VII SA/Wa 2817/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. J. i B. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2019 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pana M. J. od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...][...] września 2013 r., Nr [...], zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2011 r., Nr [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z [...] czerwca 2019 r., Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosku Państwa B. i M. J. oraz Państwa D. i Z. K., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...][...] września 2013 r., Nr [...], zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2011 r. Nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Państwu A. i J. K. pozwolenia na budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących z garażami na działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...] w obr. [...] położonych przy ul. T. w R. (przeniesionej decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2015 r., na rzecz Pana M. T. i Pana T. M.) w części dotyczącej zatwierdzonego projektu budowlanego oraz zatwierdzającej projekt budowlany zamienny do projektu budowlanego 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących z garażami na działkach nr ewid. [...] (obecnie nowy nr po podziale [...],[...]),[...],[...], [...] (obecnie nowy nr po podziale [...],[...])[...] (obecnie nowy nr po podziale [...], [...], która uległa ponownemu podziałowi nr [...],[...]),[...] (obecnie nowy nr po podziale [...],[...])]. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego z [...] czerwca 2019 r., M. J. wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Odwołanie zostało wniesione w terminie. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w pierwszej kolejności przypomniał instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. Następnie organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 36a ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2010 r., Nr 243 poz. 1623) w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Jak wynika z zamiennego projektu budowlanego, cyt. "Projekt zamienny w obrębie zagospodarowania terenu zawiera następujące zmiany w stosunku do pierwotnego: 1. Zmiana w obrębie podziału nieruchomości i wprowadzenie nowej numeracji działek, 2. Zamiana budynku nr 2 na budynek nr 1b, 3. Zamiana budynku nr 2a na budynek nr 1c, 4. Zamiana budynku nr 2b na budynek nr 1d, Budynki 1 b, 1c i 1d mają mniejszą powierzchnię zabudowy niż budynki 2, 2a i 2b i zawierają się w ich obrysie. Rozmieszczenie budynków na działce - bez zmian w stosunku do projektu pierwotnego. Zapewnia się dostęp do projektowanych budynków (1b, 1c, 1 d) od strony wschodniej poprzez włączenie drogi dojazdowej do ul. Tarnowskiej (zgodnie z opracowaniem pierwotnym). Brak zmian w obrębie dróg wewnętrznych oraz zjazdu na teren posesji. 5. Zamiana odległości budynku 1d od wschodniej granicy działki (...), 6. Zmiana lokalizacji miejsc parkingowych naziemnych (...), 7. Zmiana lokalizacji miejsc gromadzenia odpadów stałych przy budynkach 1b, 1c i 1d (...), 8. Wydłużenie przyłącza wodociągowego do budynków nr 1c i 1d, 9. Wydłużenie przyłącza kanalizacyjnego do budynku nr 1c, 10. Zmiana przebiegu kabla ziemnego nN z uwagi na wprowadzenie miejsc parkingowych, 11. Zmiana wskaźnika wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki z 0,17 na 0,14" (zob. Projekt zamienny do projektu budowlanego, tom 1, 3.2 Projektowane zagospodarowanie terenu, s. 4). Wskazano, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 36a Prawa budowlanego, decyzja o zmianie pozwolenia na budowę może być wydana wyłącznie temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a Prawa budowlanego inwestor powinien dołączyć powyższy dokument do wniosku o pozwolenie na budowę. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie inwestorów - Pani A. K. i Pana J. K. