IV SA/Wa 1785/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman, Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran (spr.), sędzia del. SO Aleksandra Westra, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi R.R. na postanowienie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę UZASADNIENIE Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia R. R., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działek nr [...] obr. [...]. W uzasadnieniu podano, iż pismem z dnia 10 lutego 2020 r. Burmistrz [...] zwrócił się do Dyrektora Urzędu Morskiego w [...], zwanego dalej "DUM", z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działek nr [...] i [...] obr. [...]. W dniu [...] lutego 2020 r. DUM wydał postanowienie o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działek nr [...] i [...] obr. [...], zwanego dalej "projektem decyzji". W zażaleniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub o uchylenie tego postanowienia i uzgodnienie projektu decyzji. Rozpatrując zażalenie organ odwoławczy, na wyjaśnił, iż zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, z późn. zm.), decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się w uzgodnieniu z właściwym dyrektorem urzędu morskiego - w odniesieniu do obszarów pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani. W myśl art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wspomniany art. 53 ust. 4 pkt 3 ma odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 36 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169, z póżn. zm., dalej jako u.o.m.a.m.), pas techniczny stanowi strefę wzajemnego bezpośredniego oddziaływania morza i lądu i jest on obszarem przeznaczonym do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Teren planowanego przedsięwzięcia na działkach nr [...] i [...] obr. [...] położony jest na obszarze pasa technicznego. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Zadaniem DUM, jako organu uzgadniającego, było dokonanie oceny wpływu projektu decyzji na realizację swoich kompetencji stosownie do art. 37 ust. 3 u.o.m.a.m. w związku z art. 36 ust. 2 u.o.m.a.m. oraz obowiązków DUM wynikających z art. 42 oraz innych przepisów szczególnych. W szczególności na podstawie art. 42 u.o.m.a.m do DUM należą m.in. sprawy: budowy, utrzymywania i ochrony umocnień brzegowych, wydm i zalesień ochronnych w pasie technicznym; użytkowania lasów będących własnością Skarbu Państwa położonych w pasie technicznym; nadzoru nad zapewnieniem ochrony przed powodzią od strony wód morskich w tym poprzez budowę, rozbudowę i utrzymywanie budowli hydrotechnicznych oraz umocnień brzegowych w pasie technicznym. Planowana inwestycja jest położona na terenie pasa technicznego. Organ wyjaśnił, że DUM orzekał w granicach przekazanego materiału dowodowego. Informacje będące w posiadaniu DUM oraz te, które są dostępne na publicznych stronach internetowych były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Jak słusznie zauważył DUM potwierdzają to również mapy zagrożenia powodzią. Rzędna wody powodziowej dla tego obszaru wynosi 1,69 m n.p.m. Dla przedmiotowych działek dla powodzi o średnim prawdopodobieństwie wystąpienia (1%), głębokość wody powodziowej będzie wynosi od 0,5m do 2,Om. Jest to więc teren zalewowy. Jak słusznie wskazał DUM, według aktualnej ewidencji gruntów i budynków działki nr [...] i [...] obr. [...] nie mają bezpośredniego połączenia z morskimi wodami wewnętrznymi. Linia brzegu morskiego według aktualnej ewidencji biegnie po krawędzi działek [...] i [...] obr. [...]. Organ odwoławczy wskazał, iż w projekcie decyzji nie wskazano terenu przeznaczonego do przekształcenia. Procedura zmiany przebiegu linii brzegowej jest opisana w art. 220 - 224 ustawy z dnia 20 lipca Prawo Wodne (Dz. U. 2020 r. poz. 310, z późn. zm.). Tym samym DUM nie stwierdził, że działki nie mają dostępu do linii brzegowej, jak utrzymuje strona w odwołaniu, a wyłącznie przedstawił aktualny stan opisany w ewidencji gruntów i budynków. Analiza dostępnych publicznych ortofotomap wykazała, że działki [...] oraz [...] faktycznie są w większej części pokryte wodami [...], co dowodzi przesunięcia się linii brzegowej w kierunku lądu, rozumianej jako umowna linia zetknięcia się powierzchni wody z powierzchnią lądu. Przesunięcie linii brzegowej jest dowodem na występowanie erozji w tym rejonie. Organ odwoławczy podkreślił, iż strona utrzymuje, że brzegi [...] w kierunku zachodnim nie są pokryte trzcinowiskami. Analiza dokumentacji zdjęciowej