II OSK 656/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) sędzia del. WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2293/15 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2293/15, oddalił skargę A. P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] lutego 2013 r. na podstawie art. 79b ust. 2 pkt 5 i art. 79d ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.) w związku z art. 246 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21) wymierzył skarżącemu – A. P. prowadzącemu działalność [...]– karę administracyjną w wysokości 10.000 zł, za prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że przeprowadzona w dniach: 21 czerwca, 11 października i 15 listopada 2012 r. kontrola w miejscu prowadzenia przez skarżącego działalności: [...], dz. nr ewid. [...], wykazała że skarżący prowadzi działalność polegającą na zbieraniu odpadów. Skarżący dokonał zakupu odpadów, tj. nadwozi pojazdów posiadających i nieposiadających nr VIN. Podczas kontroli 21 czerwca 2012 r. stwierdzono magazynowanie w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym następujących odpadów: kod: 16 01 06 – nadwozia pojazdów posiadające nr VIN, szt. 5 o łącznej masie 1,350 Mg, kod: 16 01 17 – nadwozia pojazdów nie posiadające nr VIN, szt. 11 o łącznej masie 2,15 Mg. 11 października 2012 r. stwierdzono magazynowanie w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym następujących odpadów: kod: 16 01 06 – nadwozia pojazdów posiadające nr VIN, szt. 4 o łącznej masie 1,040 Mg, kod: 16 01 17 – nadwozia pojazdów nie posiadające nr VIN, szt. 6 o łącznej masie 0,850 Mg. Z wyjaśnień skarżącego wynika, że części zamienne oraz pojazdy zakwalifikowane przez kontrolerów do odpadów nabywane były w kraju od osób handlujących na terenie giełdy samochodowej w Słomczynie i Poznaniu oraz takich firm jak: [...],[...][...] Sp. z o.o. W związku z powyższymi wynikami kontroli pismem z 5 listopada 2012 r. Mazowiecki WIOŚ wszczął postępowanie administracyjne w celu wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Następnie, w trakcie rozprawy przeprowadzonej 19 grudnia 2012 r. skarżący oświadczył, iż nadwozia pojazdów Land Rover są częściami zamiennymi z racji ich konstrukcji złożonej z ramy i nadwozia. Dalej w cytowanym oświadczeniu skarżący stwierdził, że pozostałe karoserie pojazdów zakwalifikowane przez inspektorów jako odpady stanowią wartość w postaci towaru handlowego i mogą być użyte do naprawy uszkodzonego pojazdu w celu jego odbudowy. Organ pierwszej instancji stwierdził, że magazynowane w miejscowości Z. odpady w postaci nadwozi pojazdów posiadających i nieposiadających nr VIN nie mogą być zastosowane bezpośrednio jako części zamienne. Aby można było użyć ww. nadwozi pojazdów jako części zamiennych należałoby dokonać ich demontażu do czego wymagane jest stosowne zezwolenie. W toku kontroli ustalono, że skarżący nie posiada zezwolenia na zbieranie odpadów, co stanowi naruszenie art. 28 ustawy o odpadach. Ustalenia z kontroli zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...] podpisanym bez zastrzeżeń przez kontrolowanego i kontrolującego 15 listopada 2012 r. W odwołaniu skarżący wyjaśnił, że prowadzi warsztat samochodowy a składane pojazdy służą do naprawy innych. Po zakończeniu napraw, magazynowane pojazdy przekazywane są do stacji demontażu pojazdów. Skarżący zarzucił, że organ nieprawidłowo zaklasyfikował zbierane nadwozia pojazdów jako odpady. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] maja 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lutego 2013 r. Organ odwoławczy wskazał, że 23 stycznia 2013 r. weszła w życie ustawa z 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Na mocy art. 252 ww. ustawy uchylona została dotychczas obowiązująca ustawa z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Art. 246 nowej ustawy o odpadach stanowi, iż w sprawach wszczętych i niezakończonych stosuje się dotychczasowe przepisy karne oraz o karach pieniężnych w dotychczasowym brzmieniu, co obligowało GIOŚ, który rozpoznał niniejszą sprawę jako organ II instancji, do stosowania przepisów o karach pieniężnych uchylonej ustawy o odpadach z 27 kwietnia 2001 