II SA/Wa 740/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi W.P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę UZASADNIENIE Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781) w dniu [...] lutego 2020 r. wydał decyzję nr [...] (...) o umorzeniu postępowania. Prezes UODO w uzasadnieniu decyzji podał, że do Urzędu wpłynęła skarga W.P. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] przy ul. [...] (aktualnie [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] przy al. [...]), polegające na umieszczeniu jego danych osobowych w postaci imienia, nazwiska oraz adresu prowadzonej działalności na stronach internetowych [...] i [...] oraz niewypełnienie wobec niego obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 14 RODO. Organ podał, że nie czyni ustaleń odnośnie tego, który podmiot naruszył prawo do ochrony danych osobowych osoby wnoszącej skargę, lecz rozpatruje skargi na działania określonych podmiotów, wskazanych z nazwy, adresu i siedziby. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że wskazana w skardze spółka nie przetwarza danych osobowych skarżącego. Z jej wyjaśnień wynika, że skarżący mógł się zasugerować jej pierwotną nazwą, która jednak nie miała związku z działalnością żadnego ze wskazany przez niego portali. Przedstawiony przez skarżącego materiał dowodowy oraz wyjaśnienia udzielone przez Spółkę nie pozwalają na uznanie, że jest ona administratorem danych osobowych skarżącego odpowiedzialnym za umieszczenie na wskazanych przez niego stronach internetowych. Mając na uwadze powyższe, dalsze prowadzenie postępowania zainicjowane skargą, ukierunkowane na wydanie decyzji administracyjnej na podstawie art. 58 ust. 2 RODO, Prezes UODO uznał za niezasadne. Skoro bowiem Spółka nie przetwarza danych osobowych skarżącego, postępowanie jest bezprzedmiotowe, a ustalenie przez organ zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., zobowiązuje go do umorzenia postępowania. W.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa UODO z dnia [...] lutego 2020 r., w której zarzucił organowi naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych: 1) dotyczących jego danych; 2) dotyczących ponad 100 tysięcy danych osobowych (zgłoszenie na podstawie art. 33 ust. 3 lit. a) RODO. Skarżący wnioskuje o: 1) Działania wobec [...] Sp. z o.o., zgodnie z zadaniami zawartymi w art. 57 RODO i według uprawnień zawartych w art. 58 RODO, w szczególności spowodowanie zaprzestania przetwarzania jego danych osobowych przez spółkę; 2) Ocenę legalności [...] Sp. z o.o., niezależnie od przywrócenia prawa w przetwarzaniu danych osobowych przez spółkę, celem realizacji jego uprawnień do zadośćuczynienia od Spółki, przed sądem właściwym, za okres nieuprawnionego przetwarzania jego danych osobowych. Uprawnienie to wynika z art. 82 RODO. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj art. 7 i art. 77 oraz błędną wykładnię art. 15 k.p.a. Skarżący podnosząc powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uznanie przez Sąd naruszenia przez [...] praw osób trzecich i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Prezes UODO w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki sąd administracyjny, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności, czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego. Należy jednocześnie wyraźnie zaznaczyć, że od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy, którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem europejskim (prawem Unii Europejskiej), rozumianym, jako całokształt dorobku prawnego Unii Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa europejskiego, interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej. Należy podkreślić, że zgodnie z zasadą pierwszeństwa, prawo Unii Europejskiej ma wartość nadrzędną nad prawem krajowym państw członkowskich Unii Europejskiej. Nie ulega wątpliwości, że zasada pierwszeństwa dotyczy wszystkich aktów wspólnotowych, które mają moc wiążącą. W konsekwencji, państwa członkowskie UE nie mogą więc stosować przepisu krajowego, który jest niezgodny z prawem UE, gdyż zasada pierwszeństwa gwarantuje jednolitą ochronę prawną obywateli na całym terytorium UE. Jednocześnie, nie ulega wątpliwości, że sądy krajowe muszą czuwać nad przestrzeganiem zasady pierwszeństwa. Warto również zwrócić uwagę na zasadę bezpośredniego skutku prawa UE, która umożliwia podmiotom