I SA/Lu 699/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia - odrzucić skargę. UZASADNIENIE Zaskarżone postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 września 2011 r. wraz ze stosownym pouczeniem o trybie i terminie jego zaskarżenia. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "ppsa") - skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu/pełnomocnikowi rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia skargi liczony z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 83 ppsa, upływał z dniem 10 października 2011 r. Z akt sprawy, wynika, że tego dnia pełnomocnik skarżącego wniósł za pośrednictwem polskiego urzędu pocztowego skargę wskazując jako adresata Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Wskazana wyżej zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie oznacza, że w przypadku jej wniesienia bezpośrednio do Sądu, Sąd zobligowany jest do przekazania jej właściwemu organowi. O zachowaniu terminu określonego w art. 53 § 1 ppsa decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej. W sprawie niniejszej skarga do Sądu wpłynęła w dniu 13 października 2011 r. (prezentata biura podawczego k. 2 akt podatkowych), a w dniu 14 października 2011 r. została nadana w urzędzie pocztowym, na adres Dyrektora Izby Skarbowej (kserokopia koperty k. 15 akt sądowych). W tych okolicznościach, skargę uznać należało za spóźnioną i podlegającą odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ppsa. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ppsa orzeczono jak w sentencji.