r. GIOŚ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany. Skarżący zgromadził na swoim terenie niesprawne pojazdy, z których były demontowane części celem naprawy innych pojazdów, zatem nie mogły one być wykorzystywane zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy o odpadach, pojazdy te należało zaliczyć do kategorii 02 – produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym, co jednoznacznie dało podstawę do uznania ich za odpady. W związku z powyższym w ocenie GIOŚ organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał oceny stanu faktycznego, kwalifikując nadwozia i fragmenty nadwozi jako odpady o kodach 16 01 06 – zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów i 16 01 17 – metale żelazne. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o odpadach prowadzenie zbierania odpadów oraz transport odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Przepisy art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1a i 4 ustawy o odpadach przewidują zwolnienia z tego obowiązku, jednak żadne z powyżej wymienionych zwolnień nie dotyczyło skarżącego, co oznacza, że prowadził on działalność w zakresie zbierania odpadów bez uzyskania wymaganego prawem zezwolenia starosty. Organ drugiej instancji wskazał, że brak potwierdzenia w trakcie kontroli prowadzenia demontażu pojazdów jak również transgranicznego przemieszczania odpadów, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ podstawą wymierzenia kary było naruszenie polegające na zbieraniu odpadów bez wymaganego zezwolenia, które zostało stwierdzone i udokumentowane w protokole kontroli nr [...], do którego strona nie wniosła zastrzeżeń. Ponadto, w ocenie GIOŚ, organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego stwierdzając, że pojazdy, które nie są dopuszczone do ruchu drogowego, a ich części mogą być wykorzystane wyłącznie do naprawy innych pojazdów, spełniają definicję odpadu określoną w art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Fakt prowadzenia warsztatu samochodowego również nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący prowadził gospodarkę odpadami bez uregulowanego stanu formalnoprawnego, bowiem świadcząc usługi w zakresie konserwacji i napraw, był zobowiązany do uzyskania dwóch decyzji w zakresie gospodarki odpadami w trybie art. 17 ust. 1a i art. 28 ustawy o odpadach. Powołując się na art. 79b ust. 2 pkt 5, art. 79d ust. 1 ustawy o odpadach organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji był zobligowany z mocy prawa do wydania decyzji o karze administracyjnej. A. P. w skardze na powyższą decyzję podniósł, że wymierzona kara jest krzywdząca i bardzo wysoka. Zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez przyjęcie, że prowadził działalność w zakresie zbierania odpadów. Wyjaśnił, że prowadził działalność polegającą na handlu częściami samochodowymi i zaprzeczył, że prowadzi warsztat samochodowy a naprawy są wykonywane w wyspecjalizowanych firmach. W związku z powyższym działalność skarżącego nie zawiera się w definicji gospodarki odpadami. Skarżący podkreślił ponadto, że w trakcie kontroli inspektorzy nie otrzymali dokumentów potwierdzających, że przyjął odpady. Mimo to znajdujące się na nieruchomości skarżącego karoserie zostały zakwalifikowane jako odpady, zaś zdaniem skarżącego powinny być kwalifikowane jako części zamienne. Skarżący podniósł ponadto, że wszystkie znajdujące się na jego nieruchomości pojazdy przeznaczone są do naprawy w wyspecjalizowanych zakładach. W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku zaznaczył, że definicja odpadu zawarta w art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach odsyła do katalogu kategorii przedmiotów (substancji) mogących stanowić odpady. Katalog ten, zawarty w załączniku 1 do ustawy, nie jest katalogiem zamkniętym. Jednakże pod oznaczeniem Q2 wymienia on jako odpady produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, iż niekompletne pojazdy stanowią odpad. Dopiero poddanie ich pełnemu procesowi odzysku, przy zapewnieniu określonych warunków, umożliwi uznanie, iż nie mamy do czynienia z pojazdem niekompletnym. Ponadto zasadnicze znaczenie dla ustalenia