II OSK 1634/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędzia NSA Jerzy Bujko Protokolant asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 142/09 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek [...] S.A. z siedzibą w W. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 142/09, oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2008 r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Nr [...] Prezydent m.st. Warszawy po rozpatrzeniu wniosku inwestora: [...] S.A. z siedzibą w Warszawie zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z garażem podziemnym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działek o nr ewid. [...] (w wyniku podziału powstały dz.nr ew. [...] i [...]) i części działki o nr [...] (w wyniku podziału powstały dz.nr ew. [...] i [...]) w obrębie [...] oraz na działce o nr ew. [...] z obrębu [...] (w granicach oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu ABCDEFGHIJKLMNOPA), przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy z [...] października 2006 r., jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz posiada wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. oraz E. S., podnosząc zarzut naruszenia art. 32 ust 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez złożenie przez inwestora nieprawdziwego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane odnośnie działki nr ew. [...], a także zarzucając naruszenie obowiązku wynikającego z treści § 29 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołujący się podnieśli, że działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa, natomiast [...] S.A. jest tylko jednym z jej współużytkowników wieczystych, natomiast w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestor wskazał, że jest jedynym użytkownikiem wieczystym działki. Ponadto odwołujący stwierdzili, że z projektu garażu wynika, że teren przykrywający garaż po jego wybudowaniu będzie posiadał spadek w kierunku działki sąsiedniej, nastąpi więc kierowanie wody na działkę będącą we władaniu wspólnoty. E. S. podkreśliła ponadto, że inwestycja będzie źródłem znacznego hałasu i ruchu samochodowego, będzie posiadała 8, a nie 7 kondygnacji, razem z planowanym garażem, który został wyniesiony ponad otaczający teren powyżej 50% wysokości. Decyzją z [...] stycznia 2008r. Wojewoda Mazowiecki na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. oraz odwołania E. S., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że niezrozumiałym jest fakt, iż w tym oświadczeniu inwestor podkreślił, że przysługuje mu prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikające z tytułu ograniczonego prawa rzeczowego, jakim jest służebność gruntowa, podczas gdy z dołączonej do akt sprawy kserokopii aktu notarialnego Repertorium A nr [...], sporządzonego w dniu [...] września 2005 r., wynika, iż spółka [...] Sp. z o.o. jest użytkownikiem wieczystym do dnia 5 grudnia 2089r. w niezabudowanych działkach o nr ewid. [...] i [...], a także, że istnieje służebność przechodu i przejazdu przez te działki na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego nieruchomości o nr ewid. [...], położonej przy ul. [...] w W. Z powyższego wynika zdaniem organu, że inwestor jest współużytkownikiem wieczystym działki nr ew. [...], a więc powinien był uzyskać wyraźną zgodę na planowaną inwestycję wszystkich współużytkowników wieczystych posiadających udział w tej nieruchomości. Organ odwoławczy stwierdził, że oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest ważnym warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę każdej inwestycji, a błędne jego wypełnienie nie pozwala na utrzymanie w mocy przez organ II instancji zaskarżonej decyzji. Na skutek skargi na tę decyzję złożonej przez Przedsiębiorstwo [...] S.A. była ona przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem wydanym 27 maja 2008 r. w sprawie VII SA/Wa 364/08 uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że została ona wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu odwołań Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. i E. S. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. znak [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2007 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że kontrolowana decyzja w jego ocenie jest zgodna z prawem. Inwestycja jest zgodna z decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z [...] października 2006 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przedłożony projekt jest kompletny, zawiera wymagane opinie i uzgodnienia. Zdaniem organu prawo inwestora do dysponowania nieruchomością o nr. ew. [...] na cele budowlane wynika z przedłożonego organowi aktu notarialnego z dnia [...] września 2005 r. Repertorium A nr [...]. Z dokumentu tego wynika, że nieodpłatnie i na czas nieoznaczony na rzecz każdorazowego użytkownika wieczystego nieruchomości położonej w Warszawie składającej się z działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...] i [...] z obrębu [...], dla której dotychczas nie została założona księga wieczysta, została ustanowiona służebność gruntowa polegającą na : a) prawie przejazdu i przechodu przez działkę oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], b) prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a w szczególności na prawie wybudowania na działce numer [...] z obrębu [...] drogi, chodnika, sieci cieplnej, sieci energetycznej, wodociągowej i kanalizacyjnej, gazowej, technicznej oraz przyłączenia ich do budynków i infrastruktury, które zostaną wybudowane na działkach położonych w W. oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...] z obrębu [...] lub działkach powstałych w wyniku podziału tychże działek. Natomiast z pisma Biura Geodezji i Katastru Miasta st. Warszawy z dnia [...] lutego 2008 r., załączonego przez inwestorów do skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego wynika, że działki ewidencyjne nr. [...],[...],[...],[...] w obrębie [...] powstały z podziału działki nr ew. [...]