załączonej do sprawy wskazuje, że w rejonie działek nr [...] i [...] obr. [...] występują trzcinowiska, które stanowią roślinność ochronną brzegu morskiego. Tym samym nie można zgodzić się ze stwierdzeniem strony, że trzcinowiska na zachód od przedmiotowych nieruchomości nie występują. Natomiast na terenie linii brzegowej przedmiotowych działek trzcinowiska nie występują. Trzciny rosnące w strefie nadbrzeżnej, a zatem również w strefie zalewanej wodą w czasie występowania wód [...], hamują procesy erozji wywoływane przez falowanie wody, a w wyniku obumierania kolejnych roślin oraz przyrastania wysokości podłoża, powodują rozwój brzegu. Zbiorowisko to jest miejscem gniazdowania i chronienia się licznych gatunków ptaków wodnych. Jednym z zadań urzędów morskich jest stworzenie warunków do zwiększania powierzchni trzcinowisk, przeciwdziałających erozji na wybrzeżu [...]. DUM w uzasadnieniu wskazał, że realizacja przedsięwzięcia wiązałaby się z fragmentacją trzcinowisk, z uwagi na to, że trzcinowiska w tym rejonie nie mogłyby się odtworzyć ze względu na realizację planowanej inwestycji. Analiza dokumentacji zdjęciowej wykazała erozję brzegu morskiego pozbawionego trzcinowisk na wysokości działek nr [...] i [...] obr. [...]. Brak odtworzenia trzcinowisk wiążą się z wystąpieniem jeszcze większej erozji i zwiększeniem zagrożenia powodziowego na przedmiotowym obszarze. Planowana inwestycja nie przyczyni się również do zwiększenia bezpieczeństwa powodziowego oraz ochrony brzegów morskich. Każda konstrukcja, która jest usytuowana prostopadle do brzegu powoduje jego zmiany i może powodować erozję morską, co zwiększa zagrożenie powodziowe. Fragmentacja trzcinowisk dotyczy również sytuacji, w której przez realizację inwestycji w obszarze przybrzeżnym powoduje zmianę linii brzegowej, co uniemożliwia rozwój roślinności ochronnej (trzcinowisk). Organ podkreślił, iż strona wskazuje, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w 2019 r. dla gminy [...] nie obejmuje działek nr [...] i [...] obr. [...] i właściciele tych nieruchomości nie wiedzą jak dany grunt można zagospodarować. Z kopii mapy zasadniczej załączonej do wniosku z dnia 24 października 2019 r. wynika, że teren inwestycji obejmować będzie tereny oznaczone w ewidencji jako N - nieużytki, Ps- pastwiska oraz Ł - łąki. Teren działek [...] oraz [...] obr. [...] znajduje się w pasie technicznym, który jest obszarem szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 16 pkt 34 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Również obowiązujące Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy [...], uchwalone Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2015 r., wskazuje tereny rozwoju komunikacji wodnej oraz portów i przystani. Powyższe działki, zgodnie ze Studium stanowią tereny nieużytków i trzcinowisk (działka [...]) oraz tereny rolnicze (działka nr [...]). Studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 u.p.z.p.), nie może więc być źródłem powszechnie obowiązującego prawa, jakim na obszarze gminy jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W zakresie zarzutu co do materiałów geodezyjnych, które stanowiły podstawę do wyznaczenia przebiegu pasa technicznego organ odwoławczy wyjaśnił, że na brzegach płaskich, pozbawionych wału wydmowego i przeciwpowodziowego, wyznacza się pas techniczny o szerokości od 50 m do 1000 m od linii brzegu morskiego. Pas techniczny w rejonie działek nr [...] i [...] obr. [...] jest prawidłowo wyznaczony i ma szerokość od 180 m do 245 m. Pas techniczny w tym przypadku liczony jest od linii brzegu morskiego wyznaczanego na podstawie ustawy Prawo Wodne, a nie na podstawie linii brzegowej. Nie zachodzi tu więc opisywana przez stronę sytuacja. W zakresie zarzutu dotyczącego zakresu decyzji o warunkach zabudowy należy wskazać, że zakres tej decyzji określony jest w art. 54 u.p.z.p. Przedmiotowa decyzja powinna określać m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych. Organ odwoławczy podkreślił, iż merytorycznej ocenie DUM podlega prawna dopuszczalność stwierdzonych wpływów w zakresie poszczególnych - sfer oddziaływania (np. zagrożenie erozją odmorską, prawo wodne w zakresie zagrożenia powodziowego od strony morza w tym morskich wód wewnętrznych). W postanowieniu DUM stwierdził, że w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie wskazano lokalizacji, w granicach wnioskowanych działek, budowli, które będą niezbędne do funkcjonowania przystani żeglarskiej (mariny). Organ odwoławczy