pojęcia odpadów ma termin "pozbywanie się". W związku z brakiem definicji legalnej tego terminu, należy posłużyć się znaczeniem wynikającym z języka potocznego, które nakazuje pod pojęciem tym rozumieć oddalenie, odsunięcie kogoś lub czegoś od siebie bądź uwolnienie się od kogoś lub czegoś. Przy tym istotne znaczenie ma intencja posiadacza tego odpadu. Zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, że pojazdy zgromadzone przez skarżącego stanowią odpad. Jak wynika z akt sprawy w dniach od 21 czerwca do 15 listopada 2012 r. pracownicy Mazowieckiego WIOŚ przeprowadzili kontrolę przedsiębiorstwa "[...], będącego własnością A. P. Podczas oględzin ujawniono odpady w postaci częściowo zdemontowanych i uszkodzonych pojazdów, nadwozi i ich elementów, które zakwalifikowane jako odpad o kodzie 16 01 06, tj. pojazdy zużyte lub nienadające się użytkowania oraz o kodzie 16 01 17, tj. metale żelazne. Ustalenia te są bezsporne, a potwierdzone zostały niekwestionowanym przez skarżącego protokołem kontroli. Nadto spełnione zostało drugie z kryteriów zaliczenia danej substancji lub przedmiotu do odpadów, tj. intencja posiadacza odpadu pozbycia się go. Skarżący bowiem wskazał, że wszystkie pojazdy są przeznaczone do naprawy, które wykonują wyspecjalizowane warsztaty. Pojazdy zatem muszą być tym warsztatom przekazane, a przez to dochodzi do wyzbycia się ich, nawet jeżeli nie oznacza to przeniesienia ich własności. W ocenie Sądu ustalone zostało w sposób bezsporny, iż skarżący nie posiada decyzji zezwalającej na zbierania odpadów. Nie zachodzą także okoliczności wyłączające od obowiązku uzyskania tego zezwolenia o których mowa w art. 31 ust. 1, art. 32 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1a i 4 ustawy o odpadach. Zasadnie zatem organy wszczęły postępowanie administracyjne o wymierzenie kary w trybie art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach i zasadnie uznały, że skarżący prowadził działalność w zakresie zbierania odpadów na wskazanym terenie bez wymaganego zezwolenia. Obowiązek uzyskania stosownego zezwolenia na zbieranie odpadów wynika z przepisów art. 28 ust. 1 cyt. ustawy. Podniesiona w skardze okoliczność, że skarżący nie prowadzi działalności w zakresie gospodarowaniu odpadami pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Art. 79b ust. 2 pkt 5 stanowi bowiem, iż karze podlega posiadacz odpadów, który prowadzi działalność w zakresie m.in. zbierania odpadów bez wymaganego zezwolenia. Skarżący, jako podmiot profesjonalnie zajmujący się prowadzeniem działalności gospodarczej, nawet w razie gdy zbieranie odpadów nie stanowi przedmiotu jego działalności, ale jest związane z podstawowym profilem jego działalności, został trafnie uznany przez organy za posiadacza prowadzącego działalność w zakresie zbierania odpadów. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 23 ustawy o odpadach przez zbieranie odpadów rozumie się każde działanie, w szczególności umieszczanie w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie ich do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania. Prowadzenie zbierania odpadów, według art. 28 ust. 1 i ust. 2 ustawy o odpadach, wymaga uzyskania zezwolenia, które wydaje w drodze decyzji właściwy organ. W ocenie Sądu, ustalenia organów, że skarżący był zobowiązany do uzyskania stosownego zezwolenia są prawidłowe. Już bowiem samo stwierdzenie w skardze, że "wszystkie pojazdy znajdującego się na terenie mojej nieruchomości przeznaczone są do naprawy, które wykonują wyspecjalizowane warsztaty", świadczy jednoznacznie, że zgromadzone pojazdy są przygotowywane do transportu, a zatem działalność skarżącego związana z odpadami wyczerpuje znamiona definicji zbierania odpadów, w myśl art. 3 ust. 2 pkt 23 ustawy o odpadach. Z kolei jeżeli posiadacz odpadów prowadzi działalność w zakresie zbierania, transportu, odzysku lub unieszkodliwiania odpadów bez wymaganego zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków, podlega każe pieniężnej w wysokości 10.000 zł (art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach). Karę pieniężną wymierza w drodze decyzji właściwy wojewódzki inspektor ochrony środowiska (art. 79d ust. 1 ustawy o odpadach). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę. A. P. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych; Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego -- art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że zakupione przez skarżącego części samochodowe oraz nadwozia pojazdów posiadających i nieposiadających nr VIN stanowią odpad w rozumieniu w/w przepisu pomimo tego, że w okolicznościach sprawy w żaden sposób nie można było przyjąć, że poprzedni właściciele tych przedmiotów, zakupionych przez skarżącego pozbyli się ich z uwagi na niemożność korzystania z niech zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 79b ust. 2 pkt 5 i art. 79d ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że skarżącemu należy wymierzyć karę pieniężną na podstawie ww. przepisów podczas gdy w realiach niniejszej sprawy w/w przepisy nie znajdują zastosowania z uwagi na okoliczność, że skarżący nie zajmował się zbieraniem odpadów, gdyż składowane na terenie jego przedsiębiorstwa nadwozia pojazdów posiadających i nieposiadających nr VIN nie stanowiły odpadu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach lecz części zamienne, które były towarem handlowym i przedstawiały realną wartość handlową, a nadto skarżący nie zajmował się składowaniem odpadów, a jedynie sprzedażą części samochodowych, a zatem nie był zobowiązany do posiadania stosownego zezwolenia w tym zakresie; 3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 10, 77 i 80 k.p.a. poprzez zupełnie dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz pozbawienie strony aktywnego udziału w postępowaniu poprzez zaniechanie umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji na temat zgromadzonego materiału dowodowego i ewentualnego zgłoszenia wniosków dowodowych, co istotnie wpłynęło na wynik sprawy; 4) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć, istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nie zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Wbrew zarzutom kasacyjnym (pkt 3 i 4) w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym przez organy obu instancji nie wystąpiły uchybienia proceduralne, które stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. mogłyby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ pierwszej instancji zebrał obszerny materiał dowodowy, który pozwolił na wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy w kontekście przesłanek z art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, warunkujących nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za gospodarowanie odpadami bez wymaganego zezwolenia. Mianowicie rzeczą właściwego organu było ustalenie czy skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej działał jako posiadacz odpadów oraz gospodarował odpadami poprzez ich zbieranie, transport lub odzysk. Kluczową kwestią dla rozstrzygnięcia sprawy była kwestia kwalifikacji nabywanych przez skarżącego uszkodzonych pojazdów samochodowych (karoserii, nadwozi), wykorzystywanych następnie w prowadzonej działalności. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w następstwie przeprowadzonych kontroli, oględzin oraz rozprawy administracyjnej dawał podstawę do stwierdzenia, że skarżący nabywał niesprawne pojazdy, nadwozia, z których były demontowane części zamienne przeznaczone do naprawy innych pojazdów lub do sprzedaży innym podmiotom. Okoliczności te wynikają z treści protokołów, dokumentacji zdjęciowej, a także oświadczeń samego skarżącego, który m.in. w odwołaniu podał, że prowadzi warsztat samochodowy i jest zmuszony "kupować części karoserii dla potrzeb klientów warsztatu i je na miejscu wymieniać". Wprawdzie w skardze zaprzeczył aby prowadził warsztat, ale przyznał, że zajmował się handlem częściami samochodowymi. Ocena zmiennych oświadczeń skarżącego w świetle całokształtu materiału dowodowego prowadziła do wniosku, że gromadzone przez niego niesprawne i uszkodzone pojazdy czy nadwozia służyły zasadniczo do demontażu na części zamienne, co w istocie warunkowało zaliczenie ich do odpadów, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Zaznaczyć należy, że skarżący