II SA/Bd 29/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lipca 2022 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę 4921 (cztery tysiące dziewięćset dwadzieścia jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...].VM Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku skarżącej A. P.-W. z dnia [...] listopada 2020 r., ustalił na jej rzecz odszkodowanie za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, przejętą z mocy prawa na podstawie decyzji B. S. z dnia [...] kwietnia 2018 r. [...], oznaczoną w ewidencji gruntów i budynków jako działki o nr [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha, położone w obrębie Rynarzewo, gm. S., dla których Sąd Rejonowy w S. IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] z wpisem własności na rzecz Gminy S., - w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z uwagi na to, że w niniejszej sprawie nie doszło do porozumienia co do wysokości odszkodowania pomiędzy Burmistrzem oraz skarżącą, Starosta, w celu ustalenia wysokości odszkodowania powołał biegłego rzeczoznawcę majątkowego do sporządzenia opinii w postaci operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości. Jak wskazał organ, rzeczoznawca wartość tę ustalił według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o podziale tj. [...] kwietnia 2018 r. oraz w wysokości, na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu, wynoszącej [...] zł za obie działki łącznie. Starosta odwołując się do treści art. 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm., dalej jako "ugn"), wskazał ponadto, że aktualny sposób użytkowania przedmiotowej nieruchomości (tj. droga) jest tożsamy z alternatywnym. W ocenie Starosty operat szacunkowy w sprawie został sporządzony w sposób rzetelny i może stanowić podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, podnosząc: że zaproponowane odszkodowanie w wysokości [...] zł/m2 jest za niskie; że w roku 2018 otrzymała ona odszkodowanie w wysokości [...] zł/m2 za nieruchomość wywłaszczoną na cele drogowe, która sąsiaduje bezpośrednio z wycenianymi w niniejszej sprawie działkami; że powyższe nabycie nieruchomości nie znalazło się w zestawieniu nieruchomości porównawczych oraz że ma zastrzeżenia do opisu i wyliczeń współczynnika korygującego. Podkreśliła jednocześnie, że fundamentalne znaczenie ma przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w miejscowym planie (tj. pod drogę gminną na terenie dużej wsi), a nie dotychczasowe użytkowanie (sposób użytkowania niezurbanizowany z minimalną wartością współczynnika) określone w opisie operatu. Zarzuciła też, że w sprawie nie wzięto pod uwagę bliskiej komunikacji z drogą krajową S-5, położenia na terenie dużej wsi oraz tego, że teren objęty jest planem zagospodarowania przestrzennego. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z dnia [...] października 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że w jego ocenie, zgodnie z tym co stwierdził Starosta [...], rzeczoznawca majątkowy prawidłowo oszacował wartość przedmiotowych gruntów jako przeznaczonych pod drogę oraz przyjął i przeanalizował transakcje gruntami przeznaczonymi na podobny cel z przedmiotowego terenu z ostatniego okresu, tzn. z lat 2018-2020. Podkreślił przy tym, że transakcje odbiegające w górę jak i w dół nie są brane pod uwagę do porównań w operatach, jako niewiarygodne. Wobec tego, jak wskazał, nie neguje przytoczonych przez skarżącą danych, jednak w jego ocenie nie mogą być one uwzględnione w operacie, jako odstające od wielu innych na tym rynku. Dodał ponadto, że Starosta jako organ gospodarujący gruntami jest zorientowany w cenach nieruchomości stosowanych na danym terenie, a ustalona w sprawie wartość nieruchomości nie wzbudziła jego wątpliwości i została uznana za prawidłową. Na powyższą decyzją skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenia obydwu wydanych w sprawie decyzji i zarzucając naruszenie: a) art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako "kpa") w zw. z art. 8 § 1 kpa w zw. z art. 9 § 1 in fine a contrario, poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz złożenia dalszych wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji w toku instancji i tym samym naruszenia prawa strony do czynnego udziały w postępowaniu; b) art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i bezkrytycznej aprobacie operatu szacunkowego sporządzonego w niniejszej sprawie pomimo jego ewidentnych wadliwości i kwestionowania zawartych w nim ustaleń przez skarżącą na etapie odwołania oraz jego dowolnej i błędnej ocenie, co doprowadziło w konsekwencji do naruszenia art. 128 ust. 1 ugn w zw. z art. 130 ust. 1 ugn w zw. z art. 134 ugn w zw. z art. 154 ust. 1 ugn poprzez ustalenie, że odszkodowanie przyznane przez organ I instancji jest odpowiednie w sytuacji, gdy jest ono rażąco zaniżone, nie uwzględnia rzeczywistej