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działkami nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]) na cele budowlane. W związku z powyższym w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a Prawa budowlanego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 36a Prawa budowlanego, decyzja o zmianie pozwolenia na budowę może być wydana wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie zaś do treści przepisu art. 33 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 36a Prawa budowlanego, powyższą decyzję inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. W aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta Miasta R. z [...] maja 2011 r., znak: [...], ustalająca na wniosek Państwa A. i J. K., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 6 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, wolnostojących z garażami na działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...] w obr. [...] położonych przy ul. T. w R. Ponadto, w projekcie budowlanym znajduje się decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2013 r" znak: [...] zatwierdzająca podział nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka: - nr ewid. [...], na nowe działki nr ewid. [...],[...], - nr ewid. [...], na nowe działki nr ewid. [...],[...], - nr ewid. [...], na nowe działki nr ewid. [...],[...], - nr ewid. [...], na nowe działki nr ewid. [...],[...]. Stwierdzono zatem, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 36a Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza dokumentacji projektowej dokonana przez organ nie wykazała, aby sporna inwestycja naruszała w sposób rażący ustalenia ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2011 r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy. W szczególności wskazano, iż nie można zarzucić rażącego naruszenia ustaleń ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2011 r., znak: [...], co do obowiązującej linii zabudowy (wymagana - od ul. T. w odległości min. 6,0 m od wschodniej granicy działki nr [...]; od drogi dojazdowej na działce nr [...] w odległości min. 6 m od zachodniej granicy działki nr [...]; projektowana - zgodna z ww. wymaganiami - zob. proj. bud., zamienny Tom I, projekt zagospodarowania terenu, 3.2 Projektowane zagospodarowanie terenu, s. 5; projekt zagospodarowania terenu, nr rys. 1, s. 50), co do wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki (wymagany - max 0,2; projektowany - 0,14 - zob. proj. bud., zamienny Tom I, projekt zagospodarowania terenu, 3.2 Projektowane zagospodarowanie terenu, s. 5; 5.1 Dane liczbowe, s. 7), co do szerokości elewacji frontowej (wymagana - do 21 m; projektowane szerokości elewacji frontowych budynków 1b, 1c i 1d wynoszą 8,10 m - zob. proj. bud., zamienny tom II., Budynek nr 1b, 2.1 opis obiektu, s. 4; proj. bud., zamienny tom IV, Budynek nr 1c, 2.1 opis obiektu, s. 4; proj. bud. zamienny, tom VI, Budynek nr 1d, 2.1 opis obiektu, s. 4), co do wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych (wymagana - do 9 m; projektowane w budynkach nr 1b, 1c, 1d - 5,75 m - zob. proj. bud., zamienny tom II., Budynek nr 1b, 2.1 opis obiektu, s. 4; budynek nr 1b elewacja frontowa, nr rys. 8, s. 36; proj. bud., zamienny tom IV, Budynek nr 1 c, 2.1 opis obiektu, s. 4; budynek nr 1c elewacja frontowa, nr rys. 8, s. 36; proj. bud. zamienny, tom VI, Budynek nr 1d, 2.1 opis obiektu, s. 4; budynek 1 d elewacja frontowa, nr rys. 8, s. 36), co do geometrii dachu (wymagana - dachy dwuspadowe z dopuszczeniem wielospadowych, o spadku połaci do 40°; projektowane w budynkach 1b,1c, 1d - dachy dwuspadowe o kącie nachylenia połaci 30° - zob. proj. bud., zamienny tom II., Budynek nr 1b, 2.1 opis obiektu, s. 4; budynek nr 1b rzut dachu, nr rys. 4, s. 32; proj. bud., zamienny tom IV, Budynek nr 1c, 2.1 opis obiektu, s. 4; budynek nr 1c rzut dachu, nr rys. 4, s. 32; proj. bud. zamienny, tom VI, Budynek nr 1d, 2.1 opis obiektu, s. 4; budynek 1 d rzut dachu, nr rys. 4, s. 32), co do ilości miejsc parkingowych (wymagane - minimum 2 miejsca postojowe dla samochodów tj. 1 miejsce dla użytkowników czasowych i jedno miejsce dla użytkowników stałych; projektowane - "W projekcie zamiennym przeniesiono 5 stanowisk parkingowych naziemnych zlokalizowanych (w projekcie pierwotnym) wzdłuż istniejącej drogi wewnętrznej - ul. F. W wyniku zmiany trzech budynków (2, 2a, 2b) na budynki mniejsze (1 b, 1c, 1 d) posiadające 2 miejsca w garażach podziemnych - zwiększono ilość miejsc parkingowych naziemnych z 8 szt. na 11 szt. (...) Pozostałe