indywidualnym powoływanie się bezpośrednio na prawo unijne przed sądami i to niezależnie od tego, czy w prawie krajowym istnieją podobne regulacje prawne. W ten sposób zasada bezpośredniego skutku gwarantuje stosowanie i skuteczność prawa unijnego w krajach UE. Zasada bezpośredniego skutku dotyczy nie tylko prawa pierwotnego zawartego w Traktatach UE, ale także aktów prawa wtórnego, a więc aktów przyjętych przez instytucje Unii Europejskiej na podstawie wspomnianego prawa traktatowego. W tym miejscu, należy jednak wyraźnie zauważyć, że zakres bezpośredniego skutku zależy od rodzaju danego aktu. W świetle zarówno przepisów traktatowych, jak i dotychczasowego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pełny skutek bezpośredni mają przepisy rozporządzeń, które są bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich UE. W tej sytuacji, Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Prezesa UODO z [...] lutego czerwca 2020 r., zobowiązany był zbadać również jej zgodność z przepisami prawa europejskiego, w tym przede wszystkim regulacjami zawartymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych - zwane także: "RODO"; publikowane (w:) Dz.Urz.UE.L 119 z dnia 4 maja 2016 r.). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa UUODO z dnia [...] lutego 2020 r. nie narusza w sposób istotny obowiązujących przepisów prawa. Sąd uznał, że Prezes UODO, wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszenia zarówno wiążących Polskę przepisów prawa europejskiego, jak i regulacji prawa krajowego, w stopniu mającym istotny wpływ na końcowy wynik sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim, przyjąć należy, iż umarzając postępowanie administracyjne Prezes UODO nie naruszył art. 105 § 1 k.p.a., albowiem - wbrew zarzutom skarżącego - prawidłowo przyjął, iż w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja, w której organ nadzorczy nie miał podstaw do rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wnioskiem skarżącego, co w konsekwencji oznaczało bezprzedmiotowość tego postępowania. Ponadto, w wyniku przeprowadzenia analizy stanowiska organu nadzorczego zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że - wbrew zarzutom skargi - Prezes UODO, wydając zaskarżoną decyzję w dniu, nie dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych, albowiem wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a także dokonał właściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, przeprowadzając jednocześnie ową ocenę w kontekście właściwie zastosowanych przepisów prawa materialnego. W działaniu Prezesa UODO, jako organu administracji publicznej wydającego zaskarżoną decyzję, Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek istotnych nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezesa UODO wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy jej podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy w jego istotnych aspektach, nie było jego obowiązkiem odnoszenie się do wszelkich twierdzeń i stanowisk, formułowanych przez skarżącego (w kontekście uzasadnienia skargi nie jest to zresztą także powinnością Sądu). Przedmiotem sprawy było wyłącznie ustalenie, czy istnieją przesłanki do wydania decyzji o zobowiązaniu do usunięcia określonych nieprawidłowości. Organ w sposób jasny i komunikatywny przedstawił przesłanki uznania braku przesłanek do orzeczenia wedle żądań skargi. Inną kwestią jest to czy stosowna argumentacja organu przekonała skarżącego. Sąd podziela stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, że celem postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej, prowadzonego przez Prezesa UODO nie jest ustalanie kto jest administratorem danych osoby wnoszącej skargę, tylko zbadanie legalności przetwarzania danych osobowych przez konkretny podmiot wskazany z nazwy, adresu i siedziby, przez osobę inicjującą postępowanie. Skoro z zebranego materiału dowodowego wynikało, że Spółka nie przetwarza danych osobowych skarżącego, to należało postępowanie administracyjne umorzyć. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, ustalenie przez Prezesa UODO zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., zobowiązywało go do umorzenia postępowania, gdyż nie miał podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a dalsze prowadzenie postępowania w takim przypadku stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.