I OSK 1226/21

SENTENCJA Dnia 25 marca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1/21 w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w [...] na zarządzenie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie warunków udzielenia bonifikat od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa w prawo własności uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 marca 2021 r. (sygn. akt II SA/Gl 1/21), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Prokuratora Okręgowego w [...] na zarządzenie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie warunków udzielenia bonifikat od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa w prawo własności. W motywach w/w wyroku Sąd Wojewódzki wskazał, że Prokurator Okręgowy w [...], pismem z dnia 3 grudnia 2020 r., złożył skargę na w/w zarządzenie Wojewody [...], domagając się w niej stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu. Zdaniem Prokuratora, akt ten naruszał § 131 ust. 1 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. - w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283) w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez zaniechanie uzasadnienia projektu zarządzenia. W rezultacie zaskarżone zarządzenie naruszało w istotny sposób bezwzględny przepis rangi rozporządzenia, a przez to pozostawało w sprzeczności z konstytucyjnym nakazem praworządnego działania, a co sprawiało, że nie były znane w szczególności powody, dla których Wojewoda określił takie, a nie inne warunki udzielania bonifikat i w konsekwencji nie była też możliwa sądowa kontrola legalności zarządzenia w zakresie jego zgodności z ustawowym upoważnieniem, które stanowiło jego podstawę prawną. Sąd podał również, że odpowiadając na skargę, Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie, podkreślając, że obecnie nie ma możliwości udzielenia bonifikaty na podstawie ww. zarządzenia, gdyż - zgodnie z brzmieniem § 2 ust. 5 ww. zarządzenia - bonifikaty mogły być zastosowane w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie zarządzenia. Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: " p.p.s.a.") - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, sąd administracyjny może stwierdzić nieważność aktu prawa miejscowego, gdy akt ten narusza prawo w sposób istotny. Pod tym ostatnim pojęciem należy zaś rozumieć sytuacje, gdy akt taki został podjęty przez organ niewłaściwy, bez podstawy prawnej (lub z jej przekroczeniem), niewłaściwie zastosowano przepis prawny będący podstawą podjęcia aktu, czy też naruszono procedury. Konieczne jest tu również uwzględnienie oceny skutków podjęcia aktu w sferze społecznej. Tymczasem rozpatrywana sprawa dotyczyła zarządzenia wojewody, podjętego na podstawie art. 4 ust. 7 pkt 1 oraz ust. 11a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2019 r. poz. 1314), w świetle, których to przepisów organ właściwy do wydania decyzji przekształceniowej może udzielić bonifikaty od opłaty, o której mowa w ust. 1, w przypadku nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa, na podstawie zarządzenia wojewody. Zarządzenie to powinno zaś określać "w szczególności warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych". Jak wyjaśnił zatem w tym miejscu Sąd Wojewódzki, (cyt.): " Zawarte w powyższych przepisach upoważnienie ustawowe do wydania przez wojewodę zarządzenia nie wprowadza żadnych wymogów, co do treści podejmowanego aktu. Ma on zostać wydany i <> określać warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych. Te warunki będące przedmiotem postępowania zarządzenie spełnia, nie sposób zatem uznać, że zostało wydane z naruszeniem delegacji ustawowej". Sąd Wojewódzki zgodził się też wprawdzie z Prokuratorem, że przedmiotowe zarządzenie formułuje normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym a zatem stanowi ono akt prawa miejscowego, ale jednocześnie stwierdził, że (cyt.): "W przesłanych przez Wojewodę [...] aktach dotyczących podjęcia zaskarżonego zarządzenia znajduje się uzasadnienie zarządzenia w sprawie określenia warunków udzielania bonifikat od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa w prawo własności oraz wysokości stawek procentowych tych bonifikat. Z formalnego punktu widzenia zatem organ administracji dopełnił swoich obowiązków". Poza tym - jak wywodził Sąd I instancji – inną kwestią było, czy uzasadnienie to miało charakter pełny i przekonujący, (cyt.): "Tu jednak Prokurator kwestionuje zgodność z prawem nie zarządzenia, a jego uzasadnienia (jego zupełność)". Skoro zatem – w ocenie Sądu - samo zarządzenie delegacji ustawowej nie naruszało, to skutkiem tego Sąd Wojewódzki stwierdził, że traktowanie przez Prokuratora rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", jako wzorca przy badaniu legalności aktu