stwierdził, że nie podziela argumentów strony, że na obecnym etapie procesu inwestycyjnego, czyli wydawania decyzji o-warunkach zabudowy, nie istnieje potrzeba ustalania, gdzie na działce ma się znajdować kanał portowy. Organ wyjaśnił, że właśnie te elementy powinny być opisane w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Rolą organu uzgadniającego jest przede wszystkim odniesienie się do konkretnych kwestii zawartych w projekcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Muszą więc one wpierw w tym projekcie się znaleźć, wskazane w sposób jasny, precyzyjny i niebudzący wątpliwości, by móc się do nich odnieść i je ocenić. Organ wskazał, iż pogląd ten został wyrażony w wyroku NSA z dnia 20 lutego 2020 r., znak: II OSK 3562/19. W projekcie decyzji nie ma w ogóle informacji odnoszącej się do warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, w tej sytuacji DUM nie miał nawet szansy ustosunkowania się do tego elementu, który musi zawierać projekt decyzji o warunkach zabudowy, co wynika bezpośrednio z art. 54 pkt 2 lit. a) u.p.z.p. Dodatkowo projekt decyzji o warunkach zabudowy powinien być przedstawiony organowi uzgadniającemu w stanie kompletnym, czyli wraz z załącznikami stanowiącymi integralną jej część. Dokonując uzgodnienia w sytuacji, gdy projekt decyzji nie spełniał wymogów przewidzianych przepisami prawa materialnego, organ uzgadniający, w tym przypadku DUM, dopuściłby się naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Uzgodnienie projektu decyzji, który jest ułomny prawnie, przesądzałoby o tym, że organ uzgadniający dokonałby uzgodnienia bez wnikliwego ustalenia istniejącego stanu faktycznego sprawy. Jeżeli treść projektu decyzji nie posiada wszystkich elementów, jak również załączników albo dołączone załączniki nie są prawidłowe, to nie można w takim przypadku przyjąć, że organ uzgadniający nie wyprowadziłby błędnych wniosków w sprawie, a tym samym podjął prawidłowe rozstrzygnięcie. Organ wskazał na wyrok WSA w Warszawie z 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1289/09. Organ podkreślił, iż decyzja o warunkach zabudowy nie powinna określać szczegółowych rozwiązań projektowych i konstrukcyjnych obiektu, a takie ustalenia są dokonywane przez organy administracji architektoniczno- budowlanej na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, rozstrzygając w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast wskazanie przybliżonego usytuowania czy lokalizacji planowanych budowli przystani morskiej oraz budowli, które będą niezbędne do funkcjonowania przystani żeglarskiej, a także informacji w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, było istotne dla procesu uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na opisane wcześniej zadania DUM wynikające z art. 42 u.o.m.a.m. Organ odwoławczy odnosząc się do argumentów strony, że w okolicy znajdują się inne przystanie, co do których DUM uzgodnił lokalizację, stwierdził nie stanowi to podstawy dla uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Każda sprawa tego typu jest indywidualnie rozpatrywana w oparciu o aktualną sytuację na brzegu morskim. Dodatkowo, zgodnie z art. 1 pkt 2 oraz 3 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów kraju (Dz. U. z 2018 r., poz. 1235), do strategicznych zasobów naturalnych kraju zalicza się wody polskich obszarów morskich wraz z pasem nadbrzeżnym, których zagospodarowanie winno być prowadzone zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju w interesie dobra ogólnego. Pas techniczny jest częścią pasa nadbrzeżnego. Realizacja zasady zrównoważonego rozwoju jest ważnym elementem systemu zapewnienia bezpieczeństwa środowiskowego. Pas techniczny jest obszarem przeznaczonym do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Zasada została uregulowana w art. 5 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. poz. 483, z późn. zm.) oraz ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, z późn. zm.). Planowana inwestycja sprzeciwia się interesowi publicznemu, w szczególności związanemu z zapewnieniem bezpieczeństwa powodziowego oraz ochrony środowiska, w tym z ochrony brzegów morskich. Ponadto dyrektorzy urzędów morskich, na podstawie art. 45 ust. 2 u.o.m.a.m., po zasięgnięciu opinii właściwych rad gmin oraz organów ochrony granicy państwowej, określają granice przystani morskich. Obszar działek nr [...] i [...] obr. [...] nie posiada granic przystani morskiej ustalonych na podstawie takiego zarządzenia. Organ stwierdził, że wskazanie przez stronę, iż w rzekomej analogii do omawianej sprawy na terenie miasta [...] znajduje się szereg przystani, nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości. Na terenie portu w [...] istnieje szereg nabrzeży mylnie postrzeganych jako osobne przystanie morskie ustanowione oddzielnym zarządzeniem Dyrektora Urzędu Morskiego w [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. R. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia. Skarżący podniósł, że zaskarżone postanowienie narusza prawo: I. poprzez zakwestionowanie zasadności projektu decyzji wzizt gminy [...] o odmowę jej uzasadnienia bez prośby choćby wezwania gminy do przedłożenia konkretnych (dodatkowych) dokumentów, rysunków, opinii, rozgraniczeń geodezyjnych, a które zdaniem organu uzgadniającego są konieczne aby decyzja taka mogła być uzgodniona. Brak taki powoduje, że sytuacja prawna tak dla gminy [...], jak i dla inwestora jest nieprzewidywalna, niepewna, niewiadoma w zakresie co konkretnie ( dodatkowo) miałoby być zrobione, dopracowane, dostarczone a co ( w skutek braku przewidywalności działania organu państwowego dla obywateli) nie odpowiada prawu; II. decyzja wzizt ( zastępując nieistniejący plan zagospodarowana przestrzennego) winna jedynie ustalać, wbrew stanowisku organu uzgadniającego, które jest niezgodne z prawem, czy co do zasady sposób zagospodarowania danej działki jest lub nie jest możliwy w zakresie wyrażonym we wniosku inwestora i opisany w projekcie decyzji wzizt, pozostawiając wszelkie szczegółowe kwestie następczej decyzji " pozwolenie na budowę". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz.2325; dalej jako: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone odpowiada prawu. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonego postanowienia jest art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 3 u.p.z.p. W myśl art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 3 u.p.z.p., decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z:właściwym dyrektorem urzędu morskiego – w odniesieniu do obszarów pasa technicznego, pasa ochronnego oraz portów morskich i przystani. Zwrot "po uzgodnieniu" należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, poprzez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający. Wynikający z art. 53 ust. 4 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wymóg, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się "po uzgodnieniu" z określonymi organami, oznacza, że nawet odmowa uzgodnienia przez jeden organ współdziałający stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (w postępowaniu głównym). Ograniczenia wynikające z ochrony obszarów pasa technicznego, na których położona jest nieruchomość mająca zostać objęta decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie podlegają badaniu przez organ wydający tę decyzję, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem uzgadniającym. W niniejszej sprawie przedstawiony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy budowy przystani żeglarskiej ( mariny) przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] i [...], położonych w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...]. Planowana inwestycja położona jest w granicach pasa technicznego wyznaczonego zarządzeniem nr [...] Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] września 2017 r. w sprawie określenia granic pasa technicznego na terenie gminy [...] (Dz.Urz. Woj. [...]. z 2017 r., poz. [...]). Jak stanowi art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej ( j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 2135) pasem nadbrzeżnym jest obszar lądowy przyległy do linii brzegu morskiego. W skład pasa nadbrzeżnego wchodzą: 1) pas techniczny – stanowiący strefę wzajemnego bezpośredniego oddziaływania morza i lądu; jest on obszarem przeznaczonym do utrzymania brzegu wstanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska; 2) pas ochronny –obejmujący obszar, w którym działalność człowieka wywiera bezpośredni wpływ na stan pasa technicznego ( ust. 2). Pas nadbrzeżny przebiega wzdłuż wybrzeża morskiego (ust. 3). Z ustalonego przez organy uzgadniające stanu faktycznego wynika, że działki ew. nr [...] i [...], objęte projektem decyzji o warunkach zabudowy, położone są w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu art. 16 pkt 34 Prawa wodnego. Rzędna wody powodziowej dla tego terenu wynosi 1,69 m n.p.m. Jest to teren zalewowy, gdyż głębokość wody dla powodzi o średnim prawdopodobieństwa wystąpienia ( 1%) będzie wynosiła od 0,5 do 2 m. Z załączonej do projektu decyzji kopii mapy zasadniczej wynika, że działki nr [...] i [...] nie mają bezpośredniego połączenia w morskimi wodami wewnętrznymi. Linia brzegu morskiego biegnie bowiem po krawędzi działek [...] i [...], oznaczonych ewidencji jako nieużytek o symbolu "N", które są własnością Skarbu Państwa. Z tego wynika zatem, że działki inwestora położone są działkami Skarbu Państwa w stosunku do linii brzegu [...]