I GSK 1531/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 1082/16 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 1082/16 oddalił skargę M. G. na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015. Od przedmiotowego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1.A. art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 38 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności, poprzez zaakceptowanie w procesie oceny legalności decyzji naruszenia przez organ zasady swobodnej oceny dowodów, wybiórcze rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego, w szczególności przyjęcie za prawidłowe ustalenia organu faktu, że organ oparł swe rozstrzygnięcia na bliżej nieokreślonych pomiarach, bez wskazania konkretnych działek, na których stwierdzona została rozbieżność i jej rozmiar i bez odniesienia się do możliwości zastosowania kompensacji nadwyżki powierzchni stwierdzonej na innych działkach, a także bez uwzględnienia stref buforowych przewidzianych wskazanym przepisem art. 38 ust. 4 rozporządzenia Nr 809/2014; 1.B. art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1551), poprzez akceptację naruszenia przez organ zasady swobodnej oceny dowodów, wybiórcze rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego, w szczególności przyjęcie za prawidłowe ustaleń organu opartych na bliżej nieokreślonych pomiarach, bez wskazania konkretnych działek, na których stwierdzona została rozbieżność i jej rozmiar i bez odniesienia się do możliwości zastosowania kompensacji nadwyżki powierzchni stwierdzonej na innych działkach, a także bez uwzględnienia stref buforowych przewidzianych przepisem "art. 34 ust. 38 ust. 4" rozporządzenia Nr 809/2014. Skarżący postawił również zarzut naruszenia prawa materialnego: 2.A. art. 18 ust. 6 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014 uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w realiach niniejszej sprawy, w szczególności wyliczenie kwoty pomocy w oparciu o zatwierdzoną błędnie zmierzoną powierzchnię działek; 2.B. art. 74 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 oraz art. 24 ust. 4, art. 37 ust. 1 i 2 rozporządzenia Nr 809/2014, poprzez jego błędną wykładnię, a w szczególności bezpodstawne przyjęcie, że kontrola przeprowadzana za pomocą teledetekcji nie jest kontrolą na miejscu, w konsekwencji czego niezasadnie przyjęto brak po stronie organu obowiązku sporządzenia sprawozdania z takiej kontroli, jak również zastosowania strefy buforowej dla mierzonego obszaru; 2.C. art. 64 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Nr 1306/2013, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów do danej sprawy, a w szczególności uznanie, że nie zachodzi podstawa do odstąpienia od sankcji, pomimo że stwierdzone niezgodności są wynikiem błędu organu przy ustalaniu powierzchni gospodarstwa; 2.D. art. 37 ust. 6 i 7 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego w zw. z art. 41 ust. 2 rozporządzenia Nr 809/2014, poprzez ich niezastosowanie, a tym samym uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do raportu z kontroli na miejscu, pomimo że kontrola stwierdziła nieprawidłowość deklarowanego obszaru; 2.E. art. 41 ust. 2 rozporządzenia Nr 809/2014, poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem za prawidłowe działania organu, który dokonując kontroli metodą teledetekcji, nie sporządził sprawozdania z kontroli pomimo stwierdzonych przez siebie niezgodności i nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenia się co do tych ustaleń; 2.F. art. 38 ust. 4 rozporządzenia Nr 809/2014, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności niezasadne przyjęcie, że w przypadku kontroli metodą teledetekcji nie ma po stronie organu obowiązku zastosowania do tak dokonanych pomiarów strefy buforowej, podczas gdy zgodnie z art. 74 ust. 3 rozporządzenia Nr 1306/2013 kontrola taka jest uznawana za kontrolę na miejscu, a zatem podlega wszelkim ustalonym dla niej rygorom, w tym stosowaniu obszaru tolerancji (strefy buforowej), w konsekwencji czego organ dokonał błędnego ustalenia powierzchni deklarowanych działek, a tym samym niezasadnie zastosował zmniejszenie płatności. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 1294/16, z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wszystkie zawarte w niej zarzuty okazały się nieuzasadnione. Niezasadne są zarzuty zawarte w punkcie 1.A. i 1.B. petitum skargi kasacyjnej. Przede wszystkim należy wskazać, że autor skargi kasacyjnej w ramach tych zarzutów podnosi naruszenie przez organ administracyjny zasady swobodnej oceny dowodów oraz wybiórcze rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 80 k.p.a. Ponadto zarzucono naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Odnosząc się do tak skonstruowanych zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska autora skargi kasacyjnej, jakoby organ oparł swe rozstrzygnięcia na bliżej nieokreślonych pomiarach, bez wskazania konkretnych działek, na których stwierdzona została rozbieżność. Otóż ustalenia w tym zakresie zawarto na stronach 2 i 3 decyzji organu pierwszej instancji. W ramach tego zarzutu, odnosząc się do kwestii naruszenia art. 38 ust. 4 rozporządzenia Nr 809/2014, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zajęte przez Sąd I instancji w tej sprawie. Otóż przepis ten umiejscowiony zostały w rozdziale III tego aktu, który dotyczy kontroli na miejscu w ramach systemu zintegrowanego, sekcji II - Kontrole na miejscu w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy obszarowej oraz wniosków o płatność w ramach środków wsparcia obszarowego. Z powyższego wynika, że tolerancja pomiaru jest określana w odniesieniu do każdej działki rolnej tylko podczas kontroli na miejscu wykonywanej w gospodarstwie. Natomiast, w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca kontrola na miejscu. Powyższy zarzut nie mógł zatem zostać uwzględniony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego okazał się niezasadny. Przepis ten nakłada na organy administracyjne wyłącznie obowiązek rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, wprowadzając tym samym odstępstwo od określonej w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. zasady podejmowania z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Porównanie regulacji dotyczących postępowania w sprawie przyznania pomocy z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że ustawodawca w omawianej kategorii spraw uczynił pewien wyjątek od zasady inkwizycyjności wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W przypadku pomocy przyznawanej w postaci płatności obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i ewentualnie innych uczestników postępowania. Organy administracji publicznej nie mają natomiast obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przy czym wprowadzone w tym przepisie istotne odstępstwa od ogólnych zasad przewidzianych w k.p.a., wskazują na obowiązek (ciężar) aktywnego uczestnictwa w postępowaniu przez wnioskodawcę, w tym przedstawienia dowodów oraz dawania wyjaśnień zgodnie z prawdą. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Nadto, w pozostałych obowiązkach organów, takich jak: udzielanie stronom niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania oraz zapewnienia im czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, ustawodawca uzależnił aktywność organów ARiMR od złożenia przez wnioskodawcę stosownego żądania. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie przyznania płatności, nastąpiło odejście od ogólnych zasad przewidzianych w k.p.a., przenosząc ciężar aktywnego uczestnictwa w tym postępowaniu na wnioskodawcę, który zobowiązany został przedstawić dowody, jak również ograniczenie stosowania przepisów k.p.a. w zakresie informowania stron (art. 9 k.p.a.) jedynie do przypadków, w których strona w powyższym zakresie wystąpiła do organu administracji publicznej z właściwym żądaniem. W tym postępowaniu nie stosuje się art. 81 k.p.a., co oznacza, że można oprzeć rozstrzygnięcie na dowodach, co do których strona się nie wypowiedziała. Takie ograniczenia wynikają z charakteru przyznawanych środków, które są przyznawane bezzwrotnie, jeżeli beneficjenci zrealizują warunki pomocy. Z tych względów ich sytuacja prawna nie może być oceniana przez ten sam pryzmat, co adresata aktu lub czynności administracyjnej realizowanego w zakresie imperium państwa. Wskazane wyżej rozłożenie ciężaru w postępowaniu dowodowym powoduje, że organ nie był zobowiązany do podjęcia wszechstronnych czynności dowodowych w celu załatwienia sprawy, jak tego oczekuje wnoszący skargę kasacyjną, ani też z własnej inicjatywy pouczania strony czy też informowania strony o przysługujących jej prawach. Powyższego ograniczenia stosowania przepisów k.p.a. nie dostrzegł autor skargi kasacyjnej formułując zarzuty naruszenia prawa procesowego. W konsekwencji w ustalonym przez organ administracyjny stanie faktycznym, niezakwestionowanym przez skarżącego, organ ten w sposób zgodny z prawem dokonał swobodnej oceny dowodów, a zatem nie naruszył art. 80 k.p.a. Ponadto należy podkreślić, że w toku postępowania skarżący nie zwracał się do organu o udzielenie pouczenia, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków. Natomiast organ administracyjny w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. między innymi poinformował stronę o konieczności wykonania wszystkich obowiązkowych kontroli wniosku. W związku z powyższym, oraz mając na uwadze postanowienia art. 3 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, niezasadny jest zarzut, że skarżący dopiero w decyzji dowiedział się o