prawa miejscowego nie zasługiwało na uwzględnienie. (cyt.): "Nie jest to bowiem akt normatywny, ale zbiór dyrektyw skierowanych do prawodawców. Zasady określone w tym rozporządzeniu tylko wyjątkowo mogą być przydatne do oceny legalności aktów prawa miejscowego. Nie służą one natomiast do oceny ich ważności z uwagi na podstawę upoważnienia do ich wydania". W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Prokurator Okręgowy w [...] zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach naruszenie: I). przepisów postępowania, a to: 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. § 131 ust. 1 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. - w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U.2016.283) oraz art. 7 i 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezasadnym oddaleniu skargi na zasadzie art. 151 p.p.s.a., opartym na błędnej wykładni prawa materialnego polegającej na przyjęciu, że rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. - w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U.2016.283) nie jest aktem normatywnym, który stosuje się jako wzorzec do oceny legalności zaskarżonego w sytuacji, gdy rozporządzenie to jest aktem normatywnym będącym źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej, którego naruszenie, polegające na braku uzasadnienia projektu aktu prawa miejscowego ma charakter istotny i tym samym narusza konstytucyjną zasadę praworządnego działania, co w konsekwencji stanowić powinno podstawę do stwierdzenia na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. nieważności zaskarżonego aktu w całości, 2. art. 134 § 1 p.p.s.a. - polegające na niezastosowaniu tej normy prawa formalnego do oceny legalności całości zaskarżonego zarządzenia, także z punktu widzenia jego materialnoprawnej podstawy, w sytuacji gdy sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem Sąd pierwszej instancji obowiązany był do przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem wszystkich aspektów spornej uchwały, przy czym uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. - polegające na jego niezastosowaniu, czyli zaniechaniu przez Sąd pierwszej instancji wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku w zakresie wykładni przypisów stanowiących materialnoprawną podstawę zaskarżonego zarządzenia z art. 4 ust. 7 pkt 1 i art. 4 ust. 11a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności nieruchomości, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. - polegające na jego niezastosowaniu, czyli zaniechaniu przez Sąd pierwszej instancji wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku w zakresie, w jakim wyraził on ocenę prawną, że stwierdzenie nieważności zarządzenia Wojewody jako aktu prawa miejscowego może nastąpić wyłącznie, gdy narusza ono prawo w sposób istotny w sytuacji, gdy ani ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, ani jakikolwiek inny akt prawy, a w tym Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazuje, jakiego rodzaju naruszenie prawa przez tego rodzaju zarządzenie usprawiedliwia stwierdzenie jego nieważności, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; II. prawa materialnego, a to bezwzględnie obowiązujących przepisów § 131 ust. 1 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. - w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U.2016.283) w zw. z art. 7 i 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, że rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. - w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U.2016.283) nie jest aktem normatywnym, który stosuje się jako wzorzec do oceny legalności zaskarżonego w sytuacji, gdy rozporządzenie to jest aktem normatywnym będącym źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej, którego naruszenie w postaci braku uzasadnienia projektu aktu prawa miejscowego ma charakter istotny i tym samym narusza konstytucyjną zasadę praworządnego działania, co w konsekwencji stanowić powinno podstawę do stwierdzenia na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. nieważności zaskarżonego aktu w całości. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący kasacyjnie Prokurator wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto oświadczył, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono pogłębioną argumentację, wyjaśniającą zasadność przytoczonych wyżej zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 25 sierpnia 2021 r. Prokurator Okręgowy w [...] oświadczył, że koryguje zarzut kasacyjny, zawarty w pkt 5 skargi kasacyjnej w ten sposób, iż formułuje go jako zarzut procesowy a nie materialnoprawny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 329), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w w/w skardze a które – w zakresie zarzutów opartych na art. 141§ 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. - okazały się uzasadnione. