III SA/Wr 828/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Józef Kremis po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi K.M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej za rok 2012, wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. (Nr [...]) Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne o odmowie przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej za rok 2012. Niniejsza decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu [...] r. Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł za pośrednictwem organu skargę do tutejszego Sądu. Skarżący prawidłowo wskazał organ za pośrednictwem, którego należy złożyć skargę do tutejszego Sądu, aczkolwiek błędnie zaadresował przesyłkę na ul. P. [...] we W. (a zatem na adres ZUS). Po zwrocie tej przesyłki do skarżącego jako jej nadawcy, skarżący ponownie złożył skargę za pośrednictwem organu, aczkolwiek tym razem uczynił to osobiście. Równocześnie ze złożeniem skargi skarżący wniósł o przywrócenie terminu do jej wniesienia wskazując, że przesyłkę nadał w dniu [...] r, do właściwego organu, aczkolwiek błędnie ją zaadresował (na ul. P. [...] zamiast na ul. G. [...]). O zaistniałej pomyłce dowiedział się dopiero w momencie jej zwrotu. Jako usprawiedliwienie zaistniałej pomyłki wskazał, iż właśnie w dniu nadania przesyłki "załatwiał" sprawy związane z ubezpieczeniem społecznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przepisy art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przewidują możliwość przywrócenia terminu, w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, bez swojej winy w uchybieniu terminu. Ponadto, wniosek o przywrócenie terminu musi być złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, a jednocześnie, wraz z wnioskiem, strona musi dokonać czynności, dla której termin był wyznaczony. Podstawowe kryterium, na podstawie którego należy rozpoznawać wniosek o przywrócenie terminu stanowią zatem okoliczności uprawdopodobniające istnienie lub brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i w orzecznictwie sądowym przyjęte jest, że wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.). Przy ocenie winy (lub jej braku) w uchybieniu terminu przez stronę, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu dotrzymanie terminu (por. postanowienie SN z dnia 6 października 1998 r., II CKN 8/98, LEX Nr 50679). Z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi, i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Okolicznością taką może być na przykład nagła choroba (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2008 r., I OZ 246/08, LEX Nr 479292). Przystępując do oceny wniosku, Sąd zauważył, iż skarżący prawidłowo wskazał organ za pośrednictwem, którego winien złożyć skargę do tutejszego Sądu (Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W.). Wówczas uczynił to w terminie. Adresując kopertę nieprawidłowo wskazał jedynie adres siedziby tego organu. Taka zaś omyłka (cząstkowa) – zdaniem Sądu – nie może od razu zostać zakwalifikowana jako rażąca niestaranność skarżącego, skutkująca odmową przywrócenia uchybionego terminu. W konsekwencji, Sąd orzekł jak w sentencji.