III SA/Lu 351/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie: WSA Jerzy Drwal WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi gminnej oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 12 kwietnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "organ odwoławczy", "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania Z. W. (dalej jako: "skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. (dalej jako: "organ I instancji") z dnia 28 stycznia 2021 r. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi gminnej. Stan sprawy przedstawia się następująco: W dniu 17 listopada 2020 r. do Urzędu Miasta L. wpłynął wniosek skarżącego o wydanie zezwolenia na obniżenie krawężników w celu wykonania wjazdu na posesję przy ul. [...] (działka nr [...] obr. [...] - L.), co umożliwi utworzenie miejsc postojowych dla mającego w budynku siedzibę Banku [...]. Z uwagi na treść wniosku organ I instancji uznał, że żądanie strony należało potraktować jako wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego. Organ I instancji przeprowadził oględziny wnioskowanej lokalizacji zjazdu i ustalił, że wnioskowana lokalizacja zjazdu znajduje się w obszarze zatoki autobusowej, z przystankiem komunikacji publicznej, pomiędzy wiatami przystankowymi, w obszarze oddziaływania skrzyżowania ul. [...] z ul. [...]. Organ wskazał, że nieruchomość posiada już dostęp do drogi publicznej poprzez zjazd z ul. [...], a także istnieje możliwość skomunikowania nieruchomości z ul. [...] poprzez poszerzenie istniejącego zjazdu na nieruchomość sąsiednią (działkę nr [...] obr. [...]) należąca również do wnioskodawcy. Organ I instancji odwołał się do regulacji rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r. poz. 124 ze zm, dalej jako: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"), w tym do § 78 tego aktu i uzasadniał, że wnioskowana lokalizacja zjazdu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, ponieważ znajduje się obszarze oddziaływania skrzyżowania oraz w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność. Decyzją z dnia 28 stycznia 2021 r. organ I instancji odmówił wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z drogi gminnej - ulicy [...] na działkę nr ew. [...] obr. [...] — L. w lokalizacji przedstawionej na załączniku graficznym do decyzji. Skarżący złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji i zarzucił naruszenie art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 470, ze zm. zwanej dalej "ustawą o drogach publicznych" bądź "u.d.p.") w zw. § 113 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzą przesłanki do odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu oraz art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 78, art. 79, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. – dalej jako "k.p.a."), zasadniczo poprzez błędne zbadanie wniosku strony w którym wskazano, że wydanie zezwolenia dotyczy zjazdu indywidualnego, błędną oceny zgromadzonego materiału dowodowego i przekroczenie granic uznania administracyjnego. Kolegium w wyniku ponownego rozpoznania sprawy z odwołaniem do regulacji art. 29 ustawy o drogach publicznych uzasadniało, że celem przedmiotowej regulacji jest zapewnienie gwarancji realizacji zasady bezpieczeństwa ruchu na drogach publicznych. Przepisy art. 29 ustawy o drogach publicznych wprowadzają bowiem ograniczenia w korzystaniu z prawa własności, dając jednocześnie możliwość stwierdzenia, że zasadzie bezpieczeństwa ruchu drogowego należy przyznać pierwszeństwo w zestawieniu z prawem właściciela gruntu do swobodnego korzystania z własności. Przepisy art. 29 ww. ustawy nie precyzują kryteriów udzielenia przez zarządcę drogi zezwolenia na lokalizację (lub przebudowę) zjazdu, co wskazuje, że decyzja rozstrzygająca o wydaniu takiego zezwolenia ma charakter uznania administracyjnego. W przypadku ustalenia przez zarządcę, że zaprojektowany przez właściciela lub użytkownika nieruchomości zjazd zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym, zarządca drogi powinien wydać decyzję o odmowie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z lokalizacją zjazdu publicznego. Stosownie bowiem do § 76a pkt 1b rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zjazdem publicznym jest m.in. zjazd określony przez zarządcę drogi jako zjazd do nieruchomości gruntowych usytuowanych poza pasem drogowym, na których usytuowana jest lub planowane jest usytuowanie nieruchomości budynkowej lub lokalowej, w których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym. Zdaniem organu odwoławczego skarżący bezsprzecznie wniósł o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu do nieruchomości, na której posadowiony