II OSK 88/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak /spr./ Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2/16 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] znak [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych obowiązków 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] nr[...] ; 2. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] kwotę 1300 (jeden tysiąc trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2/16, oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych obowiązków. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1, art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1340 ze zm.), nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" w [...] wykonanie w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z częścią usługową i garażem podziemnym przy ul. [...] w [...] w terminie do dnia [...] czerwca 2016 r. obowiązku polegającego na wyposażeniu III, IV i V kondygnacji budynku w instalację wodociągową przeciwpożarową z hydrantami wewnętrznymi 25 spełniającą wymagania przepisów i Polskiej Normy PN-EN 671-1:2002. Stałe urządzenia gaśnicze. Hydranty wewnętrzne. Hydranty wewnętrzne z wężem półsztywnym, zgodnie z projektem uzgodnionym pod względem ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Jako podstawę obowiązku organ wskazał § 19 ust. 1 pkt 2 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r. nr 109, poz. 719) – dalej powoływane, jako: "rozporządzenie". Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...]. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. w związku z art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał m.in., że przedmiotowa sprawa rozstrzygana jest ponownie w związku z decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] maja 2015 r. uchylającą wcześniejszą decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie stwierdzono uchybienia z zakresu ochrony przeciwpożarowej w postaci braku wyposażenia III, IV i V kondygnacji budynku w instalację wodociągową przeciwpożarową z hydrantami wewnętrznymi 25. Od powyższego strona wniosła zastrzeżenie do protokołu twierdząc, że w przedmiotowym budynku strefa pożarowa zakwalifikowana do kategorii zagrożenia ludzi ZL III obejmuje I nadziemną kondygnację budynku, gdzie hydranty są umieszczone zarówno w strefie ZL III jak i w strefie ZL IV. Na II kondygnacji hydranty umieszczone są zarówno w strefie ZL III jak i ZL IV, tj. kondygnacja II została wyposażona w hydranty. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej zaznaczył także, że pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r., wezwał stronę do przesłania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania dowodów potwierdzających zawarte w złożonym odwołaniu twierdzenie, że organ wydający decyzję wbrew treści § 19 ust. 1 pkt 2 lit. tiret pierwsze, stwierdził, że część nadziemna budynku mieści się w jednej strefie pożarowej o powierzchni przekraczającej 1000 m2 zaliczanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL III i ZL IV, co nie odzwierciedla rzeczywistych rozmiarów strefy pożarowej ZL III. Organ odwoławczy wskazał, że w toku zrealizowanych czynności funkcjonariusze Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...] ustalili, że kontrolowany obiekt jest budynkiem mieszkalnym, wielorodzinnym, podpiwniczonym, 5-kondygnacyjnym, dwuklatkowym, wykonanym w technologii tradycyjnej murowanej. W budynku na kondygnacji podziemnej znajduje się parking dla samochodów osobowych liczący 68 stanowisk postojowych, jak również komórki lokatorskie oraz pomieszczenia techniczne. Na parterze znajduje się 9 lokali usługowych oraz 1 lokal mieszkalny. Na pierwszym piętrze 3 lokale usługowe i 13 lokali mieszkalnych. Na piętrach II-IV znajduje się 18 lokali mieszkalnych na każdej kondygnacji. Lokale usługowe na poziomie I i II kondygnacji zalicza się do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, lokal, w którym znajduje się przedszkole w poziomie I kondygnacji zalicza się do kategorii zagrożenia ludzi ZL II, natomiast lokale mieszkalne zalicza się do kategorii ZL IV. Ustalono również, że zgodnie z projektami architektoniczno-budowlanymi z dnia [...] lutego 2009 r., oraz projektami architektoniczno-budowlanymi zamiennymi z dnia [...] lipca 2010 r. kondygnacje nadziemne I - V stanowią jedną strefę pożarową o powierzchni przekraczającej 1000 m2 zaliczaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III i ZL IV. Jak również, to, iż III, IV, i V kondygnacji przedmiotowego budynku nie wyposażono w instalację wodociągową przeciwpożarową z hydrantami 25 zgodnie z treścią przepisów techniczno-budowlanych. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej stwierdził wobec powyższego, iż zachodzi konieczność nałożenia określonych w decyzji obowiązków, celem realizacji dyspozycji określonej w § 19 ust. 1 pkt 2 lit b tiret pierwszy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, zgodnie z którą, hydranty 25 muszą być zastosowane w strefach pożarowych zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi na każdej kondygnacji budynku innego niż tymczasowy, niskiego, średniowysokiego, w strefie pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL III o powierzchni przekraczającej 200 m2 w budynku średniowysokim, przy czym jeżeli jest to strefa pożarowa obejmująca tylko pierwszą kondygnacje nadziemną, a nad nią znajdują się wyłącznie strefy pożarowe ZL IV, jedynie wtedy, gdy powierzchnia tej strefy pożarowej przekracza 1 000 m2. Organ zaznaczył, iż strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających, iż organ I instancji błędnie zakwalifikował strefy pożarowe w kontrolowanym obiekcie, jak również nie poczyniła kroków w przedmiocie alternatywnego dokonania uzgodnienia zamiennego. Wspólnota Mieszkaniowa wniosła skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie §19 ust. 1 pkt 1 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia, art. 77 § 4 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 8 i art. 9 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W wyroku oddalającym skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy zasadnie organ nałożył na skarżącą Wspólnotę obowiązek wyposażenia III, IV, i V kondygnacji budynku w instalację wodociągową przeciwpożarową z hydrantami 25. Wyjaśnił, że zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, hydranty 25 muszą być stosowane w strefach pożarowych zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi ZL na każdej kondygnacji budynku innego niż tymczasowy, niskiego i średniowysokiego w strefie pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL III o powierzchni przekraczającej 200 m2 w budynku średniowysokim, przy czym jeżeli jest to strefa pożarowa obejmująca tylko pierwszą kondygnację nadziemną, a nad nią znajdują się wyłącznie strefy pożarowe ZL IV, jedynie wtedy, gdy powierzchnia tej strefy pożarowej przekracza 1 000 m2. Sąd podzielił stanowisko organu, że stan faktyczny sprawy wypełnił dyspozycję ww. przepisu. Wynika to z ustaleń poczynionych przez organ, mających odzwierciedlenie w protokole z czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej z dnia 9 czerwca 2015 r. Stwierdzono mianowicie, że zgodnie z projektami architektoniczno-budowlanymi z dnia [...] lutego 2009 r. (tom II - architektura i tom III - instalacje sanitarne) oraz projektami architektoniczno-budowlanymi zamiennymi z dnia [...] lipca 2010 r. (projekt zagospodarowania terenu/architektura i projekt instalacje sanitarne), kondygnacje nadziemne I - V stanowią jedną strefę pożarową o powierzchni przekraczającej 1000 m2 zaliczaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III i ZL IV. Prawidłowo organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że zgodnie z powołanym przepisem należy łączyć powierzchnie użytkowe zakwalifikowane do różnych kategorii występujących w jednej strefie pożarowej przy uwzględnieniu doboru urządzeń przeciwpożarowych. Organ rozpoznający sprawę jest wyspecjalizowany do przeprowadzenia oceny i stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, ma odpowiednią wiedzę, jakie rozwiązania powinny zostać wdrożone, aby usunąć stwierdzone uchybienia. Brak było podstaw do postawienia organowi zarzutu naruszenia art. 77 § 4 K.p.a., zgodnie z którym fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Okoliczność, że [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wezwał skarżącą do dostarczenia dowodów potwierdzających jej twierdzenia, że organ wydający decyzję wbrew treści § 19 ust. 1 pkt 2 lit. tiret pierwsze, stwierdził, że część nadziemna budynku mieści się w jednej strefie pożarowej o powierzchni przekraczającej 1000 m2 zaliczanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL III i ZL IV, co nie odzwierciedla rzeczywistych rozmiarów strefy pożarowej ZL III, nie świadczy o naruszeniu ww. przepisu. Wezwanie strony skarżącej stanowiło realizację obowiązku nałożonego na organ przez przepisy prawa, tj. obowiązku należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w którym to obowiązku także strona postępowania winna aktywnie uczestniczyć. Skarżąca Wspólnota nie dostarczyła dowodów potwierdzających zasadność jej twierdzeń, zastrzeżeń. Nadto, podnieść trzeba, że to, czy dany fakt jest faktem powszechnie znanym w znaczeniu proceduralnym decyduje organ prowadzący postępowanie. Okoliczność, że Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...] w dniu [...] października 2010 r. wydał "Stanowisko w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym w zakresie ochrony przeciwpożarowej", w którym nie stwierdzono konieczności zastosowania instalacji wodociągowej przeciwpożarowej z hydrantami 25, pozostaje bez wpływy na zasadność podjętego przez organ rozstrzygnięcia, bowiem jak sama zauważyła strona, przedmiotem analizy była jedynie zgodność wykonania obiektu z projektem budowlanym w zakresie ochrony pożarowej, organ rozpatrywał sprawę w wąskim zakresie. Tym samym także zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 8 i 9 K.p.a., nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W ocenie Sądu, organ dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod normy prawa, prawidłowo wskazując przepisy, z których wynikają nałożone na Wspólnotę obowiązki, uzasadnienie zaś decyzji poddaje się kontroli instancyjnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...], zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, lub uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a także zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Skarżąca kasacyjnie Wspólnota Mieszkaniowa, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - powoływana dalej, jako: P.p.s.a., zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie § 19 ust. 1 pkt 2 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z 2010 r., Nr 109, poz. 719), polegające na błędnym uznaniu, że stan faktyczny sprawy wypełnił dyspozycję tego przepisu. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 141 § 1 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a i art. 3 § 2 P.p.s.a., art. 1 § 1 i § 2 – ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: P.u.s.a.) oraz art. 133 § 1 P.p.s.a i art. 151 P.p.s.a., skutkujące rozstrzygnięciem sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny bez wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego (w tym pominięcie istotnego w sprawie - "Stanowiska w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym w zakresie ochrony przeciwpożarowej" z dnia [...] października 2010 r. wydanego przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...]) oraz przyjęciem przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego ustalonego przez organ niezgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną, a więc na dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowej kontroli decyzji organu administracyjnego, a przez to zaakceptowanie naruszenia art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 § 3, art. 80 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe spowodowało ustalenie przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy niezgodnego ze stanem rzeczywistym, a w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi. b) art. 135 P.p.s.a skutkujące zaakceptowaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny działań organu naruszających art. 16 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo że nie zmienił się stan faktyczny ani prawny w sprawie, a tym samym nałożenie na skarżącą obowiązku wskazanego w decyzji, skutkuje poniesieniem przez skarżącą szkody w trybie art. 417 K.c. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymienione zarzuty. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść - w granicach określonych w skardze kasacyjnej - do ocen o charakterze prawnomaterialnym. Strona skarżąca kasacyjnie zarzuca naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zwrot normatywny: "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania sądowoadministracyjnego. W przytoczonym przepisie nałożono bowiem na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, ale również tego, że naruszenie to mogło wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między stopniem naruszenia przepisów postępowania a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna. Oznacza to po stronie skarżącej obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że zasadniczo kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426). Analiza zarzutów skargi i ich uzasadnienia, daje podstawy do przyjęcia, że skarżąca kasacyjnie Wspólnota Mieszkaniowa uprawdopodobniła skutecznie istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, a treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko strony skarżącej, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku sprowadza się do lakonicznego stwierdzenia, że: "Organ rozpoznający przedmiotową sprawę jest wyspecjalizowany do przeprowadzenia oceny i stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, ma odpowiednią wiedzę, jakie rozwiązania powinny zostać wdrożone, aby usunąć stwierdzone uchybienia". Taka konstatacja nieodpowiada przepisom postępowania w zakresie kontroli działalności administracji publicznej. Dostrzec należy, że pominięcie przez Sąd Wojewódzki istotnego dokumentu, czyli "Stanowiska w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym w zakresie ochrony przeciwpożarowej" z dnia [...] października 2010 r., wydanego przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] ([...]), doprowadziło do ustalenia wadliwych wniosków. Zauważyć bowiem należy, że proces uzgodnieniowy dokumentacji projektowej, podlega ściśle określonym regulacjom prawnym. Zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) – dalej powoływana, jako: "Prawo budowlane", inwestor, w stosunku do którego nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, jest obowiązany zawiadomić właściwe organy, o zakończeniu budowy obiektu budowlanego i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania. Organy zajmują stanowisko w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym. Do tych organów, zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego zalicza się Państwową Straż Pożarną. W przedmiotowej sprawie projekt budowlany podlegał procedurze uzgodnieniowej określonej w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137). Zgodnie z § 2 rozporządzenia projekt budowlany obiektu budowlanego, w stosunku do którego Państwowa Straż Pożarna, zgodnie z przepisami prawa budowlanego, ma prawo zająć stanowisko przed przystąpieniem do użytkowania obiektu, wymaga uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej, w celu potwierdzenia zgodności zawartych w nim rozwiązań z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Zgodnie z § 15 rozporządzenia, Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić nadzorującego go komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej o zastrzeżeniach przy zajmowaniu stanowiska przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego, w stosunku do rozwiązań, których zgodność z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej stwierdził rzeczoznawca. W niniejszej sprawie § 15 nie został zastosowany przez Powiatowego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej, albowiem brak było jakichkolwiek zastrzeżeń dotyczących zastosowania instalacji przeciwpożarowej z hydrantami 25. W świetle powyższego, budynek przy ul. [...] w [...] uzyskał zgodę, o której mowa w art. 56 Prawa budowlanego, po wcześniejszym uzyskaniu stosownych pozwoleń, w tym w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Podkreślić trzeba, że uprawnienia Państwowej Straży Pożarnej w zakresie uzgadniania projektów budowlanych określone zostały także w ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jedn. Dz.U. z 2018, poz. 620). Zgodnie z art. 6e ust 1 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej właściwy dla miejsca lokalizacji obiektu, do dnia uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie, unieważnia uzgodnienie projektu, który zawiera rozwiązania niezgodne z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Nieuprawniona jest zatem teza Sądu Wojewódzkiego, że: "Stanowisko w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym w zakresie ochrony przeciwpożarowej" ([...]), odnosi się do sprawy w wąskim zakresie. Stanowisko to zostało