brał aktywny udział w postępowaniu wyjaśniającym, aczkolwiek składane przez niego zmienne oświadczenia utrudniały ustalenie stanu faktycznego sprawy. Jednak analiza wszystkich zebranych w sprawie dowodów pozwalała na zaakceptowanie ustaleń przyjętych przez organy obu instancji jako podstawa wydanych decyzji. Wskazać ponadto trzeba, że organ pierwszej instancji przeprowadzając rozprawę umożliwił skarżącemu odniesienie się do istotnych okoliczności sprawy, a organ odwoławczy – działając na mocy art. 10 k.p.a. – zawiadomił go o zakończeniu zbierania dowodów, jednak skarżący nie skorzystał z możliwości dodatkowego wypowiedzenia się co do materiałów zebranych w sprawie. W rezultacie całkowicie chybione okazały się zarzuty kasacyjne wskazujące na naruszenie przepisów art. 7, 8, 10, 77 i 80 k.p.a., zwłaszcza że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest argumentacji precyzującej na czym miałyby polegać poszczególne uchybienia proceduralne. Nietrafny okazał się również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przepisu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, stanowiącego, że odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot należący do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 ustawy, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do ich pozbycia jest obowiązany. Odnosząc się do wykładni wymienionego przepisu należy odwołać się do wypracowanego w orzecznictwie stanowiska, zgodnie z którym decydujące znaczenie dla kwalifikacji określonego przedmiotu (substancji) jako odpadu ma kwestia związana z jego "pozbywaniem się" przez posiadacza. Przyjmuje się, że pojęcie "pozbycia się" w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób niż nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu. "Pozbycie się" rozumiane jest jako przekazanie (zbycie) przedmiotu innemu podmiotowi, który będzie ten przedmiot wykorzystywać zasadniczo w odmienny od pierwotnego sposób. Przy dokonywaniu kwalifikacji przedmiotu jako odpadu, istotne znaczenie ma fakt zmiany dotychczasowego sposobu jego użytkowania. Ta zmiana sposobu użytkowania może polegać na wykorzystaniu przedmiotu do celów innych niż te, do których pierwotnie został wytworzony. Odpadami mogą być przedmioty podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, mogą też być one przedmiotem transakcji handlowych jako dobro o określonej wartości ekonomicznej. Wolę pozbycia się określonego przedmiotu należy łączyć z kryterium jego zaistniałej nieprzydatności, która wiąże się ze zmianą sposobu użytkowania przedmiotu, polegającą na użytkowaniu go w inny sposób aniżeli nakazuje to jego zasadnicze przeznaczenie (por. wyroki NSA z: 9 czerwca 2009 r., II OSK 960/08; 12 marca 2013 r., II OSK 2132/11; 16 kwietnia 2014 r., II OSK 2793/12; 18 czerwca 2015 r., II OSK 2874/13; 18 czerwca 2015 r., II OSK 2849/13; 21 lipca 2015 r., II OSK 3069/13; 16 września 2015 r., II OSK 2920/13; 20 maja 2016 r., II OSK 2202/14). Przyjmując wskazany kierunek interpretacji art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach zgodzić się należało z oceną wyrażoną w niniejszej sprawie, że gromadzenie niesprawnych pojazdów w celu demontażu i pozyskiwania części zamiennych nie stanowi ich wykorzystania zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, a więc jest takim sposobem gospodarowania odpadami, który wymaga pozwolenia zgodnie z art. 28 ust. 1 cyt. ustawy. W rezultacie niepodważone zostało wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego co do prawidłowości zakwalifikowania znajdujących się u skarżącego częściowo zdemontowanych i uszkodzonych pojazdów (nadwozi) – jako odpadów o kodzie 16 01 06 i kodzie 16 01 17. Niesporny fakt nieposiadania przez skarżącego pozwolenia na zbieranie odpadów musiał skutkować zastosowaniem sankcji przewidzianej w art. 79b ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach. Wskazać przy tym należy, że w skardze kasacyjnej brak jest zarzutu dotyczącego art. 3 ust. 3 pkt 23 cyt. ustawy, definiującego pojęcie "zbierania odpadów". W tym więc zakresie stanowisko Sądu Wojewódzkiego nie podlegało weryfikacji. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.