I GZ 449/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia V. S. A. w W. (dawniej: D. S.A w Wa.) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 90/18 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej oraz zwrotu wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi D. S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 28 września 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 90/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną V. Spółka Akcyjna (dawniej: D. S.A) z siedzibą w W. od wyroku tego Sądu z dnia 5 kwietnia 2018 r. wydanego w sprawie tej spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej, a także zwrócił uiszczony wpis od skargi kasacyjnej. Sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik skarżącej spółki w związku z wywiedzioną od powołanego wyroku skargą kasacyjną został wezwany do usunięcia jej braku formalnego poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z jego odpisem dla strony przeciwnej, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Przedmiotowa korespondencja była podwójnie awizowana (w dniu: [...] lipca 2018 r. i [...] lipca 2018 r.), w związku z czym z dniem [...] lipca 2018 r. przesyłka została uznana za doręczoną. W tej sytuacji termin do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej upłynął bezskutecznie w dniu [...] lipca 2018 r. Z uwagi na nie uzupełnienie braku formalnego w terminie WSA odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 73 p.p.s.a. poprzez orzeczeni o odrzuceniu skargi kasacyjnej bez ziszczenia się przesłanki uprawniających do wydania postanowienia, to jest zaniechaniem skarżącej w przedmiocie wezwania przez WSA do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Argumentację na poparcie powyższego zarzutu skarżąca zawarła w uzasadnieniu zażalenia. Skarżąca kwestionuje skuteczność doręczenia przedmiotowego wezwania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zgodnie z art. 73 § 2 p.p.s.a., zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do § 3 tego artykułu, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Zgodnie zaś z § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z treści art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia, tj. awizo. Przepisy te wprowadzają fikcję prawną doręczenia, co oznacza, że na ich podstawie – wbrew faktom – uznajemy przesyłkę za doręczoną, a skutek ten zachodzi z mocy samego prawa "z upływem ostatniego dnia okresu". Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji. Odbiór przesyłki przez adresata po upływie 14 dni od daty jej złożenia w urzędzie pocztowym jest bowiem czynnością organizacyjno-techniczną, nie mającą znaczenia dla zaistnienia skutku w postaci doręczenia, uzależnionego wyłącznie od spełnienia warunku przewidzianego w ustawie – upływ ostatniego dnia okresu. Z adnotacji operatora pocztowego umieszczonych na kopercie, w której w/w wezwanie Sądu zostało przesłane pełnomocnikowi skarżącej na wskazany przez nią adres wynika, że przesyłka została prawidłowo dwukrotnie awizowana. Pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu [...] lipca 2018 r., zaś ponowne – w dniu [...] lipca 2018 r. Przesyłkę – jako niepodjętą w terminie – zwrócono do nadawcy w dniu [...] lipca 2018 r. Z koperty wynika również, iż w dniu [...] lipca 2018 r. umieszczono zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, które umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Sąd I instancji, na podstawie art. 73 p.p.s.a., słusznie uznał zatem przesyłkę za skutecznie doręczoną z dniem [...] lipca 2018 r. Stwierdzenie pełnomocnika skarżącej, że awiza nie otrzymał, może być uznane jedynie za przypuszczenie, jednak aby przyznać mu charakter faktu, adresat przesyłki musiałby uprawdopodobnić, że tak rzeczywiście było, czego jednak, w okolicznościach niniejszej sprawy, nie uczynił. Wobec zatem nieuzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej w zakreślonym w wezwaniu terminie, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.