II SAB/Bk 139/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę UZASADNIENIE Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: M. P. w dniu [...] lipca 2020 r. wystąpił do Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dwoma wnioskami o udostępnienie informacji publicznej, które zostały doręczone organowi w dniu [...] lipca 2020 r. Skarżący powołując się na przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429, z 2020 r., poz. 695) w pierwszym wniosku wniósł o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania czy: 1. na terenie Aresztu Śledczego w B. znajduje się cela mieszkalna, w której oprócz drzwi, w wejściu do celi zamontowano kratę koszową (dystansującą), a także całodobowo można monitorować zachowanie osadzonego przez wewnętrzny system urządzeń rejestrujących obraz lub dźwięk; 2. na terenie Aresztu Śledczego w B. jest stanowisko ochronne, na którym funkcjonariusz Służby Więziennej całodobowo kontroluje zachowanie osadzonego, pełniąc dozór przy otwartych drzwiach celi mieszkalnej i zamkniętej kracie koszowej (dystansującej) uniemożliwiającej osadzonemu opuszczenie celi; 3. administracja Aresztu Śledczego w B., na podstawie decyzji organu postępowania karnego wykonawczego o monitorowaniu zachowania osadzonego stosowała lub stosuje wobec osób przebywających w Areszcie Śledczym w B. - na podstawie § 4 ust. 1 pkt 9 i 10 Instrukcji nr 2/2016 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 29 sierpnia 2016 r. w sprawie zapobiegania samobójstwom osób pozbawionych wolności - środki profilaktyczne polegające na stałej, całodobowej, bezpośredniej kontroli zachowania osadzonego, zakwaterowanego w całodobowo monitorowanej celi przez wewnętrzny system urządzeń rejestrujących obraz lub dźwięk, przez dodatkowego funkcjonariusza Służby Więziennej, pełniącego całodobowo dozór przy otwartych drzwiach celi - całodobowo monitorując zachowanie osadzonego przez zamkniętą kratę koszową (dystansującą) uniemożliwiającą osadzonemu opuszczenie celi. Jednocześnie skarżący zastrzegł, iż w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe zapytania, wnosi o udostępnienie informacji, wobec ilu osadzonych środki były stosowane w latach: 2015, 2016, 2017, 2018, 2019 oraz na dzień sporządzenia informacji (k. 2 akt admin.) W drugim wniosku skarżący zwrócił się do Dyrektora Aresztu Śledczego w B. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania czy: 1. osadzeni przebywający w Areszcie Śledczym w B. mogą na podstawie przepisu art. 110a § 2 k.k.w. uzyskać zgodę Dyrektora Aresztu Śledczego w B. na posiadanie i użytkowanie w celi mieszkalnej odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego; 2. warunkiem koniecznym do uzyskania zgody dyrektora jednostki na posiadanie i użytkowanie w celi przez osobę pozbawioną wolności odbiornika RTV jest złożenie przez osadzonego pisemnego oświadczenia, iż dokonał rejestracji odbiornika RTV oraz uiszcza opłatę abonamentową - dokonuje czynności, o których mowa w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 ze zm.). Organ po wypłynięciu wniosków w dniu [...] sierpnia 2020 r. podjął działania zmierzające do ustalenia w jakim trybie należy udzielić wnioskodawcy odpowiedzi a także czy żądane informacje objęte wnioskami w istocie stanowią informację publiczną, skierował sprawę do właściwych ze względu na zakres merytoryczny komórek, celem przeanalizowania zagadnień objętych przedmiotowymi wnioskami i zajęcia stanowiska w sprawie, przy czym sprawa została określona jako pilna. W efekcie podjętych działań przez właściwe komórki organizacyjne zostały w dniu [...] sierpnia 2020 r. sporządzone notatki służbowe (k. 4-3). Na podstawie notatek służbowych w dniu [...] sierpnia 2020 r. pismem o sygn. [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w B. udzielił M. P. odpowiedzi na jego wnioski z dnia [...] lipca 2020 r. (data wpływu do organu [...].08.2020 r.). Organ wskazał w nim, iż na terenie Aresztu Śledczego w B. znajdują się cele mieszkalne całodobowo monitorowane, a także wyposażone w wewnętrzne kraty koszowe instalowane za drzwiami i przed otworami