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to przepis w tym przypadku nie zachodził). W niniejszej sprawie skarga, z którą wystąpił do Sądu Wojewódzkiego Prokurator Okręgowy w [...] została wniesiona na zarządzenie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie warunków udzielenia bonifikat od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa w prawo własności. Skarga ta została zatem skierowana w stosunku do całego w/w zarządzenia a nie np. tylko w stosunku do jego uzasadnienia czy też jego braku. Jak wynika z treści omawianej skargi, skarżący zarzucił wprawdzie zarządzeniu Wojewody z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] expressis verbis tylko (cyt.): "naruszenie prawa, a to § 131 ust. 1 w zw. z §143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. - w sprawie <> (Dz. U. z 2016 r. poz. 283) w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez zaniechanie uzasadnienia projektu zarządzenia, co sprawia, że zaskarżony akt narusza w istotny sposób bezwzględny przepis rangi rozporządzenia, a przez to pozostaje on w sprzeczności z konstytucyjnym nakazem praworządnego działania, a co sprawia, że nie były znane w szczególności powody, dla których Wojewoda określił takie, a nie inne warunki udzielania bonifikat ..." tym niemniej, w zaistniałej sytuacji Sąd Wojewódzki - na zasadzie art. 134 § 1 p.p.s.a. - był zobowiązany do wszechstronnej oceny legalności zaskarżonego zarządzenia a nie jedynie odniesienia się tylko do wyżej wspomnianego, wyraźnie sformułowanego, zarzutu. Dodatkowo też w tym miejscu wypada podkreślić (a co uszło uwagi Sądu Wojewódzkiego), iż Prokurator z tego powodu sformułował w petitum skargi zarzut oparty jedynie na § 131 ust. 1 w zw. z §143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. - w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż - jak wyjaśnił to w dalszej części uzasadnienia podniesionego zarzutu – na skutek właśnie braku uzasadnienia projektu wspomnianego zarządzenia, (cyt.): " nie była też możliwa sądowa kontrola legalności zarządzenia w zakresie jego zgodności z ustawowym upoważnieniem, które stanowiło jego podstawę prawną". Poza tym dodać też trzeba, iż w treści uzasadnienia skargi wniesionej do Sądu Wojewodzkiego, jej autor przytoczył zarówno treść zaskarżonego zarządzenia, jak i treść art. 4 ust. 7 i ust. 11a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności nieruchomości a więc przepisów stanowiących podstawę dla wydania przez wojewodę zarządzenia w przedmiocie udzielenia bonifikat od opłaty przekształceniowej. Powyższe wskazywało więc jednoznacznie, że kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonego aktu nie powinna ograniczać się jedynie do konstatacji, iż – jak zwrócono na to uwagę w skardze kasacyjnej – "skoro istnieje dokument w postaci <> zarządzenia to organ << z formalnego punktu widzenia>> dopełnił swoich obowiązków." W ocenie składu orzekającego, powyższe uchybienia świadczą także jednocześnie o istotnym naruszeniu przez Sąd Wojewódzki art. 141 § 4 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Brak natomiast dokonania wszechstronnej oceny legalności zaskarżonego zarządzenia ewidentnie dowodzi niepełnego przedstawienia stanu faktycznego sprawy a także nierzetelnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Poza tym zaakcentować też wypada, iż choć bezspornie w aktach sprawy zaskarżonemu zarządzeniu towarzyszył dokument zatytułowany "Uzasadnienie merytoryczne projektu", a w którego treści projektodawca: wskazywał na "konieczność uwzględnienia potrzeb społecznych" zgłaszanych w odniesieniu do lokali i budynków mieszkalnych i wobec tego wymienił elementy, które nowe zarządzenie, zgodnie "z poleceniem (...) Wojewody", powinno obejmować oraz podkreślał, że nowe zasady wpisują się w "działalność prospołeczną Wojewody [...] prowadzoną na rzecz społeczności lokalnej" i nie stoją w sprzeczności z interesem Skarbu Państwa, jak również stwierdzał, że "określone w przedmiotowym zarządzeniu zasady wyczerpują w chwili obecnej katalog osób i sytuacji, w których Wojewoda [...] akceptuje możliwość przyznania bonifikat w oparciu o art. 4 ust. 7 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności nieruchomości", to Sąd Wojewódzki ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż ponieważ upoważnienie ustawowe dla wojewody nie wprowadza żadnych wymogów, co do treści podejmowanego aktu a zaskarżone zarządzenie określało warunki udzielania bonifikat i wysokości stawek procentowych, to - tym samym - organ wojewódzki nie naruszył swojej delegacji ustawowej. W takiej zaś sytuacji niewątpliwie zgodzić się trzeba ze skarżącym kasacyjnie, iż zaskarżony wyrok