II GSK 1280/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Wr 759/14 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 6 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 759/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę R. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: R. W. zwróciła się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Z. z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 r. W sekcji VII. Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych wniosku strona zadeklarowała dwanaście działek ewidencyjnych wykorzystywanych rolniczo. W sekcji VIII. Oświadczenie o sposobie wykorzystywania działek rolnych zadeklarowała dwanaście działek rolnych o łącznej powierzchni 11,65 ha. Z uwagi na to, że wniosek o płatności ONW obejmujący te działki złożyła także inna producentka rolna, organ zwrócił się do strony o wyjaśnienia. Strona oświadczyła, że użytkuje grunty na działkach o nr [...],[...],[...], które zostały wykoszone z początkiem lipca 2013 r. Organ I instancji powiadomił drugą stronę konfliktu kontroli krzyżowej, N. L., o stwierdzonych nieprawidłowościach w przedmiocie deklaracji gruntów położonych na tych działkach ewidencyjnych. W odpowiedzi N. L. złożyła formularz korekty wniosku wraz z pisemnym oświadczeniem, z którego treści wynika, że w 2013 r. użytkuje grunty położone na działkach ew. o nr [...],[...] i [...], w powiecie z., gminie P., obręb S.. Łąki wykosił w lipcu na jej zlecenie Z. K.. Złożyła także oświadczenia najbliższych sąsiadów, L. P. i D. D., którzy byli świadkami wykaszania łąk i zbierania siana. Stwierdziła, że działka ew. nr [...] nie jest użytkowana, gdyż aktualnie jest terenem zarośniętym. Załączyła ponadto umowę darowizny sporządzoną w formie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia [...] czerwca 1991 r., poświadczającą, że jest właścicielką przedmiotowych działek. Na wezwanie organu I instancji do złożenia wyjaśnień w przedmiocie ustalenia faktycznego posiadacza działek ewidencyjnych nr [...],[...] i [...], zadeklarowanych na działkach rolnych F i G, R. W. oświadczyła, że jest faktyczną posiadaczką tych działek, a na ich dzierżawę zawarła w 2004 r. ustną umowę z N. L.. M. W., pełnomocnik strony, oświadczył, że umowa została wypowiedziana w grudniu 2013 r. Zabiegi agrotechniczne na działkach w 2013 r. były wykonywane częściowo przez Zbigniewa Kotulskiego na ustne zlecenie strony i częściowo przez syna strony. W poprzednich latach strona wykonywała te zabiegi głównie samodzielnie. Jako świadków wskazanych okoliczności pełnomocnik wskazał Z. K. oraz D. i R. D., którzy do sierpnia 2013 r. przebywali w S. Na tę okoliczność sporządzono protokół, podpisany przez stronę, jej pełnomocnika – M. W. i pracowników organu. Na wezwanie organu I instancji Z. K. w obecności pełnomocnika strony udzielił odpowiedzi na pytania dotyczące faktycznego prowadzenia działalności rolniczej na działkach ew. nr [...],[...] i [...], zadeklarowanych na działkach rolnych F i G. Stwierdził, że w 2013 r. wyłącznie na zlecenie N. L. wykonywał zabiegi agrotechniczne na tych działkach. Nie widział, aby ktoś z państwa W. wykonywał takie zabiegi. Pełnomocnik strony wniósł o przesłuchanie K. P. i D. D. na okoliczność prawdziwości zeznań Z. K.. Z tej czynności sporządzono protokół podpisany przez świadka, pełnomocnika strony i pracowników organu. Organ I instancji wezwał D. D. i K. P. do złożenia wyjaśnień w przedmiocie ustalenia faktycznego posiadacza działek ewidencyjnych nr [...],[...] i [...], zadeklarowanych na działkach rolnych F i G. W siedzibie organu I instancji w obecności pełnomocnika strony K. P. udzieliła odpowiedzi na zadawane pytania, potwierdzając, że N. L. faktycznie prowadziła działalność rolniczą na działkach ew. nr [...],[...] i [...]. Z tej czynności sporządzono protokół podpisany przez świadka, pełnomocnika strony i pracowników organu. D. D. nie stawił się, bowiem wezwanie nie zostało faktycznie doręczone. Przesyłka została zwrócona do organu po dwukrotnym jej awizowaniu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Z., powołując się na art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173), w zw. z § 3 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40 poz. 329 ze zm.), art. 16 ust. 5 akapit drugi, art. 22 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25, z 28.01.2011, str. 8) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), odmówił R. W. przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ uznał, na podstawie zebranego materiału dowodowego sprawy, że skarżąca nie władała faktycznie spornymi gruntami, lecz N. L., która zlecała zabiegi agrotechniczne na tych działkach. Odnośnie płatności ONW (strefa nizinna I) powierzchnia zadeklarowana we wniosku wyniosła 11,65 ha, a powierzchnia stwierdzona trakcie kontroli administracyjnej wyniosła 9,30 ha. Stąd organ I instancji wykluczył z płatności areał 0,60 ha (działka rolna F) oraz areał 1,75 ha (działka rolna G). Procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli administracyjnej wyniosła 25,26%. Mając to na względzie organ na podstawie art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 odmówił przyznania płatności. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę R.W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, że postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów szczególnych, a stan faktyczny został wyjaśniony. Organy przeprowadziły dowód ze świadków wskazanych przez strony konfliktu krzyżowego, czyli K. P. i Z. K., na okoliczność czego sporządzono protokoły. D. D. nie stawił się na wezwanie. Strona skarżąca nie wnioskowała natomiast w toku postępowania administracyjnego o przesłuchanie jako świadka R.D. Ponadto organ II instancji trafnie wskazał, że skarżąca poza własnymi twierdzeniami nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających rolnicze posiadanie gruntów położonych na działkach ewidencyjnych nr [...],[...] i [...]. Takim dowodem nie mogą być trzy zdjęcia pól z czerwca 2014 r. i zawiadomienie o zapłacie przez N. G. składek na rzecz spółki wodnej. Ponadto Sąd wskazał, że ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich określa pozycję strony w postępowaniu o przyznanie pomocy w ramach poszczególnych działań objętych programem inaczej niż przepisy k.p.a. Artykuł 21 ust. 1 tej ustawy stanowi, że do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W analizowanym postępowaniu organ nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu. Zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy to właśnie na stronie spoczywa ciężar dowodu, czyli obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Co oznacza, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Skarżąca nie dopełniła tego obowiązku. Zgromadzone dowody w postaci zeznań świadków doprowadziły do wydania prawidłowej decyzji odmawiającej przyznania płatności. