II SA/Łd 977/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Asesor WSA Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2023 r. sprawy ze skargi J. D. i A. D. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 10 października 2022 r. nr 260/2022 znak: GPB-III.7721.201.2022 (MJ) w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. MR UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 10 października 2022 r., nr 260/2022, znak: GPB-III.7721.201.2022 Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu odwołania J.D. i A.D., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi nr DPRG-UA-III.1508.2022 z dnia 16 sierpnia 2022 r., wydaną na podstawie art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), powoływanej dalej jako: "prawo budowlane" oraz art. 104 k.p.a., odmawiającą zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu i udzielenia J.D. i A.D. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego przewidzianego do realizacji na nieruchomości położonej w Ł., przy ul. [...], działka ewid. nr [...], obręb [...]. Z akt sprawy wynika, że w dniu 8 marca 2022 r., J. i A.D. wystąpili z wnioskiem do Prezydenta Miasta Łodzi o wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce o nr ewid. [...], położonej w obrębie [...] przy ul. [...] w Ł. Do wniosku załączono projekt zagospodarowania oraz projekt budowlany, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ I instancji pismem z dnia 22 marca 2022 r. wezwał Inwestorów do uzupełnienia wniosku. W dniu 8 kwietnia 2022 r. uzupełniono dokumentację. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2022 r., nr DDRG-UA-III.620.2022 Prezydent Miasta Łodzi nałożył na Inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno – budowlanym poprzez: a) doprowadzenie projektu architektoniczno- budowlanego i projektu zagospodarowania terenu do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...] i [...] - zachodniej części osiedla N. - Uchwała Nr XXXTV/1114/20 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 24 grudnia 2020 r., a w związku z powyższym wypięcie nieaktualnej decyzji o warunkach zabudowy o nr DAR-UA-IX.1379.2019 z dnia 13 sierpnia 2019 r. i dokumentacji projektowej powołującej się na jej zapisy; b) przedłożenie oświadczenia projektanta dotyczącego możliwości podłączenia projektowanego obiektu budowlanego do istniejącej sieci ciepłowniczej, zgodnie z warunkami określonymi w art. 7b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716, 868, 1093, 1505, 1642 i 1873); c) przedłożenie kopii decyzji o nadaniu projektantowi uprawnień budowlanych w odpowiedniej specjalności potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez sporządzającego projekt, zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 1 prawa budowlanego - dot. wszystkich branż; d) przedłożenie oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 3 prawa budowlanego - dot. wszystkich branż; e) wypięcie dokumentacji projektu technicznego w związku z art. 34 ust. 4 prawa budowlanego; f) wypięcie dokumentacji projektu budowy zjazdu; g) doprowadzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno[?]budowlanego do zgodności z wymaganiami rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11.09.2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 poz. 1609), w terminie do dnia 8 lipca 2022 r. J. i A.D. pismem z dnia 4 lipca 2022 r. zwrócili się do Prezydenta Miasta Łodzi o wydłużenie terminu nałożonego ww. postanowieniem do dnia 30 września 2022 r. Prezydent Miasta Łodzi przychylił się do wniosku Inwestorów i zmienił własne postanowienie nr DPRG-UA-III.620.2022 z dnia 11 kwietnia 2022 r. w zakresie terminu i wyznaczył nowy termin na wykonanie nałożonego obowiązku do dnia 30 listopada 2022 r. W dniu 27 lipca 2022 r. wpłynęło pismo Inwestorów stanowiące odpowiedź na postanowienie z dnia 11 kwietnia 2022 r., w którym jednocześnie wnieśli o odstępstwo od zapisów zawartych w m.p.z.p.. Inwestorzy podkreślili, że prowadzą gospodarstwo rolne, a planowany budynek gospodarczy jest im niezbędny do magazynowania i przechowywania płodów rolnych, a według m.p.z.p., lokalizacja budynku gospodarczego w linii zabudowy nie byłaby funkcjonalna ze względu na brak możliwości poruszania się maszynami rolniczymi przy budynku. Ponadto, zdaniem Inwestorów, powyższa uchwała nic nie mówi o istniejących gospodarstwach rolnych w okolicy. Decyzją z dnia 16 sierpnia 2022 r. Prezydent Miasta Łodzi odmówił zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu zagospodarowania działki i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W ocenie organu I instancji Inwestorzy nie uzupełnili wszystkich braków. Projektowany budynek gospodarczy nie spełnia przede wszystkim wymagań określonych w aktualnie obowiązującym m.p.z.p. dotyczącym usytuowania budynku w obowiązującej linii zabudowy. Od decyzji odwołanie wnieśli J. i A.D., którzy nie zgodzili się z rozstrzygnięciem w zaskarżonej decyzji. Inwestorzy stwierdzili, że zapisy m.p.z.p. są niekorzystne dla nich i dla planowanej inwestycji w postaci budynku gospodarczego, który będzie niefunkcjonalny m.in. przez