okiennymi. Ponadto poinformowano skarżącego, iż w Areszcie Śledczym w B. nie praktykuje się, aby funkcjonariusz całodobowo pełnił służbę na stanowisku ochronnym przy otwartych drzwiach celi i zamkniętej kracie koszowej, uniemożliwiając tym samym możliwość opuszczenia celi przez osadzonego. Odnosząc się do punktu 3 pierwszego wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. wyjaśniono, iż administracja Aresztu Śledczego w B. rozmieszczenie osadzonych w celach całodobowo monitorowanych stosuje w myśl art. 73a kodeksu karnego wykonawczego, bądź też art. 116 § 5a k.k.w., a nie jako środek profilaktyczny oraz, że tutejsza jednostka nie prowadzi rejestru osób pozbawionych wolności umieszczonych w celach całodobowo monitorowanych. Ponadto organ udostępniając informację publiczną w piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r. w zakresie drugiego wniosku poinformował skarżącego, iż zgodnie z art. 110a § 2 kodeksu karnego wykonawczego Dyrektor jednostki penitencjarnej może zezwolić skazanemu na posiadanie w celi sprzętu audiowizualnego, komputerowego oraz innych przedmiotów, w tym także podnoszących estetykę pomieszczenia lub będących wyrazem kulturalnych zainteresowań skazanego, jeżeli posiadanie tych przedmiotów nie narusza zasad porządku i bezpieczeństwa obowiązujących w zakładzie karnym. Ponadto zgodnie z § 29 pkt 4 Zarządzenia nr 30/2018 Dyrektora Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] listopada 2018 roku w sprawie porządku wewnętrznego Aresztu Śledczego w B. "za posiadany sprzęt radiowo - telewizyjny opłaty abonamentowe ponosi użytkownik/posiadacz, stosownie do właściwych przepisów w tym zakresie" (k. 5 akt admin.) W dniu 25 sierpnia 2020 r. M. P. skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku za pośrednictwem Dyrektora Aresztu Śledczego w B. doręczoną organowi w dniu [...] września 2020 r. na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie: 1. punktu 2 poprzez niewskazanie w tym punkcie, czy na terenie Aresztu Śledczego w B. jest stanowisko ochronne, na którym funkcjonariusz Służby Więziennej całodobowo kontroluje zachowanie osadzonego, pełniąc dozór przy otwartych drzwiach celi mieszkalnej i zamkniętej kracie koszowej (dystansującej) uniemożliwiającej osadzonemu opuszczenie celi; 2. punktu 3 poprzez niewskazanie czy administracja Aresztu Śledczego w B., na podstawie decyzji organu postępowania karnego wykonawczego o monitorowaniu zachowania osadzonego stosowała lub stosuje wobec osób przebywających w Areszcie Śledczym w B. - na podstawie § 4 ust. 1 pkt 9 i 10 Instrukcji nr 2/2016 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 29 sierpnia 2016 r. w sprawie zapobiegania samobójstwom osób pozbawionych wolności - środki profilaktyczne polegające na stałej, całodobowej, bezpośredniej kontroli zachowania osadzonego, zakwaterowanego w całodobowo monitorowanej celi przez wewnętrzny system urządzeń rejestrujących obraz lub dźwięk, przez dodatkowego funkcjonariusza Służby Więziennej, pełniącego całodobowo dozór przy otwartych drzwiach celi - całodobowo monitorując zachowanie osadzonego przez zamkniętą kratę koszową (dystansującą) uniemożliwiającą osadzonemu opuszczenie celi. A jeżeli tak wobec ilu osadzonych środki były stosowane w latach: 2015, 2016, 2017, 2018, 2019 oraz na dzień sporządzenia informacji. Działaniu Dyrektora Aresztu Śledczego w B. skarżący zarzucił naruszenie: 1. przepisu art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie mu w terminie 14 dni żądanej informacji publicznej: – w punkcie 2 wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. a jedynie wskazania, iż w Areszcie Śledczym w B. nie praktykuje się, aby funkcjonariusz całodobowo pełnił służbę na stanowisku ochronnym przy otwartych drzwiach celi i zamkniętej kracie koszowej, przy czym przedmiotem pytania wniosku skarżącego było wskazanie przez organ istnienia konkretnego stanowiska ochronnego w Areszcie Śledczym w B.; – w punkcie 3 wniosku z dnia [...] lipca 2020 r., a jedynie stwierdzenia, że Areszt Śledczy w B. nie prowadzi rejestru osób pozbawionych wolności umieszczonych w