wartości wywłaszczonej nieruchomości, zostało określone w sposób dowolny, bez uwzględnienia niezbędnych czynników wpływających na tę wartość; c) art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa, polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach innych postępowań w sprawie o odszkodowanie za nieruchomości zajęte pod drogę publiczną położonych w Rynarzewie i porównania ich z operatem sporządzonym w niniejszym postepowaniu, celem weryfikacji rzetelności operatu sporządzonego w niniejszej sprawie; d) art. 107 § 1 pkt 6 kpa w zw. z art. 107 § 6 kpa poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji polegające m.in. na zaniechaniu ustosunkowania się w treści uzasadnienia do argumentów podniesionych przez stronę w odwołaniu, w tym: brak wyjaśnienia źródła znaczącej różnicy w wysokości odszkodowania przyznanego w aktualnym postępowaniu w stosunku do postępowania wywłaszczeniowego toczącego się uprzednio wobec działki bezpośrednio sąsiadującej; brak odniesienia się do wątpliwości zgłaszanych w zakresie rzetelności opisu i wyliczenia współczynnika korygującego zawartego w operacie szacunkowym oraz kwestii pominięcia przy wycenie bliskiej i bezpośredniej komunikacji działki wycenianej z drogą S-5 oraz tego, że teren ten objęty jest planem zagospodarowania przestrzennego; brak należytego uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji poprzez ograniczenie się wyłącznie do przywołania treści przepisów bez ich odniesienia do stanu faktycznego sprawy; powielenia w treści zaskarżonej decyzji niemal w całości uzasadnienia decyzji organu I instancji, co świadczy o nienależytym zbadaniu sprawy i co w konsekwencji uniemożliwia stronie poznanie rzeczywistych motywów rozstrzygnięcia. Jednocześnie skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów na okoliczność ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość bezpośrednio sąsiadującą z aktualnie wycenianą. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2022 r. Sąd nie uwzględnił ww. wniosku dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej powoływanej jako "ppsa") wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Przedmiotem kontroli legalności w sprawie jest decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] października 2021 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2021 r., wydaną w przedmiocie ustalenia na rzecz skarżącej wysokości odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. Podstawę materialną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do art. 98 ust. 3 ugn za działki gruntu, wydzielone pod drogi publiczne z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela i które przechodzą z mocy prawa, odpowiednio na własność m.in. gminy, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Jeżeli jednak do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Wywłaszczenie własności nieruchomości, użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego następuje natomiast za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tych praw (art. 128 ust. 1 ugn), a odszkodowanie to – w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 98 ust. 1 ugn – ustalane jest przez starostę w drodze odrębnej decyzji o odszkodowaniu. Wysokość odszkodowania, zgodnie z art. 130 ust. 1 ugn ustala się według stanu i przeznaczenia nieruchomości odpowiednio w dniu wydania decyzji o podziale lub podjęcia uchwały o przystąpieniu do scalenia i podziału oraz jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu. Powyższe regulacje doprecyzowuje unormowanie, wynikające z art. 134 ust. 1 ugn, w myśl którego podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości. Przy jej określaniu uwzględnia się zaś w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (ust. 2). Wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości (ust. 3). Jeżeli zaś przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia (ust. 4). Zgodnie z art. 134 ust. 2 ugn ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości, którą przedstawia on w formie operatu szacunkowego. W przedmiotowej sprawie skarżąca, kwestionując określoną przez organ I instancji wysokość przyznanego jej odszkodowania oraz rzetelność sporządzonego na potrzeby prowadzonego postępowania operatu szacunkowego, podniosła na gruncie skargi liczne zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez organ odwoławczy, polegające m.in. na nieustosunkowaniu się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, dowolną ocenę dowodu w postaci sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego oraz brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Jednocześnie zarówno na gruncie odwołania, jak i skargi wniesionej do tut. Sądu przedstawiła zarzuty merytoryczne, m.in. niewzięcia pod uwagę przy ustalaniu wysokości odszkodowania nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością aktualnie wycenianą