. Odnosząc się do kolejnego z zarzutów organ wskazał, że zgodnie z prawem inwestor musi ograniczyć ewentualny spływ wód opadowych na tereny przyległe, a z przedłożonego projektu wynika, że projektant w tym celu przewidział budowę drenażu i studni chłonnych. Podnoszona natomiast przekroczona wysokość budynków, w związku z wyniesieniem garaży jest również zdaniem organu zarzutem bezzasadnym, gdyż zgodnie z zapisami decyzji o warunkach zabudowy wysokość zabudowy należy liczyć od poziomu terenu projektowanego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi naruszenie art. 32 ust 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i art. 10 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2008 r. utrzymująca z mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy wydaną [...] lipca 2007 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu pierwszej instancji organy prawidłowo oceniły, że wobec tego, iż inwestor przedstawił wymagane prawem dokumenty, złożył także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami (objętymi wnioskiem) na cele budowlane zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ był zobligowany do wydania na jego rzecz decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że inwestor nie jest użytkownikiem wieczystym działki o nr. [...], a więc jego oświadczenie, że posiada prawo do dysponowania tą działką na cele budowlane nie jest zgodne z prawdą i winno być zweryfikowane przez organ należy podnieść, że swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestor wywodził wprost z zapisu aktu notarialnego z dnia [...] września 2005 r. Repertorium A nr [...] w którym użytkownik wieczysty tej nieruchomości [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., a więc inny podmiot niż inwestor na co wskazywał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2008 r. wydanym w sprawie VII SA/Wa 364/08 ustanowił na rzecz każdorazowego użytkownika wieczystego m. in. działki [...] i [...] (lub działek powstałych w wyniku ich podziału) służebność gruntową polegającą na prawie przejazdu i przechodu przez działkę [...] i prawie do dysponowania tą działką na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi dotyczącego wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wezwanie strony do zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji w sytuacji gdy Wojewoda Mazowiecki nie prowadził postępowania dowodowego, a ocenił jedynie (zgodnie z wytycznymi Sądu) zebrany przez organ (i znany skarżącemu w postępowaniu I instancyjnym) materiał, nie stanowi naruszenia prawa, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy i stanowiłoby podstawę uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucając: 1. naruszenie prawa o postępowaniu administracyjnym a to art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracji poprzez uznanie, że organ administracji wydający decyzję administracyjną w II Instancji nie naruszył tego przepisu mimo jego niezastosowania i uniemożliwienia stronie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji; 2. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm, zwanej dalej "Prawo budowlane") w związku z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego przez błędną jego wykładnię skutkującą uznaniem, że organ administracji nie ma obowiązku badać oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Wskazując na powyższe skarżąca kasacyjnie Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że z uzasadnienia decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2008 r. wynika, że organ administracyjny przeprowadził nowy dowód z pisma Biura Geodezji i Katastru Miasta st. Warszawy z dnia [...] lutego 2008 r., który to dokument nie był wcześniej przedmiotem postępowania dowodowego (karta 4 uzasadnienia decyzji Wojewody Mazowieckiego), a także dokonał ponownej oceny dowodów w świetle art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (karta 3 uzasadnienia decyzji Wojewody Mazowieckiego). Podkreślono przy tym, że poprzednia decyzja Wojewody Mazowieckiego została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylona wyrokiem z dnia 27 maja 2008 r. w sprawie VII SA/Wa 364/08 z powodu naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., a więc z powodu naruszenia procedury, co za tym idzie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wiązał Wojewody Mazowieckiego w zakresie ustaleń faktycznych sprawy, mających znaczenie dla wydania decyzji administracyjnej. W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej podniesiono, że oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane musi być prawdziwe i aktualne na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a organ administracji wydał zaskarżoną decyzję bez przeprowadzenia dowodu istnienia takiego stanu prawnego, mimo że we wcześniejszym stadium postępowania kwestia ta była sporna między stronami, czym naruszył art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W konkluzji skargi kasacyjnej zarzucono ponadto, że stanowisko polegające na tym, iż organ administracji nie bada prawdziwości złożonego oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane jest sprzeczne z zasadą wyrażoną w art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego, nakazującą strzec praworządności oraz podjęcia wszelkich kroków mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] S.A. z siedzibą Warszawie (następca prawny Przedsiębiorstwa [...] S.A. z siedzibą w W.) wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie opiera się na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Tym samym, wobec wystąpienia obu podstaw z art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest do odniesienia się w pierwszej kolejności do zarzutów natury procesowej, poprzez które autor skargi kasacyjnej stara się zakwestionować ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd pierwszej instancji za podstawę zaskarżonego wyroku. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania polegającego na naruszeniu art. 10 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że organ administracji wydający decyzję administracyjną w II instancji nie naruszył tego przepisu mimo jego niezastosowania i uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, stwierdzić należy, że organ administracji publicznej naruszył w istocie wskazany powyżej przepis. Przypomnieć jednakże należy, że podstawę skargi kasacyjnej może stanowić jedynie takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak postawiony zarzut nie spełnia zatem warunków pozwalających na jego uwzględnienie, gdyż w żaden sposób autor skargi kasacyjnej nie wskazał na czym miałby polegać istotny wpływ, niewątpliwego uchybienia organów polegającego na nieumożliwieniu stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, na wynik sprawy. Przechodząc do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego tj. naruszenia prawa materialnego w postaci art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 7 k.p.a. przez błędną jego wykładnię skutkującą uznaniem, że organ administracji nie ma obowiązku badać oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, podnieść należy, że również ten zarzut skargi kasacyjnej nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca kasacyjnie Wspólnota w żaden sposób nie wykazała, na czym miałoby polegać naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią powołanego przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że inwestor takie oświadczenie złożył. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zajął stanowiska, że "organ administracji nie ma obowiązku badać oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane". Wręcz przeciwnie Sąd ten podkreślając, że inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością wskazał z których, znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, inwestor takie prawo wywodzi. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie podziela przy tym stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną, że badanie prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, leży poza zakresem kognicji Wojewody Mazowieckiego. Oświadczenie które jest wymagane do wydania przez organ architektoniczno – budowlany pozwolenia na budowę stanowi jeden z dowodów, który musi być weryfikowany w postępowaniu administracyjnym. Wskazać jednocześnie należy, że ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika w sposób jednoznaczny, że inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedłożonym do akt sprawy aktem notarialnym z dnia [...] września 2005 roku, ustanowiona została służebność przejazdu i przechodu przez działkę oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], na rzecz każdorazowego użytkownika wieczystego nieruchomości położonej w Warszawie składającej się z działek o nr. [...] i [...] z obrębu [...] a także prawo do dysponowania tą działką na cele budowlane, a w szczególności na prawie wybudowania na działce numer [...] z obrębu [...] drogi, chodnika, sieci cieplnej, sieci energetycznej, wodociągowej i kanalizacyjnej, gazowej, technicznej oraz przyłączenia ich do budynków i infrastruktury, które zostaną wybudowane na działkach położonych w Warszawie oznaczonych w ewidencji gruntów numerami [...] i [...] z obrębu [...] lub działkach powstałych w wyniku podziału tychże działek. Jednocześnie niekwestionowanym było, że działki ewidencyjne nr. [...],[...],[...],[...] w obrębie [...] powstały z podziału działki nr ew. [...]. Ponadto, ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2005 r., nr [...] wynika, że Przedsiębiorstwo [...] S.A. nabyło z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 roku prawo użytkowania wieczystego gruntu niezabudowanego stanowiącego własność Skarbu Państwa położonego w W. w rejonie ulic [...] i [...] oznaczonego na wyrysie mapy ewidencyjnej jako działki nr [...] i [...] z obrębu [...]. Tym samym wskazać należało, że oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane spełniało wymogi art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił. Odnosząc się do wniosku [...] S.A. z siedzibą w W. o zwrot kosztów postępowania wskazać należy, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania sądowoadministracyjnego strony ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątki od tejże zasady przewidziane są w przepisami o zwrocie kosztów postępowania (art. 200-204 p.p.s.a.). W sytuacji, gdy sąd oddala skargę kasacyjną od wyroku oddalającego skargę, zastosowanie ma przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje, że strona która wniosła skargę kasacyjną obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ. Tymczasem organ w tej sprawie nie wnosił odpowiedzi na skargę, ani nie wnosił o zwrot kosztów postępowania. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia wniosku o zwrot kosztów z jakim wystąpił uczestnik postępowania [...] S.A. z siedzibą w W.