celach całodobowo monitorowanych, przy czym żądana informacja zdaniem skarżącego jest w posiadaniu administracji Aresztu Śledczego w B., albowiem wynika z decyzji wydawanych przez organy postępowania karnego wykonawczego, w tym.: decyzji Dyrektora Aresztu Śledczego w B. lub Komisji Penitencjarnej przy Areszcie Śledczym w B.; 2. przepisu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez stwierdzenie, że żądana informacja przez skarżącego M. P. w punkcie 3 wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. o udzielenie informacji publicznej nie jest w posiadaniu administracji Aresztu Śledczego w B., bowiem administracja Aresztu Śledczego w B. nie prowadzi statystyk, o których udostępnienie wnioskowano, przy czym żądana informacja – w ocenie skarżącego -jest w posiadaniu administracji Aresztu Śledczego w B., 3. przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie żądanej przez skarżącego informacji publicznej w sposób i w formie zgodnej z treścią wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. na tej podstawie wniósł o zobowiązanie Dyrektora Aresztu Śledczego w B. do udostępnienia w terminie 7 dni od daty rozstrzygnięcia informacji publicznych wskazanych we wniosku w punkcie 2 i 3, stwierdzenia że organ dopuścił się bezczynności w tym zakresie, zasądzenia sumy pieniężnej oraz kosztów postępowania, a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego w B. podniósł, iż zarzucana przez skarżącego bezczynności nie zachodzi, gdyż organ podjął stosowne działania i w przewidzianym prawem terminie ustosunkował się do wniosku skarżącego i udzielił informacji publicznej w dniu [...] sierpnia 2020 r. Podkreślił jednocześnie, że formułując stwierdzenie "nie praktykuje się, aby funkcjonariusz całodobowo pełnił służbę na stanowisku ochronnym" stanowiące udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 2 wniosku skarżącego, należy rozumieć, iż na terenie Aresztu Śledczego w B. nie ma stanowiska ochronnego, na którym funkcjonariusz Służby Więziennej całodobowo kontroluje zachowanie osadzonego, pełniąc dozór przy otwartych drzwiach celi mieszkalnej i zamkniętej kracie koszowej (dystansującej) uniemożliwiającej osadzonemu opuszczenie celi. Organ ponownie oświadczył także w zakresie punktu 3 wniosku skarżącego, iż nie prowadzi rejestru osób pozbawionych wolności umieszczonych w celach całodobowo monitorowanych, a udzielona skarżącemu odpowiedź była całościowa i odnosiła się do wszystkich lat, których dotyczyło zapytanie tj. roku 2015, 2016, 2017, 2018, 2019 i 2020. Jednocześnie organ podkreślił, że skarżący we wnioskach o udostępnienie informacji publicznej niedostatecznie i niewystarczająco dokładnie określił przedmiot żądania. Nawet jeśli przyjąć, że udzielona przez organ informacja publiczna nie wyczerpywała w pełni oczekiwań wnioskodawcy, z uwagi na niewystarczająco dokładne określenie przedmiotu żądania, to skarżącemu przysługiwało prawo do wystąpienia z uszczegółowieniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ale nie uzasadnia stwierdzenia bezczynności organu. Na tej podstawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawoo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej powoływanej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, zgodnie również z wnioskiem skarżącego zawartym w skardze. Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz.1429, w dacie udzielania informacji publicznej dalej: "u.d.i.p."), bezczynność organu polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany w u.d.i.p., wbrew przepisom prawa, ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 u.d.i.p. lub w przypadku informacji przetworzonej – ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego – art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) bądź decyzji o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.). Prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna (art. 6 ust. 1 u.d.i.p.),a obowiązane do jej udostępniania są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r. sygn. II SA 4059/02, opubl. w LEX nr 78063; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 