II SA/Gd 207/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Magdalena Dobek-Rak Asesor WSA Wojciech Wycichowski (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lipca 2022 r. sprawy ze skargi J. B. i M. B. na postanowienie Wojewody z dnia 4 lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia 21 października 2021 r., nr [...] UZASADNIENIE Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z 14 kwietnia 2020 r. Starosta (dalej: "Starosta", "organ pierwszej instancji") zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. W. (dalej: "Inwestor") pozwolenia na budowę budynku nr 2 tuczarni dla 600 sztuk trzody chlewnej oraz dwóch silosów paszowych 12 t w miejscowości G., gmina P., na działkach geodezyjnych nr [..]-[.], zgodnie z projektem budowlanym. Decyzja stała się ostateczna 27 kwietnia 2020 r. Pismem z 12 maja 2020 r. m.in. J. B. i M. B. (dalej: "Skarżący", "Wnioskodawcy"), na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) - dalej: "k.p.a.", wystąpili do Starosty z wnioskiem o wznowieniem postępowania zakończonego ww. decyzją z 14 kwietnia 2020 r. Na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. wniesiono o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Uzasadniając wniosek Skarżący podnieśli, że nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji z uwagi na fakt, że organ ją wydający pominął informację, że źródłem interesu prawnego w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę jest prawo własności (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Zdaniem Skarżących decyzja ta została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, tj. organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę nie dysponował wiedzą mogącą wynikać z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Pismem z 21 października 2020 r. Wnioskodawcy, na podstawie art. 152 § 1 k.p.a., wystąpili do Starosty z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji z 14 kwietnia 2020 r. W uzasadnieniu wskazano, że organ wydał decyzję niezgodną z uchwałą nr XXI/140/2020 Rady Miejskiej z 23 marca 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w miejscowości [..] (Dz. Urz. Woj. z 2020 r., poz. 2022) - dalej: "Uchwała XXI/140/2020", która w § 14 pkt 4 lit. c stanowi, że dla terenów zabudowy zagrodowej obiekty inwentarskie ogranicza się do maksymalnie do 20 DJP. Natomiast z § 15 pkt 4 lit. b tej uchwały wynika, że dla terenów rolnych obiekty inwentarskie ogranicza się do maksymalnie 210 DJP dla całego terenu. Zatem decyzja o pozwoleniu na budowę zezwala na wybudowanie budynków, które wielkością znacznie przekraczają dopuszczalną, określoną w Uchwale XXI/140/2020 wielkość budynków na tym terenie. W ocenie Wnioskodawców zaistniałe okoliczności świadczą o tym, że zachodzi prawdopodobieństwo, iż decyzja zostanie uchylona. Na marginesie nadmieniono, że brak wstrzymania decyzji spowoduje niepowetowaną szkodę nie tylko dla wszystkich stron postępowania, ale także stanowi zagrożenie dla środowiska. Postanowieniem z 15 grudnia 2020 r. Starosta odmówił wstrzymania wykonania swojej decyzji z 14 kwietnia 2020 r. W wyniku wniesionego na powyższe rozstrzygnięcie zażalenia Wojewoda (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") postanowieniem z 30 marca 2021 r. uchylił je w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał na naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, jak i w postępowaniu nadzwyczajnym zostały wydane przez tego samego pracownika. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta postanowieniem z 21 października 2021 r. odmówił wstrzymania wykonania swojej decyzji z 14 kwietnia 2020 r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że w wyniku prowadzonego postępowania wznowieniowego uznał, że nie zachodzą okoliczności mogące uzasadnić uchylenie pozostającej w obrocie prawnym decyzji z 14 kwietnia 2020 r. Starosta wskazał, że na dzień wydania decyzji obejmującej pozwolenie na budowę budynku tuczarni dla 600 sztuk trzody chlewnej oraz dwóch silosów paszowych 12 t, na przedmiotowym terenie brak było obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: "m.p.z.p."). Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że obecnie obowiązujący plan miejscowy, na który powołują się Wnioskodawcy, uchwalony 23 marca 2020 r. Uchwałą XXI/140/2020 został opublikowany 22 kwietnia 2020 r., a zaczął obowiązywać po 14 dniach. Podkreślono, że do czasu wejścia w życie m.p.z.p. organ wydaje decyzję w oparciu o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy. Starosta wskazał, że Inwestor dołączył do wniosku decyzję o warunkach zabudowy wydaną 18 lipca 2019 r. ustalającą warunki rozbudowy siedliska rolniczego w zakresie budowy 2 budynków inwentarskich - chlewni 2 x 600 sztuk. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że prawo nie działa wstecz. Poza tym, Inwestor z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na inwestycję dotyczącą rozbudowy istniejącego siedliska rolniczego we wsi G., wystąpił w 2016 r. Podsumowując Starosta podniósł, że wydając decyzję o pozwoleniu na budowę działał bez zbędnej zwłoki, opierając swoje rozstrzygnięcie na dokumentach i przepisach prawa obowiązujących na dzień wydania decyzji. W wyniku wniesionego na powyższe rozstrzygnięcie zażalenia Wojewoda postanowieniem z 4 lutego 2022 r. utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, przytoczył treść art. 152 § 1 k.p.a. i wskazał, że wydając postanowienie na podstawie tego przepisu organ musi wziąć pod uwagę zarówno okoliczności faktyczne, jak i prawne. Podniesiono, że przed wydaniem postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji organ musi dysponować określonymi informacjami uzasadniającymi podjęcie takiego działania; w tym incydentalnym postępowaniu organ powinien wskazać, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 k.p.a., a nadto że brak jest przesłanki negatywnej (art. 146 k.p.a.) do uchylenia decyzji dotychczasowej oraz że zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji. Wojewoda wskazał, że utrzymując w mocy decyzję Starosty z 22 października 2021 r. podzielił ocenę tego organu, że wnioskującym o wznowienie postępowania nie przysługuje przymiot strony w sprawie zakończonej decyzją z 14 kwietnia 2020 r. Tym samym, skoro Skarżący nie legitymują się przymiotem strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z 14 kwietnia 2020 r., to osoby te nie są również uprawnione do żądania wstrzymania wykonania tego aktu w trybie art. 152 k.p.a. Końcowo Wojewoda podniósł, że jeżeli postępowanie wznowieniowe zostanie zakończone ostateczną decyzją to udzielenie ochrony (czyli wstrzymanie wykonania decyzji, co do której się ono toczyło) jest albo niepotrzebne (jeżeli organ ostatecznie uchyli decyzję pierwotną) albo niedopuszczalne (jeżeli organ ostatecznie stwierdzi, że brak jest podstaw do uchylenia badanego we wznowionym postępowaniu rozstrzygnięcia). W skardze na postanowienie organu odwoławczego J. B. i M. B., reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewodzie do ponownego rozpoznania, zarzucili mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania zaskarżonego postanowienia polegający na przyjęciu, że Skarżący nie posiadają przymiotu strony, co doprowadziło do rażącego naruszenia przepisu art. 152 § 1 k.p.a. i w konsekwencji przyjęcie, że nie są uprawnieni do żądania wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zwrócono uwagę, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę przepisem wskazującym krąg osób będących stronami tego postępowania jest art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) - dalej: "Prawo budowlane", który stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazano, że przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę ma każdy, kto legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości, co do której występuje choćby możliwość szkodliwego oddziaływania ze względu na indywidualne cechy projektowanego obiektu. Przy czym przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przysługuje niezależnie od tego, czy oddziaływanie na sąsiadujące nieruchomości przekracza normy ustalone przepisami. Sam fakt oddziaływania w przestrzeń objętą prawem do nieruchomości czyni jej właściciela stroną. Tym samym podmioty określone w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomość, powinny być stronami postępowania o pozwolenie na budowę takiej inwestycji. W żadnym bowiem wypadku nie można utrudniać właścicielom nieruchomości dochodzenia ich praw właścicielskich w postępowaniu administracyjnym, jakim jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Wskazano, że inwestycja R. W., której dotyczy decyzja z 14 kwietnia 2020 r. jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Z tego też względu konieczne było wydanie przez Burmistrza Miasta i Gminy decyzji z 8 września 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Została ona wydana na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247). Wskazano, że z treści art. 74 ust. 3a tej ustawy wynika wprost, że stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę. Dotyczy to mieszkańców miejscowości G., w tym Skarżących. Podsumowując wskazano, że Skarżący posiadali przymiot strony w postępowaniu o wydanie R. W. pozwolenia na budowę budynku nr 2 tuczarni dla 600 sztuk trzody chlewnej oraz dwóch silosów paszowych 12 t w miejscowości G., a więc byli również uprawnieni do żądania wstrzymania wydanej w tej sprawie decyzji. Wojewoda w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody z 4 lutego 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z 21 października 2021 r. odmawiające wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty z 14 kwietnia 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R.W. pozwolenia na budowę budynku nr 2 tuczarni dla 600 sztuk trzody chlewnej oraz dwóch silosów paszowych 12 t w miejscowości G., gmina P., na działkach geodezyjnych nr [..]-[..]