a także wyraziła zastrzeżenia co do opisu i wyliczeń współczynnika korygującego. W związku z powyższym, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zasada ta wymaga nie tylko podjęcia dwóch rozstrzygnięć organów kolejnych instancji, lecz zakłada ich podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z nich postępowania, umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Chodzi zatem o to, aby przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i dogłębny przeanalizowano wszelkie argumenty i w konsekwencji dokonano prawidłowej subsumcji przepisu prawa do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie. Obowiązkiem organu odwoławczego jest więc ponowne rozpatrzenie sprawy tak, jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu I instancji. Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest więc jedynie kontrola decyzji organu I instancji lecz ponowne, całościowe i samodzielne rozpoznanie sprawy administracyjnej przez organ odwoławczy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] marca 1996 r., sygn. akt: SAM/r 1996/95, ONSA 1997, Nr [...], poz. 35). Inną konsekwencją dwuinstancyjnego charakteru postępowania administracyjnego jest to, że organ odwoławczy ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie zarzuty i żądania strony podniesione w toku postępowania, po wydaniu decyzji I instancyjnej i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] sierpnia 1987 r., sygn. akt: IV SA 385/87, por. także B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C.H. Beck, 2012 r. System Informacji Prawnej Legalis). Uzasadnienie decyzji jest obowiązkowym jej składnikiem, mającym na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego jej dyspozytywną część. Zasadniczym celem uzasadnienia prawnego jest wykazanie, że przyjęte w decyzji rozstrzygnięcie jest wynikiem poprawnego logicznie procesu stosowania normy materialnej, przy równoczesnym przestrzeganiu norm procesowych. Uzasadnienie decyzji powinno wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kieruje się organ przy załatwieniu sprawy (art. 11 kpa) i umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez sąd, który - sprawując kontrolę, w oparciu o przepisy ppsa - nie zastępuje organu w tym zakresie. Motywy, jakimi kierowano się przy wydaniu decyzji muszą wprost wynikać z decyzji, umożliwiając sądowi administracyjnemu kontrolę prawidłowości działań organu, które doprowadziły do wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z [...] grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1503/14; wyrok NSA z [...] stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1064/14; wyrok WSA w Poznaniu z [...] stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 958/15; wyrok WSA w Łodzi z [...] sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 426/12). Przypomnieć należy jednocześnie, że przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa nakładają na organy administracji – i to zarówno orzekających w toku I, jak i II instancji - obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej i podejmowania rozstrzygnięcia na podstawie wszechstronnie wyjaśnionego stanu faktycznego, przy zastosowaniu wszelkich koniecznych środków dowodowych, z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Ustanowiona zaś w art. 80 kpa zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach - wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 kpa - i z całą pewnością nie polega na formułowaniu ocen w sposób dowolny. Ostatnio wskazany przepis wyraźnie nakazuje więc, by organ podał w uzasadnieniu decyzji fakty uznane za udowodnione i dowody, na których się oparto, ale również przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Natomiast niewyjaśnienie wszystkich okoliczności oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Tylko przeprowadzenie postępowania we wskazany sposób stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 kpa). Mając na uwadze charakter niniejszej sprawy, wskazać należy również że w świetle ugruntowanego stanowiska orzecznictwa sądowego przeprowadzenie w sprawie administracyjnej dowodu z operatu szacunkowego (sporządzonego przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego), a zatem oparcie się na źródle dowodowym o statusie kwalifikowanym, tj. wymagającym wiadomości specjalnych, nie zwalnia organu administracji z obowiązku oceny jego wiarygodności. Tytułem przykładu należy wskazać chociażby stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 459/05, w myśl którego w razie wątpliwości co do treści sporządzonego operatu szacunkowego organ administracji publicznej może żądać od rzeczoznawcy jego uzupełnienia, udzielenia wyjaśnień co do jego treści, a w konsekwencji również - jeśli istnieją ku temu uzasadnione powody - odmówić mocy dowodowej sporządzonemu operatowi. Operat szacunkowy powinien bowiem spełniać nie