zmniejszeniu powierzchni działek, do których przyznano pomoc finansową. W dalszej kolejności należy wskazać, że nietrafny okazał się zarzut zawarty w punkcie 2.A. petitum skargi kasacyjnej. W zarzucie tym kwestionowano wadliwe zastosowanie art. 18 ust. 6 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014, zgodnie z którym w przypadku wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność w ramach systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego, jeżeli obszar zgłoszony przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego dla danej grupy upraw. Naczelny Sąd Administracyjny w tym miejscu pragnie wyjaśnić, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych, a takim jest art. 18 ust. 6 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014, zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są co do zasady zarzutami bezpodstawnymi. W tej sprawie zarzuty naruszenia prawa procesowego okazały się nieuzasadnione. W konsekwencji nieuzasadniony okazał się również zarzut naruszenia art. 18 ust. 6 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut zawarty 2.B. petitum skargi kasacyjnej. Z treści art. 74 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 wynika, że zgodnie z art. 59, państwa członkowskie, za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu, przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania płatności. Te kontrole są uzupełniane przez kontrole na miejscu. Zaś ust. 3 tego przepisu stanowi, że państwa członkowskie mogą korzystać z technik teledetekcji i globalnego systemu nawigacji satelitarnej w celu przeprowadzenia kontroli działek rolnych na miejscu. W rozpoznawanej sprawie kontrola administracyjna dostarczyła satysfakcjonujących organ wyników pozwalających na ustalenie powierzchni kwalifikowanej do płatności, wobec czego zbędne było przeprowadzenie uzupełniającej kontroli na miejscu. Natomiast cytowany ust. 3 art. 74 rozporządzenia Nr 1306/2013 pozwala na korzystanie z technik teledetekcji i globalnego systemu nawigacji satelitarnej w celu przeprowadzenia kontroli działek rolnych na miejscu, co nie oznacza, że ustalenie powierzchni działek w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Nr 1306/2013, jest kontrolą na miejscu. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na bezzasadność zarzutu zawartego w punkcie 2.F. petitum skargi kasacyjnej. Nie mogły mieć zastosowania w tej sprawie art. 38 ust. 4 rozporządzenia Nr 809/2014 oraz art. 74 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013, gdyż przepisy te mają - jak już wcześniej wskazano - zastosowanie do kontroli na miejscu. Z tego samego powodu niezasadne są zarzuty zawarte w punktach 2.D oraz 2.E. petitum skargi kasacyjnej. Zarówno art. 37 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego, jak też art. 41 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 809/2014 odnoszą się do kontroli przeprowadzanych na miejscu. Skoro w przedmiotowej sprawie przeprowadzono kontrolę administracyjną, nie miała natomiast miejsca kontrola na miejscu, organy administracyjne nie mogły dopuścić się naruszenia ww. regulacji. Nie można zgodzić się z argumentacją autora skargi kasacyjnej, że z naruszeniem powyższych przepisów wiązało się uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do raportu z kontroli. Po pierwsze, raport z kontroli, o którym stanowi art. 37 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego dotyczy wyłącznie kontroli na miejscu. Po drugie, strona mogła na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 4 tej ustawy zażądać umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z żądaniem takim jednak nie wystąpiła. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut zawarty w punkcie 2.C. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 64 ust. 2 lit. c rozporządzenia Nr 1306/2013, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie powyższych. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na art. 176 p.p.s.a. regulujący elementy składowe skargi kasacyjnej. Zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu obligatoryjnym elementem tego środka zaskarżenia jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, lecz także na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Z kolei zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany. Zauważyć należy, że w odniesieniu do tego zarzutu na ostatniej stronie skargi kasacyjnej jej autor sformułował wyłącznie pytanie, dlaczego organ pomimo wadliwego stanu faktycznego spowodowanego popełnionymi błędami nie zastosował ww. przepisu. Pytanie takie nie czyni zadość wymogom skargi kasacyjnej w zakresie jej uzasadnienia. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości rozpoznania tego zarzutu. Mając na uwadze wskazane powody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.