VIII SA/Wa 539/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 11 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi M. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2009 r. znak [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia UZASADNIENIE W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2009 r. znak [...] o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania M. N. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpatrzenia skargi. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. powoływanej dalej jako p.p.s.a) Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przechodząc do rozpoznania wniosku skarżącej stwierdzić należy, że przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej jest także możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja (postanowienie) nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004r.). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady z przymiotu wykonalności korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sadowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania. Należy podkreślić, że zaskarżone postanowienie nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności zaskarżonego postanowienia, co uniemożliwia wstrzymanie jego wykonania. Z treści skargi wnioskować można, że skarżąca wnosi również o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, ale i w tym zakresie wniosek nie może być uwzględniony, ponieważ nie zachodzą w sprawie przesłanki określone w art. 61 §3 p.p.s.a., a więc nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwróceni skutków. Tym samym wniosek strony nie mógł zostać uwzględniony. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.