jest budynek, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza (Bank [...] [...]) wyjaśniając, że zjazd niezbędny jest do obsługi miejsc parkingowych banku. Tym samym, wyjaśnienia skarżącego co do tego, że zjazd miał na celu obsługę lokalu mieszkalnego osoby fizycznej, pozostają bez znaczenia. Dopóki bowiem zjazd będzie służył obsłudze komunikacyjnej budynku wyposażonego w lokal, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, musi zostać zakwalifikowany jako zjazd publiczny w rozumieniu powołanych przepisów. W dalszej kolejności Kolegium z odwołaniem do regulacji § 78 ust. 1 oraz z § 113 ust. 7 pkt 2 w zw. z § 170 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych uzasadniało, że dla zjazdu publicznego powinny być zapewnione warunki widoczności, o których mowa w załączniku nr [...] do ww. rozporządzenia, wskazujące m.in. na brak jakichkolwiek przeszkód w określonym polu widzenia. Tymczasem planowany zjazd znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania ul. [...] z ul. [...]. Przedmiotowy zjazd miałby być zlokalizowany pomiędzy dwoma wiatami zatoki przystankowej. Nie jest sporne, że usytuowanie planowego zjazdu dotyczy ścisłego centrum miasta L. i jego głównej ulicy - L.. Uśrednione wyliczenia powoływane przez organ I instancji, a dotyczące ponad 16 tysięcy samochodów na dobę na ulicy [...], pomimo, że dotyczą roku 2016, obrazują, zdaniem organu odwoławczego, skalę natężenia ruchu pojazdów na tej ulicy. Końcowo Kolegium zauważyło, że nieruchomość skarżącego ma dostęp do drogi publicznej - ulicy [...] - poprzez zjazd z ulicy [...]. Jednocześnie, istnieje możliwość lokalizacji zjazdu bezpośrednio na ulicę L., poza zatoką przystankową – z wykorzystaniem poszerzonego zjazdu do nieruchomości sąsiedniej (działka nr [...] obr. [...] L.), należącej do wnioskodawcy, na co jednak nie wyraził on zgody. W tym stanie faktycznym i prawnym w ocenie Kolegium decyzja organu i instancji jest prawidłowa. W skardze na decyzję Kolegium Z. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji, zarzucił: 1. naruszenie prawa procesowego, to jest art. 15 k.p.a., poprzez bezrefleksyjne powielenie przez organ odwoławczy stanowiska wyrażonego przez organ I instancji bez przeprowadzenia kontroli instancyjnej i zbadania zasadności podnoszonych zarzutów, w szczególności zaś pominięcie wniosku strony na temat charakteru zjazdu (modyfikacja stanowiska i wskazanie wprost, że intencją strony jest zjazd indywidualny); 2. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w związku z § 113 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzą przesłanki do odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu, podczas gdy takie przesłanki nie zachodzą; 3. naruszenie prawa procesowego, to jest art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 78, art. 79, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez naruszenie szeregu zasad procesu administracyjnego wynikające z nieuwzględnienia w postępowaniu odwoławczym wniosku strony złożonego w toku postępowania a dotyczącego charakteru wnioskowanego zjazdu, błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz przyjęcie do niego informacji o charakterze nieaktualnym oraz pozostającym bez związku ze sprawą, a także poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i przekroczenie granic uznania administracyjnego co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji odmownej. W uzasadnieniu zarzutów pełnomocnik skarżącego akcentował, że pomimo jasno wyartykułowanej woli strony, zawartej zarówno we wniosku jak i w odwołaniu, przedmiotem rozpoznania przez organy administracji pozostaje sprawa dotycząca zjazdu publicznego podczas gdy powinna być to sprawa dotycząca zjazdu indywidualnego. Uzasadniał, że w nieruchomości (budynku) położonej przy ulicy [...], do której proponowany jest zjazd z drogi publicznej znajduje się lokal mieszkalny, którego właścicielem jest skarżący, który zawracał również uwagę, że przedmiotowy lokal mieszkalny, po wykonaniu prac adaptacyjnych i remontowych, będzie służył jako lokal mieszkalny dla jego niepełnosprawnego syna. Ta okoliczność jednakże została przez organy całkowicie pominięta. Oczywistym zaś jest, że wyższe standardy techniczne powinien spełniać zjazd publiczny. Ponadto skarżący zarzucił, że organ I instancji wbrew prawnym obowiązkom nie zbadał precyzyjnie okoliczności, o których mowa w § 113 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a organ odwoławczy w pełni to zaaprobował. Zarzucił, że organy nie wykazały aktualnej sytuacji co do natężenia ruchu w spornym miejscu, posługiwały się pojęciami nieostrymi bez odniesienia do okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy. Wskazał, że