wymagane miejsca postojowe (13 szt.) zaprojektowano w budynkach w garażach jedno i dwustanowiskowych" - zob. proj. bud., zamienny, tom I, 3.2 Projektowane zagospodarowanie terenu, s. 5). Dalej organ II instancji wskazał, że mając na uwadze, że w analizowanym przypadku wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki, wynosi 0,14 (zob. proj. bud., zamienny Tom I, projekt zagospodarowania terenu, 3.2 Projektowane zagospodarowanie terenu, s. 5; 5.1 Dane liczbowe, s. 7), zarzut skarżącego dotyczący przekroczenia dopuszczalnego wskaźnika (0,2) należy uznać za chybiony. Tym samym stwierdzono, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] [...] września 2013 r. Nr [...], nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a Prawa budowlanego. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36a Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Zgodnie z brzmieniem przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Analiza zamiennego projektu zagospodarowania terenu wykazała, że: - sporny budynek nr 1 b został zaprojektowany w odległości 23,65 m od granicy z działką nr [...] i w jeszcze większych odległościach od pozostałych działek znajdujących się w sąsiedztwie projektowanej inwestycji; - sporny budynek nr 1c został zaprojektowany w odległości ok. 14 m od granicy z działką nr [...], i w jeszcze większych odległościach od pozostałych działek znajdujących się w sąsiedztwie projektowanej inwestycji; - sporny budynek nr 1d został zaprojektowany w odległości 13 m od granicy działki nr ewid. [...] (działka drogowa ul. T.), i w jeszcze większych odległościach od pozostałych działek znajdujących się w sąsiedztwie projektowanej inwestycji; W ocenie organu powyższe prowadzi do stwierdzenia, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2013 r., Nr [...], nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36a Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zgodnie z § 19 ust. 2 pkt ww. rozporządzenia, odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m - w przypadku parkingu do 4 stanowisk włącznie. Z zamiennego projektu zagospodarowania terenu wynika, że w ramach spornej inwestycji zaprojektowano trzy skupiska miejsc postojowych (2 skupiska liczące po 4 miejsca postojowe i jedno skupisko liczące 2 miejsca postojowe) i jedno miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych (zob. projekt zagospodarowania terenu, Nr rys. 1, s. 50). Analiza zamiennego projektu zagospodarowania terenu wykazała, że skupisko 2 miejsc postojowych zaprojektowano w odległości ok. 16 m od granicy najbliżej położonej działki nr ewid. [...], 1 miejsce postojowe dla osób niepełnosprawnych w odległości ok. 5 m od granicy najbliżej położonej działki nr ewid. [...]; skupisko czterech miejsc postojowych zaprojektowano w odległości 3,20 m od najbliżej położonej granicy działki nr ewid. [...]; kolejne skupisko 4 miejsc postojowych zaprojektowano w odległości 3,0 m od granicy najbliższej położonej działki nr ewid. [...] (zob. projekt zagospodarowania terenu, Nr rys. 1, s. 50). W związku z powyższym, zdaniem organu, w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36a Prawa budowlanego w zw. z § 19 ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia. Zgodnie z brzmieniem przepisu § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia, odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3 powinna wynosić co najmniej 3 m od granicy z sąsiednią działką. Analiza zamiennego projektu zagospodarowania terenu wykazała, że - śmietnik przynależny do budynku 1b zaprojektowano w odległości ok. 22 m od granicy działki nr ewid. [...] i w jeszcze większych odległościach od pozostałych działek znajdujących się w sąsiedztwie projektowanej inwestycji; - śmietnik przynależny do budynku 1c zaprojektowano w odległości ok. 14 m od granicy działki nr ewid. [...] i w jeszcze większych odległościach od pozostałych działek znajdujących się w sąsiedztwie projektowanej inwestycji; - śmietnik przynależny do budynku 1d zaprojektowano w odległości ok. 22 m od granicy działki nr ewid. [...] i w jeszcze większych odległościach od pozostałych działek znajdujących się w sąsiedztwie projektowanej inwestycji (zob. projekt zagospodarowania terenu, Nr rys. 1, s. 26); W związku