września 2007 r. sygn. IV SAB/Gl 28/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 sierpnia 2017 r. sygn. II SAB/Bk 70/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z [...] lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej (data wpływu do organu [...] lipca 2020 r.), przy czym skarga dotyczy jedynie nie rozpoznania punktu 2 i 3 wniosku. Udostępnienie informacji publicznej powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, ale bardziej precyzyjnie przedmiot informacji publicznej określa art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który nie zawiera jednak katalogu zamkniętego spraw stanowiących informację publiczną. W sprawie bezsporne było, że Dyrektor Aresztu Śledczego w B. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Również wnioskowane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów cyt. ustawy i okoliczność ta nie jest kwestionowana przez organ, który de facto odpowiedział na wszystkie zadane pytania, jednakże w ocenie skarżącego w sposób niewystarczający, niepełny i jak wskazał w skardze "mogący rodzić domysły czytelnikowi". Podnieść należy, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej może być załatwiony poprzez: udostępnienie w drodze czynności materialno-technicznej informacji publicznej będącej w dyspozycji organu w terminie 14 dni (bądź 2 miesięcy w uzasadnionych przypadkach) od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2), odmowie jej udostępnienia w drodze decyzji wydawanej na podstawie art. 16 ust. 1 udip, w przypadku uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy (brak spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 udip lub ograniczenie dostępu do informacji stosownie do art. 5 udip), wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 udip lub poinformowaniu wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej. Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi zatem wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej terminach odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu. W rozpoznawanej sprawie skarżący [...].07.2020 r. (data wpływu do organu [...].08.2019 r.) złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W dniu [...] sierpnia 2020 r. (w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku) organ udzielił odpowiedzi na wskazane pytania i skarżący nie kwestionuje, że taka odpowiedź została mu przekazana. Skarżący zakwestionował natomiast udzielenie odpowiedzi w zakresie punktu 2 i 3 wniosku, jak zbyt mało precyzyjne. Przypomnieć zatem należy, że w punkcie 2 skarżący wniósł o udostępnienie informacji czy na terenie Aresztu Śledczego w B. jest stanowisko ochronne, na którym funkcjonariusz Służby Więziennej całodobowo kontroluje zachowanie osadzonego, pełniąc dozór przy otwartych drzwiach celi mieszkalnej i zamkniętej kracie koszowej (dystansującej) uniemożliwiającej osadzonemu opuszczenie celi. Organ w tym zakresie wskazał, iż w Areszcie Śledczym w B. nie praktykuje się, aby funkcjonariusz całodobowo pełnił służbę na stanowisku ochronnym przy otwartych drzwiach celi i zamkniętej kracie koszowej, uniemożliwiając tym samym możliwość opuszczenia celi przez osadzonego. W tych okolicznościach nie można zatem uznać, że organ nie udzielił żądanej informacji, choć przychylić się należy do stanowiska skarżącego, że stwierdzenie "nie praktykuje się" może rodzić pewne wątpliwości. Niemniej jednak w odpowiedzi na skargę organ ustosunkowując się do tego zarzutu jednoznacznie wyjaśnił, że należy to rozumieć w ten sposób, że na terenie Aresztu Śledczego nie ma stanowiska ochronnego. Na datę zatem orzekania nie ma żadnych wątpliwości co do udzielonej odpowiedzi w zakresie punktu 2 wniosku skarżącego. Przechodząc do wniosku skarżącego zawartego w punkcie 3 tj. tego czy administracja Aresztu Śledczego w B., na podstawie decyzji organu postępowania karnego wykonawczego o monitorowaniu zachowania osadzonego stosowała lub stosuje wobec osób przebywających w Areszcie Śledczym w B. - na podstawie § 4 ust. 1 pkt 9 i 10 Instrukcji nr 2/2016 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 