tylko formalne wymogi takiego dokumentu określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia [...] września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109, z późn. zm.), ale musi też opierać się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości. Żadne argumenty nie przemawiają za tym, aby organy rozpoznające sprawę na podstawie tego dokumentu nie mogły samodzielnie ocenić jego wartości dowodowej i ewentualnie żądać od rzeczoznawcy uzupełnienia tego dokumentu albo wyjaśnień co do jego treści. Zatem ocena wartości dowodowej operatów zarówno przez organy administracji publicznej, jak też i sądy, jest możliwa w sytuacji, gdy prosta analiza ich treści budzi uzasadnione wątpliwości co do ich spójności, logiczności, zupełności, a także wtedy, gdy operaty szacunkowe zawierają nieścisłości, błędy metodologiczne, rachunkowe, czy też pomijają niektóre istotne dla ustalenia wartości szacowanych nieruchomości elementy. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać należy zatem, że z akt postępowania odwoławczego wynika w sposób bezsporny, że organ odwoławczy na gruncie zaskarżonej decyzji nie odniósł się do zastrzeżeń skarżącej podniesionych w odwołaniu wobec poprawności operatu szacunkowego, a w szczególności opisu i wyliczeń współczynnika korygującego oraz wskazywanych przez skarżąca cech nieruchomości wycenianej. Stwierdzić należy, że zarzuty te miały dostatecznie skonkretyzowaną postać, w związku z czym organ winien je przeanalizować, a następnie podjąć stosowne działania w celu oceny wiarygodności operatu przez pryzmat podniesionych zarzutów. W tej sytuacji organ miał możliwość zwrócenia się do rzeczoznawcy o udzielenie wyjaśnień – czego jednak w niniejszej sprawie Wojewoda nie uczynił. Co więcej, jednocześnie organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do podniesionych w odwołaniu nieprawidłowości względem sporządzonego operatu. W zakresie wiarygodności operatu oraz poprawności jego sporządzenia Wojewoda wyraził jedynie lakoniczne i ogólnikowe stwierdzenie, że ustalona przez rzeczoznawcę wartość nieruchomości jest prawidłowa i wskazał przy tym, jako na argument potwierdzający tę tezę, że działający w sprawie jako organ I instancji Starosta "jest zorientowany w cenach nieruchomości" – co uznać należy za argumentację wadliwą, nieuzasadnioną, a ponadto niepopartą stosowną analizą organu odwoławczego, której przeprowadzenie winno mieć odzwierciedlenie w aktach sprawy oraz uzasadnieniu wydanej decyzji. Wskazać należy jednocześnie, że skoro Wojewoda nie zwrócił się do rzeczoznawcy o udzielenie wyjaśnień w zakresie wątpliwości wyrażonych przez skarżącą, to zobligowany był tym bardziej do szczegółowej analizy operatu pod kątem podniesionych zastrzeżeń oraz uzasadnienia stronie swojego stanowiska, zgodnie z którym sporządzony w sprawie operat jest wiarygodny. Całkowite pominięcie tej kwestii w okolicznościach sprawy i nie odniesienie się do argumentacji skarżącej podniesionej w tym zakresie w odwołaniu doprowadziło w efekcie do istotnego naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, jak i wadliwości wydanej w sprawie decyzji. Sposób rozpatrzenia odwołania przez Wojewodę, należy bowiem zakwestionować przede wszystkim z punktu widzenia poszanowania zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wynikającej z art. 15 kpa i zasady przekonywania. wyrażonej w art. 11 kpa. Kwestia poprawności opisu i wyliczeń współczynnika korygującego oraz podobieństwa i istotnych dla wyceny cech porównywanych nieruchomości (w tych nieruchomości wycenianej) na gruncie sporządzonego operatu szacunkowego winna zostać bowiem rozważona przez organ odwoławczy w sposób rzeczowy i dogłębny i przy zastosowaniu wszelkich koniecznych środków dowodowych, z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Organ winien dokonać oceny wiarygodności operatu w szczególności w oparciu o uzupełniające wyjaśnienia rzeczoznawcy, do złożenia których należało rzeczoznawcę wezwać w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 136 kpa. Należy też powtórnie zaznaczyć, że zwrócenie się przez organ do rzeczoznawcy - autora operatu o ustosunkowanie się do skonkretyzowanej polemiki stron z ustaleniami tego operatu (a następnie ocena tych wyjaśnień stosownie do art. 80 kpa pod kątem logiczności i kompletności) w żaden sposób nie prowadzi do wkroczenia przez organ w kompetencje rzeczoznawcy, albowiem nie dochodzi tu do dowolnego zakwestionowania przez organ ustaleń rzeczoznawcy, a do podjęcia kroków w celu usunięcia wątpliwości związanych z treścią operatu. Dążenie zaś do konsekwentnego usunięcia jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie jest nie tyle przywilejem, ile obowiązkiem organu, którego w niniejszej sprawie Wojewoda nie wypełnił. Na marginesie Sąd pragnie nadmienić, że również dostrzega niejasności w znajdującym się w aktach operacie