to, że nie będzie można do niego wjechać większymi maszynami rolniczymi i nie będzie żadnego placu manewrowego. Ponadto skarżący podnieśli, że na działce nie posiadają żadnego budynku gospodarczego. Wojewoda Łódzki, po rozpoznaniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ, po przywołaniu treści art. 28 ust. 1, art. 35 ust. 1, ust. 3, ust. 5 prawa budowlanego stwierdził, że przedmiotowa inwestycja – budowa budynku gospodarczego wolnostojącego parterowego projektowana jest na działce nr [...], obręb [...] przy ul. [...] w Ł. Teren inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym Uchwałą Nr XXXTV/1114/20 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 24 grudnia 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...] i [...] - zachodniej części osiedla N. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 12 lutego 2021 r., poz. 652), powoływanej dalej jako: "m.p.z.p.". Działka inwestycyjna nr ewid. [...] wg obowiązującego m.p.z.p., położona jest na terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 17MN. Zgodnie z treścią § 20 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p., tereny oznaczone symbolem 17MN to tereny o przeznaczeniu podstawowym – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług lokalnych oraz przeznaczenie uzupełniające jako infrastruktura techniczna. Natomiast zgodnie § 20 ust. 3 pkt 3 m.p.z.p., na tym terenie ustala się realizację zabudowy mieszkaniowej jako zabudowy wolnostojącej lub bliźniaczej, bez dopuszczenia zabudowy szeregowej. Jednocześnie, zgodnie z zapisami § 22 ust. 3 pkt 2 m.p.z.p., w zakresie parametrów kształtowania zabudowy określono dla budynków gospodarczych i garaży dopuszczalną wysokość maksimum 6 m i dla tych budynków dopuszczono dachy płaskie. Zatem m.p.z.p. na analizowanym obszarze dopuszcza realizację budynków gospodarczych. Natomiast, zgodnie z § 5 pkt 3 m.p.z.p. w zakresie lokalizacji zabudowy ustalono: sytuowanie zabudowy zgodnie z liniami zabudowy określonymi na rysunku planu (lit. a) oraz dopuszczenie lokalizacji obiektów budowlanych innych niż budynki oraz podziemnych części budynków na całym terenie z zachowaniem wymogów przepisów odrębnych oraz przy założeniu, że linie rozgraniczające teren stanowią granice dla ich lokalizacji (lit. b). Następnie organ, powołując się na treść art. 4 ust. 1 i ust. 2, art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a prawa budowlanego i art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestorzy dołączyli, wydaną przez Prezydenta Miasta Łodzi, decyzję o warunkach zabudowy nr DAR-UA-X.1379.2019 z dnia 13 sierpnia 2019 r., znak: DAR-UA-IX.6730.34.2019, ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego związanego z przechowywaniem maszyn rolniczych i płodów rolnych oraz budowie zjazdu z ul. [...], przewidzianej do realizacji o nr ewid. [...], obręb [...] w Ł., natomiast uchwałą z dnia 24 grudnia 2020 r., Rada Miejska w Łodzi przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...] i [...] - zachodniej części osiedla N. Ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy, załączonej do przedmiotowego wniosku o pozwolenie na budowę różnią się w kwestii przeznaczenia terenu, rodzaju i lokalizacji zabudowy określonych w obowiązującym m.p.z.p. Lokalizacja budynku gospodarczego zgodnie z projektem budowlanym dołączonym do wniosku o pozwolenie na budowę, wykracza poza nieprzekraczalną linię zabudowy wskazaną na rysunku planu. Organ wyjaśnił, że w sytuacji, gdy ustalenia m.p.z.p. w sposób odmienny od wcześniej wydanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określają sposób i możliwości zagospodarowania danego terenu, organ architektoniczno-budowlany udzielający pozwolenia na budowę obowiązany jest uwzględnić ustalenia wynikające z planu miejscowego, a nie z wydanej wcześniej decyzji. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy ma charakter czysto formalny. Pozostawianie takiej decyzji w obrocie prawnym w sytuacji, kiedy został uchwalony i wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co do zasady nie rodzi żadnych skutków materialnoprawnych dla strony. Z uwagi na to, że planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, organ II instancji stwierdził, że prawidłowo odmówiono zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego przewidzianego do realizacji na nieruchomości położonej w Ł., przy ul. [...], działka ewid. Nr [...], obręb [...]. W skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, J.D. i A.D. zaskarżyli w całości decyzję organu II instancji wskazując, że budynek gospodarczy nie będzie funkcjonalny na terenie zgodnym z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 21 lutego 2023r. skarżący rozwinęli uzasadnienie skargi oraz opisali swoje zamierzenia inwestycyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), powoływanej dalej jako: "ustawa covidowa". W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 20 grudnia 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że skarżący nie złożyli oświadczeń, o możliwościach technicznych w zakresie uczestniczenia w rozprawie zdalne, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 23 stycznia 2023 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 20 grudnia 2022 r.). Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach, co tym samym uzasadnia oddalenie skargi w całości. Materialnoprawną podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), powoływanej także jako: "Prawo budowlane". Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (lit. a), a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (lit. b); 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3. kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie m.in.: wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (lit. a), informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b (lit. b), kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego (lit. c); 4. posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie zaś z ust. 3 tego artykułu w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a na mocy ust. 4 - w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W powołanym art. 35 Prawa budowlanego został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym należy, że właściwy organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy Prawo budowlane) uprawnienia budowlane. W związku z podnoszonymi w skardze zarzutami należy wskazać, że obszar, na którym planowane jest przedsięwzięcie objęty został postanowieniami uchwały nr XXXTV/1114/20 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 24 grudnia 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie ulic: [...] i [...] – zachodniej części osiedla N. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 12 lutego 2021 r., poz. 652) – dalej m.p.z.p. a działka inwestycyjna nr ewid. [...] wg obowiązującego m.p.z.p., położona jest na terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 17MN – tereny o przeznaczeniu podstawowym – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług lokalnych oraz przeznaczenie uzupełniające jako infrastruktura techniczna (§ 20 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p.). W zaskarżonej decyzji organ przeprowadził analizę zgodności projektowanej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast dokonana przez Sąd ocena akt postępowania administracyjnego potwierdza prawidłowość tej analizy. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do usytuowania budynku gospodarczego. Lokalizacja projektowanego budynku jest nie zgodna z zapisami m.p.z.p. W zakresie lokalizacji zabudowy ustalono w m.p.z.p. "sytuowanie zabudowy zgodnie z liniami zabudowy określonymi na rysunku planu (lit. a) oraz dopuszczenie lokalizacji obiektów budowlanych innych niż budynki oraz podziemnych części budynków na całym terenie z zachowaniem wymogów przepisów odrębnych oraz przy założeniu, że linie rozgraniczające teren stanowią granice dla ich lokalizacji (lit. b) (§ 5 pkt 3 m.p.z.p.)". Jednocześnie skarżący chcą aby budynek był usytuowany zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 13 sierpnia 2019r. Nie mniej wniosek o pozwolenie na budowę złożony został 8 marca 2022r. a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wszedł w życie 27 lutego 2021r. Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę obowiązany jest na każdym etapie tego postępowania uwzględniać skutek w postaci wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy, nawet jeśli nie został on jeszcze stwierdzony deklaratywną decyzją z art. 65 u.p.z.p. Dotyczy to także organu odwoławczego, który obowiązany jest orzekać na podstawie aktualnego stanu faktycznego i prawnego (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2017 r., II OSK 1393/15, CBOSA). Decyzja z art. 65 u.p.z.p. tak naprawdę nie determinuje ani nie warunkuje czynności organu prowadzącego postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. W sytuacji, gdy ustalenia planu w sposób odmienny od wydanej wcześniej decyzji określają sposób i możliwości zagospodarowania danego terenu, organ obowiązany jest uwzględnić ustalenia wynikające z planu miejscowego, a nie z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał ponadto w swym orzecznictwie, że przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. ma głównie zadanie porządkujące – stanowi uprawnienie dla organów administracji do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy jej ustalenia są inne niż planu miejscowego. Wprowadzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznacza, że na terenie objętym inwestycją oraz planem, inwestycja nie może naruszać ustaleń tego planu. Nie ma tutaj znaczenia fakt, że w ocenie skarżących budynek nie będzie funkcjonalny, gdy zostanie wybudowany na dozwolonym obszarze. Skarżący mogą jedynie zaskarżyć miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego domagając się zmiany położenia nieprzekraczalnej linii zabudowy. Na obecnym etapie postepowania nie ma możliwości zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i wydania pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem skarżących. Z przytoczonych względów, skarga jako bezzasadna podlegała z mocy art. 151 p.p.s.a. oddaleniu. k.ż.