II OZ 916/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 12 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. B. i M. D na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 269/08 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S. B. i M. D. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygnaturze VII SA/Wa 95/06 dotyczącej skargi o wznowienie postępowania postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 269/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odmówił S. B. i M. D. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S. B. i M. D. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygnaturze VII SA/Wa 95/06 dotyczącej skargi o wznowienie postępowania sądowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 4 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. B. i M. D. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygnaturze VII SA/Wa 95/06, ze względu na niedopuszczalność wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. W piśmie z dnia 15 kwietnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do sprawy o sygnaturze VII SA/Wa 95/06 wpłynął wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata do sporządzenia skargi kasacyjnej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 17 kwietnia 2008 r. wezwano skarżących do sprecyzowania treści wniosku poprzez wskazanie, czy wniosek został złożony do sprawy VII SA/Wa 95/06, czy też został złożony do sprawy VII SA/Wa 269/08. W piśmie z dnia 18 kwietnia 2008 r. skarżący sprecyzowali, że wnoszą o przyznanie im prawa pomocy w obu sprawach. Sąd pierwszej instancji podniósł, iż zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy nie przysługuje stronie wobec oczywistej bezzasadności skargi. Powyższy przepis ma zastosowanie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie. Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, że niedopuszczalne jest wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Sądu wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania sądowego. Niedopuszczalność dalszego wznowienia postępowania zachodzi natomiast niezależnie od podstaw je uzasadniających i czasu, kiedy one wystąpiły. W przedmiotowej sprawie zaistniała właśnie taka przesłanka niedopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowego. W zażaleniu na powyższe postanowienie S. B. i M. D. wskazali, że postanowieniem z dnia 15 października 1999 r. Sąd Rejonowy w W. zabronił dokonywania nakładów na nieruchomość budynkową S. 49. Zdaniem skarżących Sąd Wojewódzki zezwolił na dokończenie prac budowlanych w przedmiotowej sprawie, co narusza powyższy zakaz. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże stosownie do art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, o oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 321, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1984 r. sygn. akt II CZ 112/84, "LEX" nr 8631; z dnia 18 stycznia 1966 r. sygn. akt I CZ 124/65, "LEX" nr 5925; z dnia 1 stycznia 1971 r. sygn. akt I CZ 7/71, "LEX" nr 6849). Stosownie do treści art. 285 p.p.s.a. niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Artykuł ten nie dopuszcza wyjątków od przewidzianego w tym przepisie zakazu dalszego wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Oznacza to, że wspomniany zakaz dotyczy nie tylko prawomocnych orzeczeń co do meritum sprawy, ale również orzeczeń, które kończą to postępowanie z przyczyn formalnych (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, s. 611). W przedmiotowej sprawie S. B.i M. D.i wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 95/06, w której prawomocnym postanowieniem z dnia 7 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę o wznowienie postępowania. A zatem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie, na podstawie art. 247 p.p.s.a. odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy z uwagi na bezzasadność wniesionej skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.