organy zarzucają, iż zjazd jest niebezpieczny, bowiem wiaty przystankowe ograniczają widoczność, w sytuacji, gdy z pobieżnej nawet analizy zdjęć czy protokołu oględzin wynika wprost, że konstrukcja tych wiat w żaden sposób widoczności nie ogranicza. Zarzucił, że organy pominęły także składane przez skarżącego wyjaśnienia, że wyjazd zjazdem wyłącznie "w prawo", bez przekraczania osi pasa drogowego, będzie rozwiązaniem bezpiecznym i nie kolidującym z funkcjonującymi rozwiązaniami drogowymi. Skarżący podniósł również, w kontekście argumentacji organu odwoławczego, że działka sąsiednia (działka nr [...] obr. [...] L.) jest odrębną nieruchomością mogącą stanowić przedmiot sprzedaży i obciążanie jej służebnością przejazdu poprzez usytuowanie na niej zjazdu do nieruchomości sąsiedniej znacząco wpływa na jej wartość. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W pierwszej kolejności jednak należy wyjaśnić, niniejsza sprawa została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."). sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, a skarżący nie oponował. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja dotycząca odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi gminnej. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o drogach publicznych oraz rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przez pojęcie zjazdu należy rozumieć połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 4 pkt 8 u.d.p.). Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.d.p. budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. W myśl ust. 2 art. 29 ustawy o drogach publicznych w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Jak stanowi z kolei art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w zezwoleniu na przebudowę zjazdu określa się jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, pouczenie o obowiązku: 1) przed rozpoczęciem robót budowlanych: a) dokonania czynności wymaganych przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, b) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego zjazdu - o ile projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlanego jest wymagany. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dołącza się do wniosku o pozwolenie na budowę oraz zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych, o których mowa w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (art.29 ust. 3a). Przepisy tej ustawy nie określają przesłanek, od których zależy udzielenie zezwolenia przez zarządcę drogi. Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (art. 29 ust. 4 u.d.p.). Z uwagi na użycie sformułowania "może" bezsporne jest, iż w przypadku wskazanym w cytowanym przepisie mamy do czynienia z decyzją uznaniową. Granice tego uznania są określane przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu, a także obowiązujące przepisy. Podlega ono bowiem ograniczeniom wynikającym z regulacji rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Niespełnienie wymagań technicznych skutkuje odmową wydania zezwolenia. W sytuacji zaś, w której zjazd odpowiada wymogom technicznym, ale ze względu na interes publiczny, wiążący się z zapewnieniem bezpieczeństwa ruchu drogowego, koniecznym (uzasadnionym) jest niedopuszczenie do usytuowania zjazdu w określonym miejscu. Jak wskazuje się w orzecznictwie i literaturze przedmiotu naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym przeważają nad potrzebą uwzględnienia interesu wnioskodawcy (por m.in. wyrok NSA z dnia 11 września 2020 r., sygn. akt I OSK 232/20 i z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2936/19; orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Luz decyzyjny organu w zakresie zgody na lokalizację zjazdu jest zatem pochodną przepisów w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego i oceny faktycznego usytuowania nieruchomości względem której wydawana jest owa decyzja. Przy tym sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy i rozważył wszelkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia w zakresie udzielenia bądź odmowy udzielenia zezwolenia. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej słuszności czy sprawiedliwości, bowiem ustawa nie nakłada na organ podejmujący decyzję ograniczeń przy wyborze możliwości rozstrzygnięcia (por. wyroki w sprawach sygn. akt: I OSK 936/19, II SA/Sz 142/21,CBOSA). Stosownie do postanowień § 76a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ze względu na wymagania techniczne i użytkowe zjazdy dzieli się na publiczne i indywidualne. Jak stanowi pkt 1) tego przepisu zjazdy publiczne – to określone przez zarządcę drogi jako zjazdy do nieruchomości gruntowych usytuowanych poza pasem drogowym: a) na których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym, b) na których usytuowana jest lub planowane jest usytuowanie nieruchomości budynkowej lub lokalowej, w których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym, c) które stanowią lub będą stanowić dojazd do nieruchomości wymienionych w lit. a lub b; Zjazdy indywidualne, zgodnie z pkt 2 § 76a ww. rozporządzenia to określone przez zarządcę drogi jako zjazdy niebędące zjazdami publicznymi. W świetle powyższego, wbrew zarzutom skargi, Kolegium prawidłowo oceniło, iż lokalizacja zjazdu indywidualnego w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest możliwa. Przywołane regulacje rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stanowią wprost, że jeśli zjazd, jak w przedmiotowej sprawie, prowadzi do lokali, w których, obok funkcji mieszkalnej, prowadzona jest również działalność gospodarcza, nie może stanowić zjazdu indywidualnego (§ 76a pkt 1b w zw. z § 76a pkt 2 rozporządzenia). Tym samym trafnie argumentowało Kolegium w zaskarżonej decyzji, że podnoszone przez skarżącego okoliczności, iż zjazd będzie służył w przyszłości również do obsługi lokalu mieszkalnego nie mogą mieć znaczenia dla zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia. Dopóki bowiem zjazd będzie służył obsłudze komunikacyjnej budynku wyposażonego w lokal, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza musi on zostać zakwalifikowany jak zjazd publiczny, zgodnie z powyższymi przepisami. Wbrew przy tym twierdzeniom skargi, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym oświadczeń samego skarżącego, żądanie skarżącego i okoliczności stanu faktycznego od samego początku nie budziły wątpliwości. We wniosku z dnia 16 listopada 2020 r. skarżący wprost wskazał, że wydanie zezwolenia umożliwi bezpieczny wjazd na posesję działki nr [...], celem utworzenia miejsc postojowych dla [...] [...]. Następnie w piśmie z dnia 29 grudnia 2020 r. w uzupełnieniu wniosku skarżący wniósł o potraktowanie dojazdu również jako indywidualny, z uwagi na fakt, że w przyszłości w przedmiotowej nieruchomości będzie mieszkał jego niepełnosprawny syn i będzie potrzebował bliskiego podjechania pod budynek. Dodał przy tym, że obecnym najemcą parteru jest Bank [...], a inwalidzi korzystający z usług banku również skarżą się na brak możliwości bliższego podjazdu. W świetle powyższego argumentacja skargi, że z istoty zjazdu indywidualnego będzie wynikało incydentalne z niego korzystania pozostaje w sprzeczności z oświadczeniem skarżącego o potrzebie utworzenia miejsc parkingowych dla [...] [...]. Tym samym w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym zasadnym było rozpatrzenie wniosku skarżącego w zakresie możliwości lokalizacji zjazdu publicznego. Zgodnie z § 77 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zjazd z drogi powinien być wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Jak stanowi § 78 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych zjazd publiczny sytuuje się zgodnie z warunkami określonymi w § 113 ust. 7 oraz § 170 ust. 1. W myśl § 113 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności: 1) w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła; 2) w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę; 3) na odcinku drogi o pochyleniu niwelety większym niż 4%; 4) nie bliżej wierzchołka luku wypukłego niż wymagana odległość widoczności na zatrzymanie; 5) na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu. W myśl § 170 ust. 1 ww. rozporządzenia na skrzyżowaniu oraz przy wjeżdżaniu na drogę ze zjazdu albo z obiektu lub urządzenia obsługi uczestników ruchu bez pasa włączania powinny być zapewnione warunki widoczności, o których mowa w załączniku nr [...]. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (mapa- k. 11 akt adm., protokół z oględzin wraz z dokumentacją fotograficzną - k. [...] akt adm.) organy ustaliły, a skarżący tych ustaleń nie podważył, że planowany zjazd znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania ul. [...] z ul. [...]