I OSK 779/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant st. Inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1345/09 w sprawie ze skargi Z.T. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany rozkazu personalnego o zwolnieniu ze Służby Bezpieczeństwa oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1345/09 oddalił skargę Z.T. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany rozkazu personalnego o zwolnieniu ze Służby Bezpieczeństwa. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Minister Spraw Wewnętrznych rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 1986 r., wymierzył Z.T. – kierownikowi Sekcji V Służby Bezpieczeństwa RUSW w Ch. – karę wydalenia ze służby i zwolnił go ze Służby Bezpieczeństwa. Powyższy rozkaz personalny był przedmiotem skargi Z.T. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 20 sierpnia 1998 r., sygn. akt II SA 858-859/98 odrzucił skargę, uznając, że wpłynęła ona po 12 latach, a więc z naruszeniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Także, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1184/07 skargę Z.T. na ww. rozkaz personalny, odrzucił wskazując, że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Następnie, Z.T. pismem z dnia [...] maja 2008 r. wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o zmianę w/w rozkazu personalnego nr [...], poprzez wykreślenie z jego treści stwierdzenia "i zwalniam ze Służby Bezpieczeństwa". Do wniosku dołączył kopię wyciągu ww. rozkazu, wydanego z zasobów archiwalnych Katowickiego Oddziału IPN. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] odmówił Z.T. zmiany rozkazu personalnego nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. W uzasadnieniu decyzji podał, że rozkaz personalny Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...] o zwolnieniu Z.T. ze Służby Bezpieczeństwa jest decyzją ostateczną, na mocy której strona nabyła prawo. Decyzja ta stanowi indywidualne rozstrzygnięcie w sprawie stosunku służbowego funkcjonariusza Służby Bezpieczeństwa i kształtuje jego sytuację prawną. W wyniku wydania ww. rozkazu personalnego Z.T. nabył, wynikające z pragmatyki służbowej funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa, uprawnienia związane z rozwiązaniem stosunku służbowego. Z tych względów Minister uznał, że pomimo wskazania przez stronę jako podstawy jej żądania art. 154 K.p.a., wniosek o zmianę ww. rozkazu powinien być rozpatrzony w trybie art. 155 K.p.a. W konsekwencji stwierdził, że żądana przez stronę zmiana w/w rozkazu personalnego, jest bezprzedmiotowa, w sytuacji, gdy jego zwolnienie nastąpiło zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami tj. na podstawie rozkazu personalnego Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Katowicach z dnia [...] stycznia 1987 r., nr [...] stwierdzającego fakt zwolnienia Z.T. ze służby na mocy rozkazu personalnego Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...] , z dniem 7 stycznia 1987 r. tj. z zachowaniem miesięcznego terminu od daty otrzymania przez organ wyciągu w/w rozkazu. W tej sytuacji odwołując się do treści art. 155 K.p.a. i powołując się na uznaniowy charakter decyzji wydawanej w tym trybie uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy interes społeczny sprzeciwia się rozstrzygnięciu pozytywnemu dla strony. Po rozpatrzeniu wniosku Z.T. o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy i podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Z.T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie art. 1, art. 77 i art. 78 K.p.a. i zakwestionował istnienie rozkazu personalnego, o którego zmianę wystąpił, albowiem nie został on mu doręczony, a w aktach sprawy znajduje się tylko wyciąg w/w rozkazu. W ocenie skarżącego Minister nie ustalił, czy rozkaz personalny Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...] był rozkazem o wymierzeniu kary dyscyplinarnej, czy też rozkazem o zwolnieniu ze służby. Z tych względów, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że zarówno w trybie art. 154 K.p.a., jak i w trybie art. 155 K.p.a. mogą być zmieniane lub uchylane decyzje niedotknięte żadnymi wadami, jeżeli ich wzruszenie jest podyktowane względami interesu społecznego lub słusznym interesem strony. Przy czym, art. 154 K.p.a. określa prawne przesłanki dopuszczalności uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, natomiast art. 155 tej ustawy ustanawia przesłanki dopuszczalności uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej, na mocy której strona nabyła prawo. Wskazał, że "nabycie prawa", o którym mowa w art. 155 K.p.a. należy rozumieć bardzo szeroko. Obejmuje ono również taką sytuację, kiedy ostateczna decyzja administracyjna nakłada na stronę obowiązki i w ten sposób wpływa na jej sytuację prawną. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że kwestia doręczenia skarżącemu przedmiotowego rozkazu była wielokrotnie rozpoznawana i poddawana kontroli sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 sierpnia 1998 r. o sygn. akt II SA 858-859/98 odrzucił skargę Z.T. na w/w rozkaz o zwolnieniu go ze Służby Bezpieczeństwa jako złożoną po upływie terminu określonego w art. 30 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1184/07 odrzucił skargę Z.T. na w/w rozkaz personalny, wskazując, że została ona wniesiona z uchybieniem w terminu do jej wniesienia, liczonego od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie tj. od dnia 8 stycznia 1987 r. W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji uznał, iż niniejszy rozkaz personalny wszedł do obrotu prawnego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji rozkaz personalny Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...] został wydany zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 31 lipca 1985 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz.U. Nr 38, poz. 181 ze zm.), który stanowił, iż funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Natomiast zgodnie z art. 20 powołanej ustawy, oficerów zwalnia ze służby Minister Spraw Wewnętrznych. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ prawidłowo zastosował art. 155 K.p.a., bowiem w wyniku wydania w/w rozkazu personalnego, skarżący nabył prawa wynikające z pragmatyki służbowej funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa, będące konsekwencją rozwiązania stosunku służbowego. Poza tym, Sąd pierwszej instancji podzielił dokonaną przez organ ocenę, że skoro zwolnienie Z.T. nastąpiło zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami prawa, to interes społeczny sprzeciwia się wydaniu rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z.T. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe wykonanie przez Sąd obowiązku kontroli legalności zaskarżonej decyzji i nie uchylenie decyzji, która naruszyła wymienione w uzasadnieniu skargi przepisy K.p.a.; 2) art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z § 4 tegoż artykułu w zw. z art. 236 K.p.c. poprzez uznanie przez Sąd sprawy za dostatecznie wyjaśnioną bez rozpatrzenia wniosku dowodowego skarżącego; 3) art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez naruszenie przez Sąd obowiązku dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w oparciu o cały materiał dowodowy zgromadzony w aktach – a nie tylko w aktach administracyjnych przesłanych przez MSWiA; 4) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd okoliczności, iż organ nie odniósł się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów K.p.a. wskazanych w skardze oraz nie wyjaśnił kwestii doręczenia rozkazu personalnego Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...]; 5) art. 171 P.p.s.a. poprzez powołanie się przez Sąd na postanowienia o odrzuceniu skargi, które nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniósł, że w trakcie postępowania administracyjnego, wystąpił do Ministra z wnioskiem dowodowym, lecz dowód nie został przeprowadzony, ani też nie wydano postanowienia o odmowie jego przeprowadzenia. Natomiast w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji w dniu 7 grudnia 2009 r. złożył wniosek o przeprowadzenia dowodu z dokumentu, który nie został przez Sąd uwzględniony. Skarżący kasacyjnie stwierdził, że sprawa prawidłowości doręczenia mu rozkazu personalnego Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...] nigdy nie była przedmiotem kontroli pod kątem jego zgodności z prawem. Natomiast w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SA 858-859/98, jak i w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1184/07 stwierdzono, że był on o jego treści jedynie poinformowany. Przy czym, poinformowanie nie jest równoznaczne z prawidłowym doręczeniem. Tymczasem w ocenie skarżącego ustalenie, czy i kiedy nastąpiło doręczenie mu w/w rozkazu personalnego jest szczególnie istotne, gdyż skutki prawne następują dopiero z chwilą doręczenia decyzji stronie. Ponadto wyjaśnił, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SA/Wa 1184/07 dotyczyło decyzji dyscyplinarnej, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie odnosi się do decyzji w sprawie zmiany rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby. W związku z powyższym wyjaśnił, iż domagał się zmiany przedmiotowego rozkazu w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że rozkaz ten faktycznie został wydany i dotyczył jego osoby oraz został mu prawidłowo doręczony. Natomiast w żadnym z toczących się dotychczas postępowań nie wyjaśniono sprawy zgodności rozkazu z dnia [...] grudnia 1986 r. z obowiązującymi wówczas przepisami prawa, gdyż sądy orzekające nie dysponowały dostarczonym przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji dokumentem tego rozkazu. Ponadto podkreślił, iż fakt, że rozkaz dyscyplinarny i zwalniający znajduje się w jednym dokumencie dowodzi, że rozkaz dyscyplinarny nie mógł się uprawomocnić przed wydaniem rozkazu zwalniającego go ze służby, skoro zostały wydane w tym samym dniu. Poza tym podał, że Minister Spraw Wewnętrznych nie określił wówczas daty jego zwolnienia, czego wymagały ówczesne przepisy pragmatyki służbowej funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa. Wskazując na powyższe okoliczności, autor skargi kasacyjnej stwierdził, że Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a, skoro pominął te okoliczności niniejszej sprawy, które przemawiały za uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z kolei, uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a podał, iż Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do podniesionych przez niego w skardze zarzutów dotyczących nieprawidłowości przeprowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji. Rozpoznając skargę w tym zakresie, uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty kasacyjne nie zawierają usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W pierwszej kolejności ocenić należy zasadność zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i lit. c P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b jest stwierdzenie występowania w sprawie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, zaś na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustalenie, że stwierdzone naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowane nimi stosunki administracyjnoprawne oraz materialne lub procesowe. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. zauważyć należy, iż nie zawiera on jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego na wystąpienie w sprawie przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego warunkującego zastosowanie tego przepisu. Z kolei w uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. stwierdza się jedynie, że Sąd pierwszej instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji, mimo że naruszała ona wymienione w uzasadnieniu skargi skierowanej do Sądu pierwszej instancji przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W skardze kasacyjnej nie wykazano jednak ewentualnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Przypomnieć należy, że przedstawione w skardze kasacyjnej uzasadnienie do stawianych zarzutów stanowi ustawowy wymóg, o którym mowa w art. 176 P.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a jego brak uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu merytoryczną ocenę zasadności zarzutów nie zawierających uzasadnienia. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, a zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W okolicznościach tej sprawy jako niezrozumiały ocenić należy zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 P.p.s.a. w związku z § 4 tego artykułu w związku z art. 236 K.p.c. Przedmiotem postępowania w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego nie było bowiem merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, której decyzja dotyczy, gdyż zakres nadzwyczajnego postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej ograniczony jest do badania, czy wystąpiły formalne przesłanki warunkujące zastosowanie tej instytucji, tj. czy decyzja na mocy której strona nabyła prawo jest ostateczna, czy jest zgoda strony na jej uchylenie lub zmianę a ponadto, czy jej uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Ocena, czy w sprawie występują przesłanki przemawiające za wzruszeniem decyzji ostatecznej należy do organu administracji państwowej. W rozpoznawanej sprawie organ administracji uznał, iż interes społeczny nie przemawia za uchyleniem lub zmianą tej decyzji w zakresie wskazanym przez skarżącego. Przepis art. 106 § 3 i § 4 P.p.s.a. stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony. Z art. 106 § 3 P.p.s.a. wynika zatem, że dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu , jeżeli jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje przedłużenia postępowania. A zatem jego nieprzeprowadzenie nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego w rozumieniu wskazanego przepisu. Oznacza to, iż zarzut naruszenia art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. może być skutecznie podniesiony wówczas, gdy Sąd pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe, a skarżący wykaże, że zastosowane przez Sąd kryteria oceny wiarygodności dopuszczonych dowodów były błędne. Z kolei powołany jako naruszony art. 236 K.p.c. w sytuacji, kiedy w sprawie nie przeprowadzono żadnego dowodu w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. jest chybiony. Autor skargi kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił również naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez niedokonanie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w oparciu o cały materiał dowodowy znajdujący się w aktach, a tylko materiał zgromadzony w aktach administracyjnych przesłanych przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz art. 171 P.p.s.a. poprzez powołanie się przez Sąd na postanowienia o odrzuceniu skarg, które nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej. Wskazać jednak należy, iż wbrew wymogom określonym w art. 176 P.p.s.a. zarzuty te nie zostały uzasadnione i z tego względu merytoryczne odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do ich zasadności stało się niemożliwe. W związku z powyższym jedynie ubocznie wyjaśnić należy, iż zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, jeżeli skarżący wykaże konkretne zdarzenia, których Sąd nie uwzględnił oraz ich wpływ na wynik sprawy. Jako niezasadny ocenić należy także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz niewyjaśnienie kwestii doręczenia skarżącemu rozkazu personalnego Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] grudnia 1986 r. nr [...]. Zgodnie z powołanym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przedstawienie stanu sprawy ma być "zwięzłe", a to oznacza, że sąd administracyjny powinien odnieść się wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Unormowanie objęte tym przepisem wskazuje wprawdzie na obowiązek Sądu przedstawienia w uzasadnieniu wyroku zarzutów podniesionych przez skarżącego oraz konieczność ich rozważenia, to jednak podkreślić należy, iż elementem koniecznym uzasadnienia wyroku jest przedstawienie i omówienie zarzutów skarżącego wówczas, gdy mogły mieć one wpływ na wynik sprawy i to w zakresie, w jakim jest to konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy i dla oceny prawidłowości tego rozstrzygnięcia. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Wbrew zarzutowi autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji wyjaśnił kwestię wejścia do obrotu prawnego rozkazu personalnego, którego zmiany żąda skarżący. Natomiast polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu nie jest dopuszczalna w ramach art. 141 § 4 P.p.s.a. Okoliczność, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia przez organ art. 1, art. 77 i art. 78 K.p.a., nie miało wpływu na trafność i zasadność rozstrzygnięcia. Dodatkowo wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z przepisu tego wynika, że błędne uzasadnienie prawidłowego w ostatecznym rezultacie orzeczenia nie powinno prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Tym bardziej nie może prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej poprawne merytorycznie uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu na zasadzie prawa pomocy, albowiem przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258–261 P.p.s.a.