29 sierpnia 2016 r. w sprawie zapobiegania samobójstwom osób pozbawionych wolności - środki profilaktyczne polegające na stałej, całodobowej, bezpośredniej kontroli zachowania osadzonego, zakwaterowanego w całodobowo monitorowanej celi przez wewnętrzny system urządzeń rejestrujących obraz lub dźwięk, przez dodatkowego funkcjonariusza Służby Więziennej, pełniącego całodobowo dozór przy otwartych drzwiach celi - całodobowo monitorując zachowanie osadzonego przez zamkniętą kratę koszową (dystansującą) uniemożliwiającą osadzonemu opuszczenie celi organ również udzielił informacji publicznej w tym zakresie. Dyrektor Aresztu Śledczego w tym zakresie wyjaśnił, iż rozmieszczenie osadzonych w celach całodobowo monitorowanych odbywa się na podstawie art. 73 a k.k.w. czy też art. 116 § 5 a k.k.w., a nie jako środek profilaktyczny. Oznacza to jednoznacznie, że umieszczenie w celach całodobowych, monitorowanych – zdaniem organu - odbywa się na podstawie wskazanych artykułów, a nie jako środek profilaktyczny wskazany w § 4 ust. 1 pkt 9 i 10 instrukcji nr 2/2016 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, tym samym udzielenie innej odpowiedzi na tak sformułowane pytanie nie było możliwe. Jednocześnie wskazano, że nie prowadzi się rejestru osób pozbawionych wolności umieszczonych w celach całodobowo monitorowanych (przy czym nie jako środek profilaktyczny na podstawie § 4 ust. 1 pkt 9 i 10 Instrukcji nr 2/2016 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 29 sierpnia 2016 r. w sprawie zapobiegania samobójstwom osób pozbawionych wolności, o co pytał skarżący), a zatem organ nie mógł udzielić odpowiedzi co do ilości osób przebywających w tych celach za poszczególne lata, bowiem nie dysponował takimi danymi. Podkreślić przy tym należy, iż skarżący pytał o środek profilaktyczny, ale stosowany na innych podstawach, niż wskazywany przez organ. Argumentacji tej przy tym nie podważają odpowiedzi udzielone przez innych Dyrektorów Zakładów Karnych bądź Aresztów, bowiem każdy stan faktyczny może być różny, a zatem udzielone odpowiedzi również mogą się różnić. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło załatwienie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 2 i 3. Organ po złożeniu przez skarżącego wniosku w dniu [...] lipca 2020 r., miał obowiązek załatwić go bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, co wynika z przepisu art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Zadaniu temu organ sprostał, albowiem pismo udzielające odpowiedzi zostało sporządzone i przekazane skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2020 r., czego skarżący nie kwestionuje. Tym samym nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (wniosek została rozpoznany w terminie), art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. (dotyczył informacji publicznej), czy też art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (forma udzielenia wniosku). Zaakcentować należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje żadnej szczególnej formy udostępnienia informacji publicznej, udostępnienie informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Forma decyzji przewidziana została w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. jedynie dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., a więc, gdy zachodzą określone w tym przepisie przesłanki do umorzenia postępowania (podobnie WSA w Bydgoszczy w wyroku z 21.01.2020 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Bd 68/19, LEX nr 2798869). W tej sytuacji, złożona przez skarżącego skarga na bezczynność była bezzasadna, wobec załatwienia punktów 2 i 3 jego wniosku w tym zakresie i dlatego na podstawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu. W konsekwencji, skoro organ nie dopuścił się bezczynności, brak było podstaw do zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego oraz orzekania czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1, § 1a p.p.s.a.). Skutkiem powyższego brak także podstaw do zasądzenia sumy pieniężnej, jak tego domagał się skarżący (art. 149 § 2 p.p.s.a.).