. Ta już okoliczność była wystarczającą przesłanką do nieuwzględnienia wniosku, w świetle brzmienia § 113 ust. 7 ww. rozporządzenia. W tym stanie rzeczy stanowisko skargi, iż żadna z okoliczności wskazanych w tym przepisie nie zachodzi nie może zasługiwać na uwzględnienie. Ponadto przedmiotowy zjazd miałby być zlokalizowany pomiędzy dwoma wiatami zatoki przystankowej, a jak trafnie zauważył organ odwoławczy załącznik nr [...], o którym mowa w § 170 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych określa warunki widoczności na skrzyżowaniach i zjazdach i wskazuje na brak przeszkód w określonym polu widoczności. W ocenie pełnomocnika skarżącego projektowany zjazd nie koliduje z korzystania zatoki przystankowej nawet w jej obecnym kształcie (z dokumentacji zdjęciowej wynika, że zatoki przystankowe są przeszkolone). Skarżący pomija jednak, że na przystankach gromadzą się ludzie, oraz że zatrzymanie się autobusu, czy busu na danym przystanku znacznie jeszcze tą widoczność ogranicza i nie ma znaczenia, że wyjazd zjazdem byłby wyłącznie w prawo. Jeszcze raz podkreślić należy, że bezpieczeństwo w ruchu drogowym jest naczelną zasadą obowiązującą przy wyrażaniu zgody na wykonanie zjazdu. Zarządca drogi dokonuje w tej kwestii własnych ustaleń, gdyż jest podmiotem odpowiedzialnym za jego zapewnienie. W ocenie sądu ta przesłanka została przez organ przekonująco wyjaśniona. Organ nie ma przy tym obowiązku badania stopnia rzeczywistego zagrożenia w ruchu drogowym, które mogłoby spowodować zlokalizowanie przedmiotowego zjazdu. Dodatkowo organ wziął również pod uwagę skalę natężenia ruchu pojazdów na ulicy [...] będącej główną ulicą miasta L.. Natomiast zarzut skargi, że odwołał się do danych z 2016 r., a nie aktualnej sytuacji nie może wpływać na wynik sprawy zwłaszcza, że skarżący w żaden sposób nie podważa argumentacji organu w tym przedmiocie, a doświadczenie życiowe wskazuje, że co najwyżej wskaźnik ten może mieć tendencję wzrostową a nie spadkową. Przy czym jak już powiedziano był to argument dodatkowy a nie przesądzający. Trafne są również uwagi organu odwoławczego, że w świetle całokształtu okoliczności danej sprawy należy również zauważyć, że nieruchomość skarżącego ma dostęp do drogi publicznej - ulicy [...] - poprzez zjazd z ulicy [...], a nadto, że istnieje możliwość lokalizacji zjazdu bezpośrednio na ulicę L., poza zatoką przystankową – z wykorzystaniem poszerzonego zjazdu do nieruchomości sąsiedniej (działka nr [...] obr. [...] L.), należącej do wnioskodawcy. I wbrew zarzutom skargi ten ostatni argument, który nie przesądził o wyniku sprawy świadczy o tym, że organy w sposób kompleksowy ustaliły stan faktyczny, przeprowadziły niezbędne w sprawie postępowanie i wyjaśniły wszystkie istotne jej okoliczności. W ocenie sądu w uzasadnieniu podjętych rozstrzygnięć wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie sądu organy prawidłowo w analizowanej sprawie wyważyły indywidualny interes skarżącego, w tym prawo do korzystania ze swojej własności w odniesieniu do interesu publicznego. Pamiętać bowiem należy, że rozpatrzenie każdego wniosku o udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu ma charakter indywidualny uzasadniony konkretnymi okolicznościami. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie ocena zebranego materiału dowodowego wskazuje, że istniały podstawy do wydania decyzji odmawiającej przedmiotowego zezwolenia, mając na względzie dyspozycję art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz § 113 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych organ odwoławczy odniósł do właściwej normy prawa materialnego. Rozstrzygając o odmownie uwzględnienia wniosku skarżącego, organ nie przekroczył przy tym granic uznania administracyjnego wynikającego z art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych. W niniejszej sprawie korzystanie z projektowanego zjazdu miałoby odbywać się bezpośrednio przed skrzyżowaniem, a przy tym planowany zjazd usytuowany byłby w istniejącej i funkcjonującej zatoce autobusowej pomiędzy dwiema wiatami przystankowymi. Zarządca drogi obowiązany był przy wydaniu decyzji kierować się w szczególności zasadami bezpieczeństwa ruchu drogowego, co też uczynił. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu. Z tych przyczyn wszelkie zarzuty skargi co do naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 8, art. 77, art. 78, art. 79, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych i § 113 ust. 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, uznać należy za chybione. Zauważyć przy tym należy, że z akt sprawy nie wynika aby skarżący składał na etapie postępowania administracyjnego, poza wnioskiem o przeprowadzenie oględzin inne wnioski dowodowe, które nie zostały przez organ rozpatrzone. O terminie oględzin skarżący został zawiadomiony zgodnie z art. 79 k.p.a., a niezadowolenie strony postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie sposób przyjąć, że wymóg prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej będzie zachowany tylko wówczas, gdy organy administracji będą wydawać rozstrzygnięcia, których oczekuje strona postępowania. Natomiast uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny, co w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało miejsca. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.