. Podstawą prawną wydanych w sprawie postanowień jest art. 152 § k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Jak wynika z przytoczonej wyżej regulacji art. 152 § 1 k.p.a. wiąże wstrzymanie wykonania decyzji z występowaniem w sprawie o wznowienie okoliczności wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia ostatecznej decyzji w wyniku tego wznowienia. Okoliczności te powinny wynikać przede wszystkim z całokształtu wiarygodnych materiałów dowodowych sprawy, co nie może dziwić z uwagi na fakt, że wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej przełamuje zasadę jej trwałości określoną w art. 16 § 1 k.p.a. Wstrzymanie wykonania nie jest jednak pozostawione uznaniu organu i choć bazuje na pojęciach niedookreślonych ("okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania") to jednak wymaga pewnych konkretnych ocen argumentów podnoszonych przez wnioskodawcę. W doktrynie wskazuje się, że dla wstrzymania wykonania decyzji wystarczające jest wykazanie prawdopodobieństwa uchylenia decyzji, bez względu na jego stopień. Przesłanka prawdopodobieństwa nie wymaga dowodu, albowiem prawdopodobieństwo nie jest równoznaczne z pewnością uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. O ewentualnym uchyleniu decyzji zadecyduje dopiero dalszy etap postępowania wznowieniowego (M. Bursztynowicz, M. Sługocka [w:] M. Bursztynowicz, M. Sługocka, Postępowanie administracyjne dla jednostek samorządu terytorialnego. Komentarz, Warszawa 2020, Komentarz do art. 152). Z kolei w orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że interpretacja art. 152 § 1 k.p.a. powinna mieć charakter ścieśniający, słowo "prawdopodobieństwo" użyte w tym przepisie powinno być traktowane nie jako luźna poszlaka, ale jako wniosek ściśle wynikający ze zbadanych rzetelnie okoliczności sprawy (zob. wyrok NSA z 10 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 295/10, wyrok WSA w Krakowie z 23 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 961/08, wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu wyroku są dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Określenie tego prawdopodobieństwa powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie, oraz uzasadnieniu, dlaczego możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji. Ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego powinna być przekonywająca i wyczerpująca, odnosząca się ściśle do okoliczności konkretnej sprawy. Oceny tej dokonuje się na podstawie akt sprawy, przy uwzględnieniu wszystkich jej okoliczności, także wynikających z innych postępowań, mających związek z toczącym się postępowaniem wznowieniowym. Ocena "prawdopodobieństwa" musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania, w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania wymaga szacowania przez organ możliwości wystąpienia skutku w postaci uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania (zob. wyrok NSA z 9 października 2018 r. sygn. II OSK 2456/16). W konsekwencji, argumentacja na rzecz wstrzymania wykonania decyzji musi odnosić się do przesłanek wznowienia postępowania z art. 145 § 1 k.p.a., a nie okoliczności właściwych dla postępowania zwykłego. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji dotychczasowej będzie zasadniczo pochodną stwierdzenia, a przynajmniej uprawdopodobnienia przyczyny wznowienia postępowania. Odnosząc poczynione wyżej uwagi do okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że orzekające w sprawie organy nie przeprowadziły i nie zbadały rzetelnie przesłanki wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, w szczególności nie odniosły się do argumentów merytorycznych (sformułowanych we wniosku z 12 maja 2020 r.), które w ocenie strony skarżącej przemawiają za prawdopodobieństwem jej uchylenia, a jednocześnie świadczą o przysługującym jej interesie prawnym w sprawie oraz podważają wydaną decyzję o pozwoleniu na budowę. Uzasadnienia wydanych w sprawie postanowień nie wskazują na faktyczne zbadanie przez organy przesłanki prawdopodobieństwa. Odmawiając wstrzymania wykonania decyzji z 14 kwietnia 2020 r. organ pierwszej instancji wskazał na bliżej nieopisaną "analizę zgromadzonego materiału dowodowego", która ostatecznie doprowadziła Starostę do wniosku, że nie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia w wyniku wznowienia postępowania ww. decyzji z 14 kwietnia 2020 r. W istocie organ pierwszej instancji ograniczył się do przywołania w podstawie prawnej art. 152 § 1 k.p.a., nie przytaczając jego treści i nie wskazując, dlaczego przepis ten uzasadnia podjętą decyzję, przez co Starosta nie dokonał subsumcji zastosowanego przepisu do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. W tej sytuacji, orzekając w administracyjnym toku instancji jako organ merytoryczny, to Wojewoda powinien był zbadać prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Tymczasem organ odwoławczy ograniczył się do zaakceptowania stanowiska organu pierwszej instancji ("podzielił ocenę tego organu, że wnioskującym o wznowienie postępowania nie przysługuje przymiot strony w sprawie zakończonej decyzją z 14 kwietnia 2020 r."), stwierdzając dodatkowo, że skoro Skarżący nie legitymują się przymiotem strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z 