wydane w celu określenia zgodności wykonania budynku mieszkalnego z projektem budowlanym w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Nie może budzić wątpliwości fakt, że właściwy miejscowo Komendant Straży Pożarnej, wydal opinię, w której określił, jakie wymagania powinny zostać spełnione w ww. budynku. Nie stwierdzono w tej sprawie konieczności wykonania hydrantów 25 w strefie zaliczonej do kategorii zagrożenia ludzi ZLIV. Ponadto należy zwrócić uwagę, że Sąd Wojewódzki nie dostrzegł, że czym innym są podręczne urządzenia gaśnicze, do których zalicza się właśnie hydranty 25, a czym innym urządzenia stosowane do prowadzenia akcji ratunkowo - gaśniczej przez jednostki Państwowej Straży Pożarnej. Te pierwsze służą do gaszenia pożaru w zarodku, a więc w pierwszej fazie pożaru, tj. w strefie, dla której są przeznaczone - w niniejszej sprawie strefie ZL III. Te drugie - to np. hydranty zewnętrzne, wyłączniki przeciwpożarowe prądu, drogi pożarowe. Sąd Wojewódzki nie zwrócił uwagi, że organ błędnie zaliczył hydranty 25 do urządzeń, co do zasady wykorzystywanych przez jednostki ratowniczo - gaśnicze. Należy zgodzić się ze stanowiskiem i argumentacją skarżącej kasacyjnie Wspólnoty Mieszkaniowej, że skoro organ ochrony przeciwpożarowej dopuścił do użytkowania budynek przy ul. [...] w [...], nie wnosząc zastrzeżeń, co do przyjętych rozwiązań w zakresie rozwiązań przeciwpożarowych, a następnie, po kilu latach, decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2015 r. nałożył obowiązek instalacji hydrantów 25 na powierzchni zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV, to takie działanie podważa zasadę zaufania (lojalności) do organów władzy publicznej. Organ nie może nadużywać swojej pozycji wobec jednostki. Na etapie oddawania budynku do użytkowania, uprawnione organy nie stwierdziły, bowiem nieprawidłowości odnoszących się do przyjętych rozwiązań w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Ponadto, na żadnym etapie postępowania, nie wskazały podstawy określającej szczegółowo przesłanki, które miały wpływ na zmianę stanowiska wyrażonego na etapie procedury wydania pozwolenia na użytkowanie budynku. Zaskarżona decyzja zawiera jedynie arbitralny nakaz zastosowania określonego rozwiązania, tj. konieczności instalacji hydrantu 25. W tym zakresie Sąd Wojewódzki nie dokonał oceny prawidłowości działań organu, nie uwzględnił także okoliczności odnoszących się do podniesionego przez skarżącą argumentu, że w sprawie dotyczącej przedmiotowego budynku nie zaszły zmiany, ani w stanie faktycznym ani prawnym, które mogłyby uzasadniać zmianę stanowiska w odniesieniu do zastosowanych urządzeń przeciwpożarowych oraz nałożenie obowiązku wykonania instalacji hydrantów 25 na III, IV, V kondygnacji budynku. Sąd Wojewódzki zatem błędnie ocenił, że organ prawidłowo rozpoznawał sprawę. Nie można podzielić poglądu, że prowadzenie postępowania w zakresie obowiązków przeciwpożarowych, może obejmować niektóre - wybiórcze elementy. W przedmiotowej sprawie istotna jest kompleksowa ocena, jakie przepisy w odniesieniu do zastanego stanu faktycznego należy stosować. Stąd ważne jest uwzględnienie wszelkich dowodów, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w ramach tej podstawy skarżący kasacyjnie musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie ograniczony charakter postępowania kasacyjnego oraz odnosząc się do przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania, zauważyć należało, że ich istota de facto sprowadzała się do zakwestionowania oceny Sądu pierwszej instancji na temat prawidłowości zebrania materiału dowodowego i co z tego wynika - wydanie błędnego orzeczenia. Trzeba zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej o przekroczeniu przez Sąd pierwszej instancji zasady prawdy obiektywnej i związanej z nią zasadą oficjalności postępowania dowodowego. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć nie została ustalona z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. Sąd wadliwie uznał, że organy ustaliły wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Przede wszystkim nie dostrzegł, że zaskarżona decyzja stoi w sprzeczności z wcześniejszymi czynnościami i "Stanowiskiem w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym w zakresie ochrony przeciwpożarowej", bez żadnego uzasadnienia dla nagłej zmiany stanowiska. Sytuacja ta narusza zasadę prawdy obiektywnej oraz budowania zaufania do organów administracji publicznej. Nie można natomiast podzielić stanowiska skarżącej odnośnie wadliwej wykładni § 19 ust. 1 pkt 2 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, a w konsekwencji ich nieprawidłowe zastosowanie. Regulacja § 19 ust. 1 pkt 2 lit. b tiret pierwszy rozporządzenia przewiduje, że hydranty 25 muszą być zastosowane w strefach pożarowych zakwalifikowanych do kategorii zagrożenia ludzi na każdej kondygnacji budynku innego niż tymczasowy, niskiego, średniowysokiego, w strefie pożarowej zakwalifikowanej do kategorii zagrożenia ludzi ZL III o powierzchni przekraczającej 200 m2 w budynku średniowysokim, przy czym jeżeli jest to strefa pożarowa obejmująca tylko pierwszą kondygnacje nadziemną, a nad nią znajdują się wyłącznie strefy pożarowe ZL IV, jedynie wtedy, gdy powierzchnia tej strefy pożarowej przekracza 1 000 m2. Na powyższym gruncie normatywnym Sąd trafnie przyjął, że kondygnacje nadziemne I - V stanowią jedną strefę pożarową o powierzchni przekraczającej 1000 m2 zaliczaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III i ZL IV. Zasadnie stwierdził, że zgodnie z powołanym przepisem należy łączyć powierzchnie użytkowe zakwalifikowane do różnych kategorii występujących w jednej strefie pożarowej przy uwzględnieniu doboru urządzeń przeciwpożarowych. Jednakże w rozpoznawanej sprawie istotne jest to, że Sąd Wojewódzki pominął fakt, że czynności organu na etapie wydawania zaskarżonej decyzji są nierozerwalnie połączone z zajętym przez organ "Stanowiskiem w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym w zakresie ochrony przeciwpożarowej" z dnia [...] października 2010 r. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i przywołane "Stanowisko" odnoszą się bowiem do tej samej sprawy w zakresie przedmiotu w stosunku do którego zostały wydane. Z jednej strony organ wydaje, w trybie uzgodnieniowym, "Stanowisko" akceptujące określone rozwiązania przeciwpożarowe i równocześnie nie wprowadza obowiązku zastosowania hydrantów 25 na III, IV, V kondygnacji budynku, a następnie ten sam organ zmienia swoją ocenę, podczas gdy nie zmieniły się okoliczności faktyczne ani prawne. Sąd Wojewódzki nie podjął z urzędu, na podstawie art. 135 P.p.s.a. działań w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Niewątpliwie było to niezbędne dla jej końcowego załatwienia, gdyż niedopuszczalna jest aprobata działań organu, który dokonał zmiany swojego stanowiska w zakresie zastosowania urządzeń przeciwpożarowych w przedmiotowym budynku. Takie działania mogłyby być zasadne, ale tylko w przypadku zaistnienia takich okoliczności, jak np. przebudowa, rozbudowa, zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. Lakoniczne stwierdzenie, że zastosowanie hydrantów wewnętrznych 25 wynika z potrzeby zabezpieczenia ważnego interesu publicznego (tutaj: ochrona zdrowia i życia ludzkiego oraz mienia) bez szczegółowego wykazania związku przyczynowo - skutkowego, polegającego na skonkretyzowanym określeniu przesłanek, nie jest wystarczające. Uwaga ta odnosi się także do wcześniejszego stanowiska organu (tj. na etapie oddania budynku do użytkowania), który takiego zagrożenia nie dostrzegł. W uzasadnieniu wyroku Sąd nie wskazał na okoliczności, które, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa uzasadniają zmianę dotychczasowego stanowiska organu. Konsekwencją aprobaty Sądu takich działań w tym przypisanie organowi szeroko pojętych uprawnień władczych, jest narażenie skarżącej na poniesienie m.in. kosztów zmiany w substancji budynku w związku z instalacją hydrantu wewnętrznego 25, czy dodatkowych ekspertyz. Niewątpliwie, zbadanie przez Sąd powyższego zagadnienia w szerokim zakresie, także przy zastosowaniu art. 134 § 1 P.p.s.a., doprowadziłoby do odmiennych ustaleń. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi powinien być rozumiany w ten sposób, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, w wyniku czego uznał za zasadne – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. – uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również w związku z art. 135 P.p.s.a. – uchylenie decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią ocenę prawną i wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.