. Tymczasem w projekcie decyzji nie wskazano terenu do zagospodarowania ( zainwestowania) w celu połączenia planowanej mariny z wodami [...]. W pkt 2. 1 Analizy stanu faktycznego – prawnego (...), stanowiącej załącznik nr 2 do projektu decyzji wprawdzie podano, iż planowana inwestycja to budowa przystani żeglarskiej ( mariny ) z wykonaniem kanału do którego będą mogły wpływać i cumować jednostki pływające z [...], to jednak w samym projekcie decyzji w ogóle nie określono terenu (działek) i warunków realizacji tej części planowanej inwestycji. Z ustaleń organów uzgadniających dokonanych na podstawie ortomapy wynika również, że działki stanowiące własność Skarbu Państwa, obecnie w większej części są pokryte wodami [...]. Wskazuje to, jak stwierdził organy, na przesunięcie się linii brzegowej w kierunku lądu, wskazując przy tym, że zmiana linii brzegowej wymaga przeprowadzenia procedury w sposób określony w ustawie Prawo wodne. W toku prowadzonego postępowania uzgodnieniowego organy obu instancji ustaliły też, że działki nr [...] i [...] nie tylko są pokryte wodami [...], lecz również w ich rejonie występują trzcinowiska, stanowiące roślinność ochronną brzegu morskiego, która hamuje procesy erozji brzegu morskiego powodowane falowaniem wody. Występujące trzcinowiska w wyniku obumierania kolejnych roślin powodują powiększenie się wysokości podłoża, a to zaś ma wpływ na rozwój brzegu morskiego. Trzcinowiska ten stanowią miejsce gniazdowania i chronienia się licznych gatunków ptaków morskich. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy do zadań urzędu morskiego należy m.in. ochrona brzegów [...]. Z zadaniem tym ściśle wiąże się obowiązek tworzenia warunków do powiększania się powierzchni trzcinowisk, które w sposób naturalny chronią brzeg morski przed erozją, jak również chronią przed zagrożeniem powodziowym. Podzielić należy stanowisko organów, że realizacja planowanej inwestycji doprowadzi do fragmentacji trzcinowisk, co też będzie mało negatywny wpływ zarówno na ochronę brzegu morskiego, w tym na zmianę linii brzegowej, jak i na zagrożenie powodzią, a także będzie miała negatywny wpływ na występujące tam ptactwo wodne, a zwłaszcza, że niektóre z nich podlegają ochronie w ramach Natura 2000 [...] i [...] oraz [...]. W ocenie Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy zasadnie organy obu instancji odmówiły uzgodnienia planowanej inwestycji objętej projektem decyzji o warunkach zabudowy, przedłożonym przez Burmistrza [...]. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż w rozumieniu art. 53 ust. 4 u.p.z.p. uzgodnienia są formą zajęcia stanowiska przez inny organ w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji administracyjnej w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji wskazanej we wniosku inwestora. Godzi się zauważyć, że organ wydający decyzje jest związany treścią wniosku inwestora, a to oznacza, że nie może go sam modyfikować. Sporządza projekt decyzji dla inwestycji opisanej we wniosku, przy czym sprawdza czy zawiera on wszystkie elementy jakie określił ustawodawca w art. u.p.z.p. Postępowanie uzgodnieniowe wszczynane na wniosek organu prowadzącego postępowanie główne, ma charakter posiłkowy w stosunku do postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Rola organu uzgadniającego sprowadza się wyłącznie do oceny projektu decyzji w zakresie swojej właściwości rzeczowej, nie prowadzi on odrębnej sprawy administracyjnej, lecz zajmuje stanowisko w granicach prowadzonego już postępowania w sprawie głównej o ustalenie warunków zabudowy. Stąd też podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść oczekiwanego skutku. Organy uzgadniające obu instancji w sposób prawidłowy dokonały oceny przedstawionego projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie swojej właściwości rzeczowej, czyli z punktu widzenia ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej oraz przepisów wykonawczych. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.