z powyższym organ uznał, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36a Prawa budowlanego w zw. § 23 ust. 1 ww. rozporządzenia. Ponadto, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją, rażąco uchybiały pozostałym przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednocześnie wyjaśniono, że okoliczność niezapewnienia M. J. czynnego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta [...][...] września 2013 r., stanowi przesłankę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym, za niedopuszczalne uznaje się badanie przesłanki wznowieniowej w postępowaniu nieważnościowym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 maja 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 826/04; wyrok NSA z 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 213/10). Ponadto wskazano, że podnoszona przez skarżącego, argumentacja dotycząca potencjalnej uciążliwości związanej z realizacją spornej inwestycji - nadmierny hałas - jest to okoliczność faktyczna mogąca jedynie powodować zmniejszenie komfortu korzystania z nieruchomości, nie stanowi natomiast podstawy do uznania, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie organu bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia pozostaje zarzut dotyczący usunięcia zieleni, co spowodowało zakłócenie stosunków wodnych, gdyż projekt budowlany zamienny zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta [...][...] września 2013 r., Nr [...], nie przewiduje zmian w ww. zakresie. Ponadto stwierdzono, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2013 r. Nr [...], nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się do wniosku skarżącego zawartego w odwołaniu wskazano, że wznowienie postępowania może nastąpić z urzędu, ale uprawniony do wszczęcia takiego postępowania organ samodzielnie przesądza, czy na podstawie posiadanych informacji, dokona wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie organem właściwym do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2013 r., jest Prezydent Miasta [...]. Podkreślono również, że wobec treści art. 147 zdanie 2 k.p.a., wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. Skargę na tę decyzję złożyli B. I M. J. Wskazali w niej, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I Instancji, narusza w sposób istotny przepisy prawa, w szczególności postępowania administracyjnego, a zwłaszcza: art. 6, 7 oraz art. 8 KPA, poprzez wydanie zaskarżonych decyzji - wbrew utrwalonej linii orzecznictwa sądów administracyjnych, czym organ podważa zaufanie obywateli - uczestników postępowania do organów władzy publicznej i ich działalności, podejmując niezrozumiałe rozstrzygnięcie, które siłą rzeczy stwarza wątpliwości co do intencji organów władzy działających w tej sprawie; - art. 156 § 1 pkt 2 KPA poprzez uznanie w zaskarżonej decyzji, że PNB nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji, gdy przedstawione w toku dotychczasowego postępowania zarzuty w sposób niebudzący wątpliwości wskazują, iż jest ona obarczona wadą nieważności, uzasadniającą wyeliminowanie PNB z obrotu prawnego. W związku z powyższym wnosili o: - uwzględnienie niniejszej skargi przez Organ w całości; ewentualnie: - uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I Instancji; oraz - zasądzenie od Organu na rzecz Skarżących kosztów postępowania wedle norm przepisanych. Wnoszę również o dopuszczenie w trybie art. 106 § 3 ustawy z dania 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z r. 2012 poz. 270) dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do niniejszej skargi. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.- dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej organ wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka, co do istoty sprawy w kolejnej instancji, lecz orzeka jako organ nadzoru. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się według przepisów art. 157-159 k.p.a. Przesłanki stwierdzenia nieważności wyliczone w art. 156 § 1 k.p.a. nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a zatem powinny być interpretowane w sposób ścisły, natomiast ustalenie, że decyzja jest dotknięta wadą nieważności, musi być bezsporne. Wady decyzji - co wymaga podkreślenia - muszą tkwić w samej decyzji i godzić w elementy stosunku prawnego, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie prowadzi się postępowania dowodowego. Przedmiotem rozpoznania w tym trybie jest ustalenie czy decyzja, co do której skierowano żądanie stwierdzenia nieważności jest dotknięta jedną z wyliczonych enumeratywnie ciężkich, kwalifikowanych wad w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, jeżeli decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa to naruszenie przepisu prawa, który nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, a zatem bez konieczności zastosowania procesu wykładni, wynika ciężar kwalifikowanego naruszenia przepisu prawa w stanie faktycznym sprawy. W orzecznictwie NSA utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Ponadto, dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki wyszczególnione w art. 156 § 1 k.p.a. organ obowiązany jest ustalić zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny na dzień wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie nieważnościowe. W związku z tym zobligowany jest ocenić, czy treść decyzji pozostaje w oczywistej, a więc nie budzącej wątpliwości sprzeczności z treścią przepisu obowiązującego w dniu jej wydania. Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przystępując do oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, że oceniane postępowanie dotyczyło odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...][...] września 2013 r., Nr [...], zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2011 r., Nr [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Zatem, zgodnie z przywołanymi wcześniej regułami, ocenie podlegała decyzja z dnia [...] września 2013 r. w świetle przepisów prawnych i stanu faktycznego istniejącego w dacie podejmowania tej decyzji. Z tego wynika, że podnoszone w skardze okoliczności dotyczące sprzedaży części nieruchomości w 2014 r. jak i wejście w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego w grudniu 2013 r. nie mogły być w tej sprawie uwzględnione. Innymi słowy okoliczności te nie mogły mieć znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta [...][...] września 2013 r. W świetle tych uwag dowody dołączone do skargi i dotyczące tych kwestii należało uznać za zbędne. Odnosząc się do kwestii likwidacji nasadzeń podnoszonej w toku postępowania oraz w skardze, zgodzić się należy ze stanowiskiem organu co do tego, że przedmiotowa decyzja zmieniająca nie zawiera żadnych zapisów w tym zakresie. Trudno więc w tym zakresie doszukać się naruszenia przepisów prawa. Z tego powodu dokumentacja fotograficzna dołączona do skargi, a obrazująca skutki likwidacji zieleni nie miała dla sprawy żadnego znaczenia. Druga część zarzutów podnoszona przez Skarżących, w ocenie Sądu dotyczy sposobu realizacji inwestycji, a nie prawidłowości decyzji. Przypomnieć zatem należy, że są to zupełnie odrębne zagadnienia i podlegają odrębnym procedurom sprawdzającym. W skrócie można powiedzieć, że inwestycja realizowana na podstawie prawidłowej decyzji o pozwoleniu na budowę może być prowadzona w sposób niezgodny z tym pozwoleniem, a więc niezgodnie z prawem. W związku z tym zarzut wskazujący na przekroczenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, na które mają wskazywać dołączone zdjęcia, dotyczy prawidłowości realizacji inwestycji, a nie kontrolowanej decyzji. Zapisy zatwierdzonego projektu budowlanego są w tym zakresie prawidłowe. Sąd oczywiście dostrzega problem intensywności zabudowy w związku z następczymi podziałami działki, czy sposobem realizacji inwestycji, ale kwestia ta nie podlega ocenie w postępowaniu dotyczącym prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę. Kwestie te mogą być przedmiotem zainteresowania w ewentualnym postępowaniu dotyczącym kolejnej zmiany pozwolenia na budowę, czy też w postępowaniu dotyczącym prawidłowości wykonanych robót budowlanych. Biorąc powyższe po uwagę należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. W opisanych okolicznościach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej - p.p.s.a.), orzeczono, jak w sentencji. Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 16 listopada 2020 r., wydanym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.).