II OSK 1408/09

SENTENCJA Dnia 29 września 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 29 września 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.Ł. i C.Ł. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 marca 2009 roku, sygn. akt II SA/Wr 256/09 o odrzuceniu skargi A.Ł. C.Ł. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] marca 2009 roku, Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi publicznej kategorii gminnej – łącznika między ul. Racławicką i Odkrywców we Wrocławiu postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 25 czerwca 2009 roku odrzucił skargę A. i C. Ł. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi publicznej kategorii gminnej - łącznika między ul. Racławicką i Odkrywców we Wrocławiu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skargę na powyższą decyzję sporządził i wniósł profesjonalny pełnomocnik działający w imieniu skarżących. Od skargi został uiszczony wpis stały w wysokości 200 zł. Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zagospodarowania przestrzennego 500 zł. W niniejszej sprawie wpis został uiszczony w kwocie 200 zł, a zatem z naruszeniem postanowień § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, o którym mowa powyżej. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego – przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. Nr 80, poz. 721) i ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tj. Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię, a także przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w wyniku przyjęcia, że skarga stanowi skargę z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 roku, poprzez wadliwe przyjęcie, że wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 500 złotych i odrzucenie skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na szczególny charakter przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zbliżający je przede wszystkim do ustawy o drogach publicznych. Podkreślono nadto, że na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej dokonuje się również podziału nieruchomości. W konkluzji skarga kasacyjna wskazuje, że wpis od skargi w niniejszej sprawie winien zostać określony na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem na tym etapie postępowania Sąd I instancji nie stosował i nie winien był stosować cytowanych wyżej przepisów. Na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego przewodniczący wydziału dokonuje oceny skargi między innymi w zakresie jej przedmiotu. Wiąże się to z szeregiem czynności o charakterze technicznym, czego efektem jest nadanie sprawie właściwego symbolu, opisanie przedmiotu, a w konsekwencji określenie wysokości wpisu sądowego od skargi. Poza sporem jest przy tym, że stosownie do treści art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli skarga jest wnoszona przez profesjonalnego pełnomocnika i objęta wpisem stałym, to wpis ten winien być uiszczony wraz z wniesieniem skargi, a konsekwencją uchybienia temu obowiązkowi jest odrzucenie skargi. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się w istocie do określenia przedmiotu sprawy, a w konsekwencji wysokości wpisu sądowego od skargi. Mylnie jednak skarga kasacyjna zmierza do wykazania, że o przedmiocie sprawy decydować musi wykładnia i zastosowanie przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę wydania aktu będącego przedmiotem zaskarżenia. Takiej wykładni czy też zastosowania Sąd będzie dokonywał tylko w takiej sytuacji, gdy przedmiotu i symbolu sprawy nie da się w sposób jednoznaczny określić na podstawie Załącznika nr 1 do zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 roku w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych wydanego na podstawie art. 11 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustrojów sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Stosownie zaś do treści tego załącznika, sprawy dotyczące lokalizacji dróg i autostrad oznacza się symbolem 6151, który z kolei stanowi jeden z symboli opisanych w grupie "sprawy zagospodarowania przestrzennego". Ten właśnie jednoznaczny zapis ma kluczowe znaczenie dla ustalenie symbolu, przedmiotu sprawy, a w konsekwencji wysokości wpisu sądowego od skargi, który w niniejszej sprawie, jak słusznie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, stosownie do treści art. § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wynosi 500 złotych. Z tych też względów niezasadnym okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego podniesiony w skardze kasacyjnej, bowiem w sytuacji uiszczenia przez profesjonalnego pełnomocnika wpisu w wysokości niższej niż należna, Sąd I instancji zobligowany był do odrzucenia skargi. Z tych względów, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.