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wobec przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy pomimo tego, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu administracyjnego I instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem : a) art. 75 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nie wypełnienie ich dyspozycji przez organy obu instancji w związku z dokonywanym ustaleniem stanu faktycznego sprawy niezgodnie z obowiązującym prawem oraz zebranym materiałem dowodowym, nie przeprowadzanie dowodów wnioskowanych lub wskazywanych przez stronę; b) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 336 kodeksu cywilnego i art. 339 kodeksu cywilnego poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, a w szczególności nieprawidłowe przyjęcie, że pozwala on na ustalenie, że skarżąca na dzień 31 maja 2013 r. nie była posiadaczem spornych działek, których dotyczył wniosek o przyznanie płatności; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy argumenty podane stronie jako uzasadnienie rozstrzygnięcia nie korespondowały ze stanem faktycznym sprawy, a całe postępowanie administracyjne było prowadzone w sposób, który nie mógł wzbudzić zaufania obywateli do organu i podważał zasadę, że organy administracji stoją na straży praworządności. W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie spawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W rozpoznanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na drugiej z podstaw kasacyjnych, a podniesione w niej zarzuty zmierzają do wykazania, że WSA uznając za prawidłowe ustalenia dokonane przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu dotyczące stwierdzenia, że skarżąca nie spełniała w 2013 r. warunków określonych rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r., czyli nie władała faktycznie spornym gruntami na dzień 31 maja 2013 r., w sytuacji gdy ustalenia te dokonane zostały, w ocenie skarżącej, z naruszeniem wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów k.p.a., naruszył art. 151 w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W ramach zarzutów naruszenie przepisów postępowania, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8, art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń stanu faktycznego sprawy niezgodnie z obowiązującym prawem oraz zebranym materiałem dowodowym i nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych lub wskazywanym przez skarżącą. Odnosząc się do powyższych zarzutów w pierwszej kolejności należy podkreślić, że ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...) zawiera regulacje odmienne od przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego zawartych w rozdziale 2 działu I. Zgodnie z art. 21 ust. 1, 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...) z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wskazane wyżej regulacje modyfikują obowiązki organu właściwego do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania - określone w przepisach k.p.a. Wynika z nich, że to na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2327/13, opubl. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, ale ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. To nie organ administracji publicznej, a wnioskodawca, ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne (por. wyroki NSA z dnia: 25 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1075/10; z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 88/11, z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 832/14, opubl. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w omawianym trybie szczególnym organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego następuje w ramach zasady swobodnej oceny dowodów. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że organ dopuścił się naruszenia zasady wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego - sformułowanej w art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy, jak również do tego, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organ i zaakceptowana następnie przez Sąd I instancji narusza art. 80 k.p.a. regulujący zasadę swobodnej oceny dowodów. Organ administracji publicznej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Rozumowanie, w wyniku, którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Z treści powołanego przepisu wynika przede wszystkim to, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego te reguły zostały w sprawie zastosowane prawidłowo. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w sprawie należało rozstrzygnąć, czy skarżąca spełniała w 2013 r. warunki określone rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r., odnośnie do zadeklarowanych działek, będących przedmiotem wnioskowanej dopłaty, skoro uprawę działek ewidencyjnych o nr 136, 138, 139 przez nią wskazanych zadeklarowała również inna producentka rolna będąca ich właścicielką. Przeprowadzone przez organ kontrole administracyjne i na miejscu doprowadziły do wykrycia nieprawidłowości, które podlegały wyjaśnieniu w dalszym postępowaniu dowodowym poprzez przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków i z oświadczenia drugiej strony konfliktu krzyżowego. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ustalono, że skarżąca nie była posiadaczem działek wskazanych we wniosku o przyznanie płatności za 2013 r., nie spełniała wiec wymogów określonych w § 3 ust. 2 rozporządzenia niezbędnych do uzyskania płatności. Stan faktyczny w sprawie nie został przez skarżącą skutecznie zakwestionowany kontrdowodami. Podkreślenia wymaga, że zawarty w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzut nieprzeprowadzenia dowodów z przesłuchania wskazanych w tym odwołaniu świadków nie jest równoznaczny z wnioskiem o przeprowadzenie takiego dowodu. Skarżąca na etapie postępowania administracyjnego nie złożyła wyraźnego wniosku o przeprowadzenie takiego dowodu, natomiast organ nie ma obowiązku domyślać się intencji strony. Ponieważ Sąd I instancji po dokonaniu prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji, prawidłowo stwierdził, że nie narusza ona prawa, brak jest podstaw do przyjęcia, że naruszył przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., który to przepis stanowi, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne (niż dające podstawę do wznowienia postępowania), naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne, a zatem skarga kasacyjna - z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.