szacunkowym. W szczególności wyjaśnienia wymaga kwestia niekonsekwencji w zakresie nazewnictwa jednej z cech rynkowych nieruchomości porównywanych oraz cech nieruchomości wycenianych, tj. sposobu użytkowania. Sposób użytkowania jako cecha rynkowa został bowiem określony na str. 18 operatu jako: nieinwestycyjny, drogowy lub inny. Natomiast sposób użytkowania nieruchomości wycenianych w tabelce na str. 22 operatu określony został jako niezubranizowany, a zatem pojęciem, które nie zostało scharakteryzowane uprzednio, jako jedno z możliwych. Tym samym stwierdzić należy, że Wojewoda pomijając wątpliwości strony skarżącej względem operatu szacunkowego – które jak wykazano powyżej Sąd podziela – a także nie przeprowadzając samodzielnej oceny sporządzonego w sprawie operatu i poprzestając wyłącznie na powieleniu oceny wyrażonej w tym zakresie przez organ I instancji, a także nie odnosząc się do wszystkich zarzutów odwołania w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, dopuścił się istotnego naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Na uwzględnienie nie zasłużył natomiast zarzut dotyczące naruszenia w toku postępowania zasady czynnego udziału strony. Zarzut naruszenia art. 10 kpa odnosi skutek dopiero wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucone uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Natomiast w sprawie, skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa do wniesienia odwołania od wydanej przez organ I instancji decyzji, w którym to przedstawiła merytoryczne argumenty w istocie tożsame z tymi zaprezentowanymi już po wydaniu decyzji II instancyjnej, w skardze. Podkreślić należy ponadto, że przed wydaniem decyzji strona dwukrotnie była zawiadamiana przez Wojewodę o nowym terminie rozpatrzenia odwołania, zatem skarżąca miała świadomość tego, że postępowanie jest w toku i miała możliwość przedłożenia dodatkowych materiałów i wniosków dowodowych, czego jednak nie uczyniła. Nie powiązała również ograniczenia jej czynnego udziału w sprawie – na które wskazała - z konkretnymi negatywnymi dla niej skutkami. W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie ulega natomiast wątpliwości, że dla uwzględnienia zarzutu dotyczącego ograniczenia udziału strony w sprawie konieczne jest jednoczesne wykazanie, że miało to istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez faktyczne ograniczenie stronie możliwości dokonania poszczególnych czynności procesowych. Sąd nie uznał za zasadny także zarzutu w zakresie zaniechania przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach innych postępowań w sprawie o odszkodowanie za nieruchomości zajęte pod drogę publiczną położonych w Rynarzewie i porównania ich z operatem sporządzonym w niniejszym postepowaniu, a także niewzięcia pod uwagę tychże nieruchomości przy określaniu wartości nieruchomości, a następnie wysokości odszkodowania. Po pierwsze wskazać należy, że niezasadnie skarżąca domagała się w toku postępowania administracyjnego oraz prowadzonego przed Sądem, aby w ramach niniejszej sprawy dotyczącej ustalenia wysokości odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, organy wzięły pod uwagę wysokość odszkodowania ustalonego za nieruchomość nr [...] za utracone prawo własności nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Podkreślić należy w tym miejscu, że jak wynika z akt sprawy, postępowanie dotyczące tejże nieruchomości (o nr [...]) prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Skoro zatem do nieruchomości stanowiącej przedmiot niniejszej sprawy zastosowanie ma inny tryb, określony w ustawie o gospodarce nieruchomościami, to tym samym brak jest podstaw do tego aby utożsamiać ze sobą ww. nieruchomości, czy też traktować je jako nieruchomości podobne, które mogą być ze sobą porównywane. Stwierdzić należy więc, że postępowanie dotyczące nieruchomości nr [...] pozostaje bez znaczenia dla niniejszej sprawy, w związku z czym Sąd postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym oddalił podniesiony w tym zakresie wniosek dowodowy skarżącej zawarty w skardze. W tym stanie rzeczy, Sąd - uznając zaskarżoną decyzję odwoławczą za wydaną z naruszeniem wskazanych na wstępie przepisów postępowania administracyjnego, mogącym istotnie wpływać na wynik sprawy, a przez to obligującym do wyeliminowania jej z obrotu prawnego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ppsa orzekł jak w sentencji. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z motywów niniejszego wyroku. Organ zobligowany będzie do szczegółowego i merytorycznego odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, z uwzględniłem uzupełniających wyjaśnień rzeczoznawcy majątkowego - o które się zwróci – co do podniesionych przez skarżącą zastrzeżeń do sporządzonego operatu szacunkowego. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji, w oparciu o art. 205 § 2 ppsa.