14 kwietnia 2020 r., to osoby te nie są również uprawnione do żądania wstrzymania wykonania tego aktu w trybie art. 152 k.p.a. W końcowej części lakonicznego uzasadnienia postanowienia z 4 lutego 2020 r. Wojewoda podniósł, że jeżeli postępowanie wznowieniowe zostanie zakończone ostateczną decyzją to udzielenie ochrony (czyli wstrzymanie wykonania decyzji, co do której się ono toczyło) jest albo niepotrzebne (jeżeli organ ostatecznie uchyli decyzję pierwotną) albo niedopuszczalne (jeżeli organ ostatecznie stwierdzi, że brak jest podstaw do uchylenia badanego we wznowionym postępowaniu rozstrzygnięcia). W ocenie Sądu powyższy wywód Wojewody jest niezrozumiały i oderwany od okoliczności przedmiotowej sprawy. Istotą art. 152 § 1 k.p.a. jest natomiast to, aby ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji była dokonana przez pryzmat okoliczności podnoszonych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W niniejszej sprawie okoliczności takie zostały przez Skarżących wskazane zarówno w piśmie z 12 maja 2020 r., jak i w piśmie z 21 października 2020 r. Tymczasem w uzasadnieniach postanowień organów obu instancji takiego odniesienia się do treści argumentacji strony skarżącej zabrakło. Jak wynika z treści pisma z 12 maja 2020 r. (na 2 stronie tego pisma wniesiono o wstrzymanie kwestionowanej decyzji) strona skarżąca wskazywała na konkretne okoliczności, które w jej ocenie uprawdopodabniają uchylenie kwestionowanej decyzji. W szczególności wskazywano, że wszystkie osoby składające wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji są mieszkańcami miejscowości G., którzy w różnej formie sygnalizowali fakt zakłócania wykonywania ich prawa własności przez Inwestora prowadzącego na własnej nieruchomości hodowlę trzody chlewnej. W ocenie Skarżących poszerzenie tej działalności (poprzez budowę dwóch budynków tuczarni dla łącznie 1.200 sztuk trzody chlewnej) zwielokrotni negatywne oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie narażając mieszkańców na hałas, drgania, gazy, pyły i zapachy. Ponadto inwestycja będzie sprzeczna z istniejącą na terenie miejscowości G. trwałą zabudową zagrodową. Z tych okoliczności Wnioskodawcy wywodzili, że mają konkretny, indywidualny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie interes prawny w uczestniczeniu w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę ww. budynków tuczarni. Z uzasadnień wydanych w sprawie postanowień nie wynika, aby organy weryfikując przesłankę wstrzymania wykonania z art. 152 § 1 k.p.a. dokonały analizy zasadniczych twierdzeń strony skarżącej zawartych we wniosku z 12 maja 2020 r. Organ pierwszej instancji w swoich krótkich rozważaniach w istocie skupił się na obaleniu argumentacji strony skarżącej dotyczącej niezgodności inwestycji R.W. z Uchwałą XXI/140/2020, natomiast organ odwoławczy wskazał jedynie, że utrzymując w mocy decyzję Starosty z 22 października 2021 r. (odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji tego organu z 14 kwietnia 2020 r.) podzielił ocenę tego organu, iż wnioskującym o wznowienie postępowania nie przysługuje przymiot strony. Stwierdzić zatem należy, że orzekające w sprawie organy nie rozpoznały prawidłowo wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, do czego były zobowiązane wydając postanowienia w oparciu o art. 152 § 1 k.p.a. Powoduje to, że kontrolowane postanowienia dotknięte są wadami, które musiały prowadzić do ich wyeliminowania z obrotu prawnego, bowiem zaistniałe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Końcowo należy zaznaczyć, że wprawdzie w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. nie bada się merytorycznej zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego, jednak reguła ta nie zwalnia organu od obowiązku odniesienia się do okoliczności podnoszonych przez stronę, w tym dotyczących zaistnienia w sprawie przesłanki wznowieniowej, gdyż jedynie ich należyte zbadanie pozwala ocenić, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji będącej przedmiotem postępowania, a co za tym idzie zaistnienie przesłanki wstrzymania, o której mowa w art. 152 k.p.a. Weryfikując prawdopodobieństwo uchylenia kwestionowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie wstępnie ocenić, czy istnieją podstawy do przyjęcia, że decyzja zostanie uchylona. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 w zw. z art. 120 P.p.s.a., uchylił zarówno zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji z 21 października 2021 r. Ponownie rozpoznając sprawę organy będą zobowiązane dokonać prawidłowej oceny, czy w sprawie zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w wyniku wznowienia postępowania w kontekście zaistnienia zgłoszonych przez stronę skarżącą we wniosku podstaw wznowienia postępowania oraz zastrzeżeń formułowanych pod adresem inwestycji. Wyrok nie zawiera rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, albowiem strona skarżąca była reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, który nie zgłosił wniosku o przyznanie należnych kosztów (art. 210 § 2 P.p.s.a.).[pic]