stosowania w jego zakładzie pracy zasady bhp związanej obsługą kół samochodów ciężarowych nie mogą być usprawiedliwione w świetle przepisów przywołanych przez Sąd I instancji. Pracodawca obowiązany jest bowiem zaznajamiać pracowników nie tylko z przepisami bhp, ale i z zasadami bhp dotyczącymi wykonywanych przez nich prac, jak i wydawać szczegółowe instrukcje i wskazówki dotyczące bhp na stanowiskach pracy, co wynika z art. 237(4) § 1 i 2 Kodeksu pracy. Konieczność respektowania tych obowiązków w zakładzie skarżącego jest zaś tym bardziej oczywista, skoro przy wykonywaniu pracy na terenie zakładu doszło do wypadku przy pracy ze skutkiem śmiertelnym. W związku z tym zdarzeniem ujawniono istotne zaniedbania właśnie w zakresie zaznajomienia pracowników z bezpiecznymi zasadami wykonywania danego rodzaju czynności związanych zdejmowaniem i zakładaniem kół samochodów ciężarowych obsługiwanych w związku ze świadczonym serwisem oponiarskim (wulkanizacyjnym). W świetle przedstawionych argumentów należało uznać zarzuty kasacyjne za pozbawione usprawiedliwionych podstaw, gdyż Sąd I instancji nie popełnił w rozpatrywanej sprawie błędu co do wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.