III SA/Kr 766/19

SENTENCJA |Sygn. akt III SA/Kr 766/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 października 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Hanna Knysiak-Sudyka, Sędziowie: NSA Krystyna Kutzner (spr.), WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2019 r., przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Danuty Jantas, sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia 9 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego skargę oddala UZASADNIENIE Decyzją z dnia 9 maja 2019 r. nr [...] Wojewoda uchylił decyzję Starosty z dnia [...] 2019 r. nr [...], w której orzeczono o utracie przez M. S. ( dalej: skarżący) statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 20 lutego 2019 r. na okres 120 dni i umorzył postępowanie w sprawie. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 4 stycznia 2019 r. skarżący zarejestrował się po raz pierwszy w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna. Decyzją z dnia [...] 2019 r. orzeczono o przyznaniu skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych i wskazano kolejny termin stawiennictwa na dzień 20 lutego 2019 r. Skarżący nie stawił się w urzędzie w wyznaczonym terminie, co spowodowało, że Starosta decyzją z dnia [...] 2019 r. nr [...] orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że pozostaje w leczeniu, a w dniu 4 lutego jego stan pogorszył się na tyle, że nie mógł ani stawić się w urzędzie , ani poinformować urzędu o chorobie. Skarżący wyjaśnił, że zły stan zdrowia trwał do dnia 29 marca 2019 r., tj. do dnia złożenia odwołania. Powyższe okoliczności skarżący udokumentował stosowną dokumentacją medyczną. Wojewoda uznał przedstawioną przez skarżącego argumentację za usprawiedliwiającą jego niestawiennictwo w wyznaczonym terminie w urzędzie i uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz umorzył postępowanie w sprawie. Skarżący zachował siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U.2018.1265) oraz wskazał przyczynę niestawiennictwa w urzędzie. Z przedłożonych zaświadczeń lekarskich wynika, że pogorszony stan zdrowia skarżącego utrzymywał się do dnia 29 marca 2019 r., a o chorobie skarżący poinformował w tym samym dniu, w ramach złożonego odwołania. W ocenie organu odwoławczego wskazane przez skarżącego powody niestawiennictwa w urzędzie pracy zostały uprawdopodobnione załączoną do odwołania dokumentacją medyczną . Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której podniósł, że na skutek decyzji organu I instancji został pozbawiony nie tylko statusu bezrobotnego, ale również ubezpieczenia zdrowotno-społecznego. W tej sytuacji, mimo konieczności poddania się operacji , skarżący był zmuszony zrezygnować z zabiegu z uwagi na jego koszty wynoszące ok. 100.000 zł. Zaskarżona decyzja doprowadziła zatem skarżącego do zagrożenia życia i pogorszenia stanu zdrowia. Skarżący przyznał jednak, że Wojewoda przywrócił skarżącemu status bezrobotnego wraz z zasiłkiem i ubezpieczeniem zdrowotnym . Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302, zwana dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przy rozpoznaniu niniejszej sprawy organy administracji obu instancji nie naruszyły prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy, jak również nie stwierdzono naruszeń skutkujących stwierdzeniem nieważności kontrolowanego rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną powołaną w zakwestionowanej przez skarżącego decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z tą regulacją starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Powyższa regulacja wynika z głównych założeń omawianej ustawy, w której w definicji bezrobotnego podstawowym elementem jest gotowość do podjęcia zatrudnienia – a tym samym jego dyspozycyjność. W celu weryfikacji tej dyspozycyjności ustawodawca nałożył na bezrobotnego obowiązek zgłaszania się do właściwego urzędu pracy. Potwierdzenie gotowości do podjęcia zatrudnienia oraz uzyskanie informacji o możliwości zatrudnienia i szkolenia może przy tym następować nie w terminach dogodnych i ustalanych przez samego bezrobotnego, ale wyznaczanych przez organ zatrudnienia, co wprost wynika z art. 33 ust. 3 ustawy. Niedopełnienie tego obowiązku rodzi skutki przewidziane w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Ignorowanie tych dyscyplinujących wymogów naraża bezrobotnego na obligatoryjne sankcje. Brzmienie powołanego przepisu jest bowiem kategoryczne i nie nasuwa wątpliwości, że w przypadku niespełnienia przewidzianych w nim przesłanek organ ma obowiązek podjąć decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego. Zaakcentowania wymaga, że rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie ma charakteru uznaniowego – jest to bowiem decyzja związana, o czym świadczy sformułowanie "starosta pozbawia statusu bezrobotnego". Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy, w związku z czym organ I instancji – nie posiadając wiedzy w przedmiocie przyczyn tego niestawiennictwa – w oparciu o art. 33 ust. 4 pkt 4 cyt. ustawy pozbawił skarżącego statusu bezrobotnego. W związku z tym , że w odwołaniu skarżący wskazał na przyczynę swojego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy , organ odwoławczy stwierdził , że skarżący w terminie wynikającym z cyt. powyżej przepisu powiadomił o przyczynie niestawiennictwa w złożonym odwołaniu. Mając na uwadze wskazane okoliczności Wojewoda uchylił decyzje organu I instancji orzekającą o utracie przez skarżącego statusu bezrobotnego i o pozbawieniu go zasiłku dla bezrobotnych. Organ uznał zatem zatem zarzuty odwołania za uzasadnione i wydał dla skarżącego korzystną decyzję , co dostrzegł sam skarżący . W skardze przyznał, że Wojewoda przywrócił mu status bezrobotnego i zasiłek dla bezrobotnych. Sąd stwierdza , że decyzja ta jest zgodna z prawem i nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Podkreślić należy , że Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji wyłącznie pod kątem jej zgodności z prawem , dlatego decyzja ta nie mogła być oceniana pod kątem skutków w zakresie ubezpieczenia zdrowotnego , jak domaga się tego skarżący. Fakt, że skarżący został pozbawiony chwilowo ubezpieczenia zdrowotnego w okresie , gdy był pozbawiony statusu bezrobotnego, nie miało wpływu na ocenę prawidłowości kontrolowanego rozstrzygnięcia organu odwoławczego w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym . Jak już wyżej podkreślano, zaskarżona decyzja jest dla skarżącego korzystna i skutkuje przywróceniem mu statusu bezrobotnego oraz ubezpieczenia zdrowotnego i co istotne – jest zgodna z prawem. Roszczenia skarżącego dotyczące braku ubezpieczenia zdrowotnego w okresie pozbawienia go statusu bezrobotnego nie mogą być rozstrzygane w niniejszym postępowaniu. Nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012.270.) , orzekł jak w sentencji.