nie zawierał rzetelnie wyjaśnionej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, gdyż brak w nim było wyjaśnienia chociażby, na jakich zasadach funkcjonują w systemie prawa przepisy art. 4 ust. 7 pkt 1 i art. 4 ust. 11 a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności nieruchomości. Wprawdzie bowiem zaskarżone zarządzenie - formalnie - zawierało nakazany ustawą zakres regulacji (warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych), to jednak Sąd Wojewódzki winien w tym zakresie dokonać także oceny, czy i w oparciu o jakie kryteria Wojewoda mógł określić takie a nie inne warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych. Zasadnie więc skarżący podnosił, iż w takim stanie rzeczy należało zbadać, czy organ stanowiący miał prawo korzystać w tym przypadku z pełnej, niekontrolowanej swobody w określaniu warunków udzielania bonifikat i wysokości stawek procentowych, czy też takich uprawnień jednak nie posiadał. Tymczasem stanowisko Sądu Wojewódzkiego – jak wyżej wspomniano - ograniczało się tylko do konstatacji, że sporny akt nie naruszał delegacji ustawowej. Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego, o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. świadczy ponadto również fakt, że przyjmując, iż stwierdzenie nieważności zarządzenia wojewody może nastąpić jedynie, gdy (cyt.): "akt ten został podjęty przez organ niewłaściwy, bez podstawy prawnej (lub z jej przekroczeniem), niewłaściwie zastosowano przepis prawny będący podstawą aktu czy też naruszono procedury. Konieczne jest tu również uwzględnienie oceny skutków podjęcia aktu w sferze społecznej", Sąd I instancji zaniechał praktycznie uzasadnienia swojego stanowiska. Pamiętać zaś należy, iż pojęcie "rażącego naruszenia prawa" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Instytucja ta wprawdzie doczekała się bogatego orzecznictwa i piśmiennictwa, które niejednokrotnie zwraca uwagę na pewne, typowe okoliczności, w których z całą pewnością można twierdzić, iż dany akt rażąco narusza prawo, ale nie można jednak a priori wykluczyć, iż w konkretnych realiach danej sprawy i inne uchybienia mogą dowodzić, iż dany akt rażąco narusza prawo (vide: przywołany w skardze kasacyjnej wyrok NSA z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1658/19, w którym Sąd uznał, że konkretne uchybienie "Zasadom techniki prawodawczej", zwłaszcza o charakterze "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej", nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji, może być zakwalifikowane jako istotne naruszenie prawa). W związku z tym przyjmując taki a nie inny punkt widzenia, Sąd Wojewódzki winien pogląd swój umotywować, zwłaszcza, że stanowisko to nie było oczywiste pod względem charakteru prawnego rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. – w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Sąd Wojewódzki wprawdzie odmówił bowiem temu rozporządzeniu charakteru aktu normatywnego, ale jednak w innym miejscu podkreślił, że zasady określone w tym rozporządzeniu wyjątkowo (cyt.): "mogą być przydatne do oceny legalności aktów prawa miejscowego." (k.4 uzasadnienia wyroku). W rezultacie zatem należało uznać, że skoro zaskarżony wyrok w sposób istotny naruszał takie przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak art. 141 § 4 i art. 134 § 1 to odnoszenie się przez skład orzekający do kwestii materialnoprawnych, podniesionych w skardze kasacyjnej było – na tym etapie sprawy – przedwczesne. Wyjaśnić też w tym miejscu wypada, iż zarzuty kasacyjne, oparte na błędnej wykładni § 131 ust. 1 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. - w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w zw. z art. 7 i 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawidłowo zostały w skardze kasacyjnej wskazane jako zarzuty obrazy prawa materialnego. Przepisy w/w rozporządzenia miały bowiem w tym przypadku taki właśnie charakter zaś przepisy Konstytucji RP – jako przepisy ustrojowe - również podlegały zaliczeniu do kategorii zarzutów z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Dodać też trzeba, że treść pisma procesowego Prokuratora Okręgowego z dnia 25 sierpnia 2021 r., w którym skorygowano jeden z zarzutów kasacyjnych, jako wniesione po upływie terminu przewidzianego dla wniesienia skargi kasacyjnej, postawało bez wpływu na rozstrzygniecie. Przy ponownym zatem rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki winien rozpoznać skargę Prokuratora na zarządzenie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w sposób wszechstronny i kompleksowy a stanowisko swoje prawidłowo uzasadnić. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sad administracyjny – z mocy art. 185 § 1 pkt 1 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.