II OZ 1163/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2008r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2008r. sygn. akt II SA/Gd 293/07 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi A. J. oraz M. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zakończenia budowy obiektu budowlanego postanawia: - oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2008r., sygn. akt II SA/Gd 293/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przyznania skarżącemu A. J. prawa pomocy w zakresie całkowitym. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wnioskodawca został zobowiązany do przedłożenia oświadczenia, z kim zamieszkuje pod adresem [...] w G., czy posiada tytuł prawny do tej nieruchomości, oświadczenia w przedmiocie wysokości dochodów matki wnioskodawcy, na której utrzymaniu pozostaje, oświadczenia, w jakiej wysokości i formie otrzymuje pomoc od członków rodziny oraz dokumentów źródłowych w postaci wyciągów ze wszystkich osobistych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z ostatnich trzech miesięcy, a także oświadczenia, czy skarżący korzysta w jakimkolwiek zakresie z pomocy społecznej wraz z przedłożeniem ewentualnych decyzji w tym zakresie oraz oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych na niego pojazdów mechanicznych. Sąd stwierdził, że oprócz oświadczenia, w którym została opisana sytuacja majątkowa, skarżący nie złożył żądanych dokumentów. W związku z powyższym Sąd uznał, iż skarżący nie wykazał zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy. Na powyższe postanowienie A. J. złożył zażalenie, podnosząc, że nie potrafi sporządzić wniosku o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Sąd może na wniosek osoby fizycznej przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, spoczywa na wnioskodawcy. Ponadto należy zauważyć, iż stosownie do regulacji art. 255 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, zatem skarżący został wezwany do złożenia stosownych oświadczeń i nadesłania dodatkowych dokumentów. Działanie Sądu pierwszej instancji polegające na wydaniu zarządzenia opartego na powołanej podstawie prawnej zasługuje w niniejszej sprawie na aprobatę, gdyż zmierzało do dokładnego zbadania wszelkich okoliczności celem prawidłowego rozpatrzenia wniosku A. J.. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wykonał należycie powyższego zarządzenia, bowiem nie nadesłał żądanych dokumentów. W tej sytuacji należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż wnioskodawca nie wykazał przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.