VII SA/Wa 1002/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Siwek, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi A. P. i W. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę UZASADNIENIE VII SA/Wa 1002/19 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2019r r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania [...], od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2018 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla [...], obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] obręb [...], gmina [...] - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2018 r. Nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż jak wynika z zebranego materiału dowodowego Inwestor do wniosku o pozwolenia na budowę, załączył projekt budowlany wraz z uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z projektu budowlanego wynika, że na działce inwestycyjnej nr [...] projektuje się rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o pomieszczenie garażowe dwustanowiskowe, w połączeniu z zabudową mieszkaniową, o bryle dostosowanej do budynku podstawowego. Przedmiotowa rozbudowa zlokalizowana została od strony północno-wschodniej budynku, bezpośrednio przy granicy z działką nr ew. [...] stanowiącą własność [...]. Ścianę graniczną zaprojektowano jako mur oddzielenia pożarowego, bez otworów, z wysunięciem 30 cm poza lico ściany i z wyprowadzeniem 30 cm ponad pokrycie dachu. Rozbudowywana część budynku jest jednokondygnacyjna bez podpiwniczenia, z dachem dwuspadowym stosownie do istniejącego budynku mieszkalnego z dachem dwuspadowym. Rozbudowywana część budynku nie posiada odrębnej ściany od strony istniejącego budynku a konstrukcję stanowią cztery słupy i podciąg. Pomieszczenie, poprzez otwór drzwiowy, posiada połączenie bezpośrednio z istniejącym budynkiem, a dokładnie jego klatką schodową. Powyższa rozbudowa budynku mieszkalnego spełnia ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w [...] z dnia [...] października 2004 r. (publ. Dz. Urz. Woj. [...] z 2004 r. Nr [...], poz. [...]). Zgodnie z treścią ww. planu § 8 pkt 4 - działka nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina [...], położona jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MU - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z towarzyszącą funkcją usług nieuciążliwych. Dla terenów zabudowy mieszkaniowej m.in. MU, ustalenia szczegółowe (§ 32 ust. 2) planu stanowią, iż garaże, budynki usługowe oraz gospodarcze mogą być wolnostojące lub w połączeniu z zabudową mieszkaniową o bryle dostosowanej do budynku podstawowego. Treść § 36 ww. planu informuje, że dla terenów MU ustala się: 1) minimalna powierzchnia działki 1000 m2; 2) minimalna powierzchnia działki czynna biologicznie 30 %; 3) maksymalna liczba kondygnacji dwie z poddaszem użytkowym; 4) maksymalna wysokość zabudowy 12 m. Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 4 ustaleń planu dopuszcza się sytuowanie obiektów budowlanych bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż 3,0 m lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli zostaną spełnione łącznie wszystkie warunki: a) usytuowanie budynku nie zakłóci ponad przeciętną miarę możliwości zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości sąsiednich: b) usytuowanie budynku nie naruszy zasad współżycia społecznego; c) ściana budynku zwrócona w stronę nieruchomości sąsiedniej nie będzie posiadała otworów okiennych lub drzwiowych. Przy czym organ odwoławczy przywołał treść § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 poz. 1422 ze zm.), który stanowi: "Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość". Organ odwoławczy wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się ekspertyza techniczna wynikająca z § 206 ust. 2 ww, rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., stwierdzająca stan konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego rozbudowywanego budynku mieszkalnego. Projekt budowlany zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego oraz aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant sporządził opinię geotechniczną. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane podkreślił, iż zasada poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich ma charakter zasady ogólnej prawa budowlanego. Wskazał, iż poszanowaniu podlegają jedynie uzasadnione interesy osób trzecich (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2016 r. sygn. II OSK 2092/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 maja 2013 r., IV SA/Po 183/13). Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być zatem interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Interesy te muszą znajdować swoje umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić tylko wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne normy (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2006 r., II OSK 643/05, wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., II OSK 182/14, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 czerwca 2015 r., II SA/Rz 212/15). W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, tylko w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym aby zarzut naruszenia uzasadnionych interierów osób trzecich, podniesiony w odwołaniu powinien być bezpośrednio powiązany z przepisem prawa, który został naruszony przez planowaną inwestycję. Za bezzasadny uznał organ odwoławczy zarzut jakoby organ I instancji miał obowiązek w toku prowadzonego postępowania uwzględnić przyszłe plany Skarżących odnośnie zabudowy ich działki. Wskazał, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej, wydając decyzję w sprawie zatwierdzenia inwestycji nie może uzależniać swoich rozstrzygnięć od zdarzeń przyszłych i niepewnych. Niedopuszczalnym jest opieranie decyzji administracyjnej na przypuszczeniach, iż realizacja zamierzeń budowlanych może coś spowodować. Nie sposób również zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami ustawy Prawo budowlane (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 672/05). Ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (Wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt: VII SA/Wa 2621/13). W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, iż zarzut konieczności wykazania się przez inwestora odstępstwem od przepisów techniczno-budowlanych na podstawie art. 9 Prawa budowlanego jest całkowicie bezzasadny i nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa materialnego. Organ administracji architektoniczno - budowlanej jest związany treścią wniosku o pozwolenie na budowę i przepisami prawa. Jeśli treść wniosku pozostaje spójna z projektem budowlanym (jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie) organ nie może żądać od inwertora niczego, co wykraczałoby poza treść wniosku. Nie zrozumiałym dla tutejszego organu jest na podstawie jakiego przepisu prawa Skarżąca żąda aby inwestor przedłożył ww. postanowienie, przy realizacji inwestycji, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na marginesie wskazał, iż zasada poszanowania interesów osób trzecich nie oznacza, że interesy tych osób muszą być w pełni zaspokojone, ponieważ powinny być wzięte pod uwagę i traktowane na równi z interesami wszystkich stron postępowania, w tym inwestora. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 2 kwietnia 1998 r. (IV SA 1517/97), "Prawo własności inwestora musi być tak samo chronione, jak prawo własności właściciela sąsiedniej działki". Następnie wskazał, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m. in.: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno -budowlanymi; - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Zatem organ sprawdza ustalenia określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przy czym lista sprawdzeń jest listą zamkniętą. Niedopuszczalne jest rozszerzanie warunków zawartych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W odwołaniu Skarżący wskazują, że , jeśli organ zobligowany jest do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, a konieczną przesłanką do dokonania sprawdzenia w powyższym zakresie jest zweryfikowanie także części projektu budowlanego, za którą zgodnie z art. 20 Prawa budowlanego ponosi odpowiedzialność projektant, to od takiej weryfikacji organ zwolniony nie jest". Przy czym Skarżący podnoszą powyższe w kontekście, iż "Organ I instancji bezzasadnie uznał, że nie posiada kompetencji do badania rozwiązań konstrukcyjnych i architektonicznych przyjętych przez projektanta, z uwagi na treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, oraz że starosta nie ma możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji zaproponowanej przez wnioskodawcę oraz w zakresie planowanych robót". Zdaniem organu odwoławczego poza sporem jest, że organ nie posiada takich kompetencji, bowiem inwestor składa wniosek o pozwolenie na budowę wskazując zakres inwestycji i wniosek stanowi wolę inwestora, a nie organu czy Skarżącego. Organ sprawdza dokumenty na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i w przypadku ich niezgodności z prawem, w toku postępowania, doprowadza do zgodności z przepisami. Organ nie ma prawa do zmiany lokalizacji inwestycji, czy też zmiany projektu budowlanego, a jedynie dokonuje sprawdzenie ich zgodności z przepisami w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż projektant w dokumentacji projektowej zawarł analizę nasłonecznienia (str. 31), wynikającą z § 13 (§ 57 i § 60) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w której stwierdził, że ze względu na usytuowanie budynku mieszkalnego na działce nr [...] w odległości około 8,50 m od projektowanej rozbudowy, zacienienie ww. budynku nie występuje. Ponadto przepis § 13 i § 60 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., odnosi się do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a nie zacieniania działki. W sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego nie mają zastosowania przepisy § 19, § 23, § 36, § 40 ww. rozporządzenia, gdyż nie zachodzą sytuacje unormowane powyższymi przepisami. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa rozbudowa zlokalizowana została od strony północno-wschodniej budynku, bezpośrednio przy granicy z działką nr ew. [...]. Ścianę graniczną zaprojektowano jako mur oddzielenia pożarowego, bez otworów, a projektant w dokumentacji projektowej (str. 30-31) stwierdził, że usytuowanie projektowanej rozbudowy z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe (§ 271-273 ww. rozporządzenia) nie spowoduje ograniczenia zabudowy sąsiedniej działki nr ew. [...]. Zdaniem organu odwoławczego usytuowanie rozbudowy budynku mieszkalnego nie zakłóci ponad przeciętną miarę możliwości zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości sąsiednich oraz nie naruszy zasad współżycia społecznego. Skargę na wyżej opisane rozstrzygnięcie wnieśli [...] zarzucając naruszenie: 1) prawa materialnego, tj: - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że organ administracji architektonicznej bada tylko zgodność zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego, - przepisów § 12 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez niedokonanie szczegółowej analizy, czy usytuowanie budynku spełnia wymogi § 13, 19,23, 36,40, 60 i 271-273 rozporządzenia, - art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz ust. 1 pkt 1 lit b i d Prawa Budowlanego i art. 144 Kodeksu cywilnego poprzez: a) pozbawienie skarżących możliwości zagospodarowania tej działki zgodnie z jej przeznaczeniem i z zachowaniem normatywnych odległości wskazanych w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, b) niedokonanie analizy projektowanego obiektu budowlanego pod kątem bezpieczeństwa pożarowego i bezpieczeństwa użytkowania. 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 136 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7,8 i 80 k.p.a. poprzez: a) uwzględnienie interesu wyłącznie inwestora z pominięciem interesu skarżących w szczególności wobec faktu możliwej rozbudowy na działce inwestora w inny sposób, bez przeprowadzenia oględzin w terenie, b) braku zobowiązania inwestora do przedłożenia i w związku z tym braku analizy treści postanowienia o uzyskania zgody na odstępstwo (art. 9 ust. 1) od przepisów techniczno- budowlanych, o których mowa w art. 7 - a zatem w odniesieniu do budynków - od wymogów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W konkluzji wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podnieśli, iż zaskarżona decyzja jest dla nich bardzo krzywdząca i niesprawiedliwa. Zarzucili, iż Wojewoda nie rozpatrzył szczegółowo ich argumentów zawartych w odwołaniu. Wskazali, iż są starszymi, niepełnosprawnymi osobami, a wydana decyzja wpłynęła na pogorszenie ich stanu zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2019r utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2018 r. Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] obręb [...], gmina [...]. Z projektu budowlanego wynika, że projektowana rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego polega na budowie pomieszczenia garażowego dwustanowiskowego w połączeniu z zabudową mieszkaniową, o bryle dostosowanej do budynku podstawowego. Pomieszczenie garażowe jest połączone z istniejącym budynkiem mieszkalnym nie tylko poprzez zaprojektowane drzwi na klatce schodowej, ale także konstrukcją dachu. Przedmiotowa rozbudowa zlokalizowana została od strony północno-wschodniej budynku, bezpośrednio przy granicy z działką nr ew. [...] stanowiącą własność [...]. Ścianę graniczną zaprojektowano jako mur oddzielenia pożarowego, bez otworów okiennych i drzwiowych. Zgodnie z § 12 ust.2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. z 2015r poz. 1422 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, dopuszcza się w odległości 1,50m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy taką możliwość przewiduje. Zgodnie natomiast z § 272 ust. 3 w/w rozporządzenia - budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w §232 ust. 4 i 5. Biorąc pod uwagę zarówno warunki techniczne jak i ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy trafnie stwierdziły, iż projektowana lokalizacja budynku w granicy działki jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Badając zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonymi przez Radę Gminy [...] Uchwałą Nr [...] stwierdzono, iż działka nr ew. [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem MU /tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z towarzyszącą funkcją usług nieuciążliwych/ . Dla terenów zabudowy mieszkaniowej m.in. MU, ustalenia szczegółowe (§ 32 ust. 2) planu stanowią, iż garaże, budynki usługowe oraz gospodarcze mogą być wolnostojące lub w połączeniu z zabudową mieszkaniową o bryle dostosowanej do budynku podstawowego. Ponadto w § 11 ust.1 pkt 4 planu