II GSK 4186/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 738/15 w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego 1. oddala skargą kasacyjną; 2. zasądza od R. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 738/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że funkcjonariusze Oddziału Celnego w L. w dniu [...] grudnia 2014 r. przeprowadzili kontrolę drogową ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą ciężarową marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], podczas której ustalono, że w dniu kontroli kierowca R. B. wjechał na plac odpraw w tamtejszym Oddziale o godzinie 6:55 i nie zarejestrował tego faktu na karcie kierowcy. Według zapisów na tej karcie ostatnia jazda miała miejsce w dniu [...] grudnia 2014 r. o godzinie 00:28 i do czasu rozpoczęcia kontroli, czyli do godziny 8:35 kierowca odpoczywał, zatem nie rejestrował swojej jazdy. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Celnego w L. decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] nałożył na R. B. karę pieniężną w wysokości 5000 zł za naruszenie określone w l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm. – powoływanej dalej jako u.t.d.), tj. nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Po rozpatrzeniu odwołania strony od tej decyzji, Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej utrzymał ją w mocy decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że pojazd wjechał na plac odpraw OC L. w dniu [...] grudnia 2014 r. o godz. 06:55. Od tego momentu do godz. 08:35 kierowca oczekiwał na dokonanie odprawy celnej. W tym czasie na karcie kierowcy rejestrowany był przez kierowcę za pomocą urządzenia rejestrującego okres odpoczynku w pracy, zamiast aktywności typu "okresy gotowości" lub "inne prace". Powyższe świadczy o nieprawidłowym rejestrowaniu przez kierowcę okresów aktywności kierowcy, powodujące sfałszowanie danych dotyczących aktywności kierowcy. R. B. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), wyrokiem z dnia 31 marca 2016 r. oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, co do tego, że wystąpiły podstawy do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. Sąd I instancji zgodził się z organem, że obowiązkiem kierowcy było po wjeździe na teren Oddziału Celnego ustawić tachograf na "inne prace", a w czasie oczekiwania przez kierowcę na odprawę celną na "stan gotowości", ale w żadnym przypadku na odnotowywanie przez tachograf odpoczynku kierowcy. R. B. złożył od wyroku WSA w Lublinie z dnia 31 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 738/15 skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie Sądu, że prawidłowy jest stan faktyczny ustalony przez organy administracji pierwszej i drugiej instancji w zakresie, iż w trakcie kontroli cyfrowe urządzenie rejestrujące, nie rejestrowało aktywności kierowcy, podczas kiedy urządzenie to rejestrowało odpoczynek, czyli urządzenie to było zgodnie z wymogami prawa, a jedynie nieprawidłowa obsługa tego urządzenia przez kierowcę, skutkowała zapisem odpoczynku, podczas kiedy urządzenie powinno zostać przełączone w tryb inne prace, co nie zmienia ustaleń w tym zakresie, iż urządzenie rejestrowało wymagane parametry, a które to naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowały 2. naruszeniem przepisów prawa materialnego, błędnym zastosowaniem prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 6 w zw. ust. 1 w zw. z l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na błędnej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod ten przepis i w rezultacie błędne zakwalifikowanie ustalonego stanu faktycznego jako wypełniające hipotezę przewidzianą w załączniku nr 3 wskazanym w ust. 6 cytowanego przepisu, który dotyczy naruszenia wyszczególnionego w punkcie l.p. 6.2.1, tj. "nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi", i wymierzenie kary 5000 zł w sytuacji, kiedy prawidłowa subsumcja stanu faktycznego zaistniałego w sprawie wypełnia hipotezę i nakazuje zakwalifikować ten stan pod naruszenie wyszczególnione w punkcie 13.3 załącznika nr 1 do u.t.d., tj. "nieprawidłowe operowanie przełącznikiem urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień", czyli kary wyszczególnionej w art. 92 ust. 2 w zw. z art. 92 ust. 1 w załączniku nr 1 do u.t.d., za które kara wynosi od 100 zł za każdy dzień do kwoty 1000 zł. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że w momencie dokonywania kontroli kierującego, jego urządzenie działało - rejestrowało odpoczynek kierowcy. Tymczasem w zaskarżonej decyzji ustalono, że urządzenie nie rejestrowało wymaganych parametrów. Zdaniem skarżącego, naruszenie wyszczególnione w l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. "nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi" oraz naruszenie wyszczególnione w punkcie 13.3, załącznika nr 1 do u.t.d., tj. "nieprawidłowe operowanie przełącznikiem urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień" wymagają rozróżnienia, gdyż w pierwszym przypadku nie rejestruje się danych w ogóle, a w drugim przypadku następuje rejestracja, tylko że błędnych danych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie została uwzględniona. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy dokonanej przez organ wymierzający karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym kwalifikacji czynu polegającego na rejestrowaniu przy pomocy urządzenia rejestrującego czasu oczekiwania na dokonanie odprawy celnej jako czasu odpoczynku. Organ wymierzający karę pieniężną uznał to za naruszenie prawa określone w pkt 6.2.1. Załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, opisane jako "Nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi". Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił natomiast, że ten niekwestionowany przez niego stan faktyczny kwalifikuje się jako przewidziane w pkt 13.3. Załącznika nr 1 do ustawy "Nieprawidłowe operowanie przełącznikiem urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy". Jego zdaniem nie jest prawidłowe przyjęcie, że urządzenie rejestrujące nie rejestrowało danych dotyczących m.in. aktywności kierowcy. Ze względu na nieprawidłową obsługę urządzenia przez kierowcę ta rejestracja była jednakże błędna. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska. Przez "nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego ... wskazań urządzenia" należy rozumieć zarówno niedziałanie urządzenia rejestrującego, jak i rejestrowanie danych nieodpowiadających rzeczywistemu stanowi rzeczy. Rejestrowanie to utrwalenie faktycznych, prawdziwych danych dotyczących poruszania się pojazdu i zachowania kierowcy. Zapisywanie za pomocą urządzenia rejestrującego nieprawdziwych danych należy uznać za nierejestrowanie w rozumieniu wspomnianego pkt 6.2.1. Załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Należy również zauważyć, że działanie stanowiące naruszenie prawa określone w pkt 13.3. Załącznika nr 1 do ustawy nie jest działaniem skutkowym. Karaniu podlega samo nieprawidłowe operowanie przełącznikiem urządzenia rejestrującego. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia ze skutkiem naruszenia prawa w postaci zarejestrowania nieprawdziwych danych. Już z tego powodu nie byłoby dopuszczalne wymierzenie kary na podstawie pkt 13.3. Załącznika nr 1 do ustawy. Z tym względów podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego i naruszenia prawa materialnego nie mogą być, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględnione. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).