I SA/Wa 1464/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dorota Apostolidis, Sędziowie: sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Elżbieta Lenart, , po rozpoznaniu 18 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Ministra Rozwoju na rzecz skarżącej K. G. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Postanowieniem z [...] maja 2019 r. nr [...] Minister Inwestycji i Rozwoju (dalej jako organ) stwierdził niedopuszczalność odwołania K. Gł. (dalej jako skarżąca) od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej [...] grudnia 2018 r. natomiast pełnomocnikowi skarżącej [...] stycznia 2019 r. Odwołanie zostało złożone przez skarżącą [...] stycznia 2019 r. a zatem jeszcze przed dniem doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącej. W ocenie organu doręczenie pisma stronie działającej przez pełnomocnika ma skutek jedynie informacyjny, natomiast skutki prawne związane z jego doręczeniem rozpoczynają się z dniem skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi. W związku z powyższym organ uznał, że odwołanie zostało złożone przed skutecznym rozpoczęciem terminu do jego wniesienia i jako takie jest niedopuszczalne. W skardze od wskazanego postanowienia podniesiono zarzut naruszenia art. 40 § 2, art. 134, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako kpa), poprzez przyjęcie, że odwołanie nie zostało prawidłowo złożone. Skarżąca wniosła o uchylenie wydanego postanowienia w całości jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że art. 40 § 2 kpa nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w kpa zasadą oficjalności doręczeń obowiązkiem organów prowadzących postępowanie jest doręczanie wszystkich pism procesowych, w tym decyzji i postanowień ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II GSK 4916/16). Jednocześnie jednak żaden przepis kpa nie przewiduje prawnego zakazu doręczania pism także stronie, nawet jeżeli ustanowiła ona pełnomocnika w sprawie. Fakt ustanowienia pełnomocnika nie wyklucza osobistego działania strony w postępowaniu ani nie pozbawia jej uprawnień procesowych. Brak zatem podstaw aby uznać, że doręczenie stronie decyzji nie wywiera skutków procesowych. Dokonana przez organ wykładnia art. 40 § 2 kpa nie jest poprawna. Przepis ten ma charakter gwarancyjny dla strony, zapewnia że w prowadzonym postępowaniu organ nie pominie ustanowionemu przez stronę pełnomocnika. Z tego powodu z naruszenia przez organ wskazanego przepisu nie można wyprowadzać negatywnych dla strony konsekwencji procesowych. W szczególności nie można przyjąć, że w przypadku doręczenia decyzji zarówno stronie jak i jej pełnomocnikowi odwołanie wniesione w terminie liczonym dla strony jest niedopuszczalne. Strona pozostaje dysponentem środków zaskarżenia, z których może, lecz nie musi korzystać. Jeżeli strona uzna, że - mimo działania organu doręczającego pisma (decyzje lub postanowienia) stronie oraz jej pełnomocnikowi wbrew przepisowi art. 40 § 2 kpa - skorzysta z pouczenia zawartego w piśmie co do prawa złożenia środka zaskarżenia, to organ nie może prawa tego ignorować, działając w ten sposób na niekorzyść strony i w istocie pozbawiając ją praw gwarantowanych jej procedurą i zasadami konstytucyjnymi. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 września 2014 r. sygn. akt II OSK 691/15). Należy mieć też na uwadze, że przepisy kpa nie przewidują doręczeń informacyjnych ani doręczeń równoległych dla stron i ich pełnomocników. Jednakże w przypadku gdy organ doręczył orzeczenie zarówno stronie jak i pełnomocnikowi, zaś strona zgodnie z zawartym w orzeczeniu pouczeniem wniosła odwołanie w terminie liczonym dla niej, zastosowanie znajduje art. 112 kpa, który gwarantuje stronie że nie będzie ponosiła negatywnych konsekwencji zastosowania się do pouczenia. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako ppsa) uchylił zaskarżone postanowienie. Rozpoznając ponownie sprawę organ rozpozna złożone odwołanie i wyda decyzję w sprawie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 ppsa.