dopuszcza się sytuowanie obiektów budowlanych bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż 3,0m lecz nie mniejszej niż 1,5m od tej granicy jeżeli zostaną spełnione łącznie wszystkie warunki: a) usytuowanie budynku nie zakłóci ponad przeciętna miarę możliwości zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości sąsiednich: b) usytuowanie budynku nie naruszy zasad współżycia społecznego: c) ściana budynku zwrócona w stronę nieruchomości sąsiedniej nie będzie posiadała otworów okiennych lub drzwiowych. Zgodzić należy się z oceną organów, iż projektowana lokalizacja przedmiotowej budowy nie narusza ustaleń miejscowego planu, który dopuszcza lokalizację w granicy działki pod warunkami wymienionymi w § 11 ust.1 pkt 4 planu. Organy obu instancji prawidłowo przeanalizowały usytuowanie projektowanej rozbudowy pod kątem przesłanek wymienionych w § 11 ust.1 pkt 4 planu dochodząc do słusznego wniosku, że projektowana lokalizacja przedmiotowej budowy spełnia te wymagania. Przede wszystkim należy wskazać, że budynek mieszkalny na sąsiedniej działce nr ew. [...] stanowiący własność skarżących zlokalizowany jest w odległości 8,50m od granicy z działką inwestycyjną nr ew. [...] i nie posiada od tej strony otworów okiennych bądź drzwiowych. W pasie gruntu o szerokości 8,50 m od granicy z działką inwestycyjną rosną drzewa i krzewy owocowe oraz kwiaty i warzywa. Nie można zatem stwierdzić, że usytuowanie planowanej rozbudowy budynku mieszkalnego Inwestorów zakłóci ponad przeciętną miarę możliwość zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości strony skarżącej bądź naruszy w tym względzie zasady współżycia społecznego. Skarżący mogą użytkować i zagospodarować działkę zgodnie z jej przeznaczeniem. Organy administracji architektoniczno-budowlanej prawidłowo uznały, iż wydając decyzję w sprawie pozwolenia na budowę nie mogą uzależniać swoich rozstrzygnięć od zdarzeń przyszłych i niepewnych. Trafnie też przyjęły, iż nie sposób zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami ustawy Prawo budowlane (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 672/05). Ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego. Podkreślić należy co uczynił też organ, że działka inwestycyjna jest działką narożną oraz już zabudowana budynkiem mieszkalnym, co niewątpliwie ogranicza możliwość usytuowania planowanej rozbudowy. Za niezasadny należy uznać zarzut dotyczący utrudnień wynikających z ograniczeń dopływu światła słonecznego (zacienianie działki). Przepisy warunków technicznych regulujące kwestie oświetlenia i nasłonecznienia dotyczą wyłącznie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w obiektach budowlanych, a więc nie obejmują działek gruntu (§ 57-60). Ponadto projektant w dokumentacji projektowej zawarł analizę nasłonecznienia (str. 31), wynikającą z § 13 (§ 57 i § 60) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w której stwierdził, że ze względu na usytuowanie budynku mieszkalnego na działce nr [...] w odległości około 8,50 m od projektowanej rozbudowy, zacienienie ww. budynku nie występuje. Zgodnie z § 272 ust. 3 w/w rozporządzenia - budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w §232 ust. 4 i 5. Projektowany budynek taką ścianę posiada. Z uwagi na treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma kompetencji do badania rozwiązań konstrukcyjnych i architektonicznych przyjętych przez projektanta, Odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z przepisami ponosi projektant. Projekt budowlany jest kompletny, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. W ocenie Sądu zarzuty skarżących nie zasługują na uwzględnienie. Lokalizacja rozbudowy budynku na granicy działki nie wymagała uzyskania odstępstw od przepisów techniczno-budowlanych gdyż pozostawała w zgodzie z § 12 ust.2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. z 2015r poz. 1422 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane każdy ma prawo do zabudowania nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia z przepisami prawa. Udzielenie pozwolenia na budowę na obszarach zurbanizowanych powinno uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony - inwestora, a z drugiej - osób, których prawa lub Interesy mogą być przez to pozwolenie naruszone lub zagrożone. Granice tych praw i interesów określają przepisy Prawa budowlanego, przepisy wykonawcze ze szczególnym uwzględnieniem przepisów techniczno - budowlanych, obowiązujące Polskie Normy oraz inne przepisy zawarte w aktach normatywnych, a mających zastosowanie w procesie budowlanym. Zatem o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy naruszone zostały konkretne przepisy lub normy obowiązujące w budownictwie, co w rozpatrywanym przypadku nie nastąpiło. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a zgodnie z art. 35 ust. 4 w/w ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych przepisami, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).