I SA/Gl 1153/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2019 r. sprawy ze skargi E.W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. (dalej: ZUS, organ rentowy) decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: K.p.a.) w zw. z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 300, dalej: u.s.u.s.), po rozpatrzeniu wniosku E. W. (dalej: zobowiązana, skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy umorzenia należności z tytułu nieregulowanych w terminie składek, utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] w L. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie umorzenia należności z tytułu składek. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 3 grudnia 2018 r. zobowiązana złożyła wniosek o umorzenie należności z tytułu składek. Wniosek ten zobowiązana uzasadniła trudną sytuacją finansową i zdrowotną. Zobowiązana wskazała, że obecnie nie prowadzi już działalności gospodarczej, od roku nie pracuje, jest na zasiłku rehabilitacyjnym. Ze względu na swój wiek i stan zdrowia nie widzi możliwości powrotu do pracy. Decyzją z dnia [...] r. ZUS odmówił zobowiązanej umorzenia należności. Uzasadniając podjętą decyzję organ rentowy stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki umorzenia należności z uwagi na całkowitą nieściągalność. Przywołując przepisy art. 28 ust. 3 pkt 1 – 6 u.s.u.s. organ rentowy wskazał, że w stosunku do działalności zobowiązanej nie było prowadzone postępowanie upadłościowe ani likwidacyjne. W związku z tym przesłanki, o których mowa w art. 28 ust. 3 pkt 2, 4 i 4b u.s.u.s. nie zachodzą. Z przyczyn oczywistych, nie ma również zastosowania art. 28 ust. 3 pkt 1 u.s.u.s. (śmierć dłużnika). Zadłużenie zobowiązanej jest wyższe niż kwota kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, co oznacza, że przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 4a u.s.u.s. również nie ma zastosowania. Należności z tytułu składek zostały objęte postępowaniem egzekucyjnym, zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia świadczenia rehabilitacyjnego – w okresie od maja do listopada 2018 r., wyegzekwowano kwotę 3.485,03 zł. Okres pobierania świadczenia zakończył się 7 grudnia 2018 r. Pomimo, że egzekucja jest nieskuteczna to należności nie zostały uznane jako całkowicie nieściągalne. Nie można też stwierdzić, aby nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności, przy jednoczesnym braku majątku, z którego można by egzekwować należności (art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s.). Nie występują nadto przesłanki z art. 28 ust. 3 pkt 5 oraz 6 u.s.u.s., bowiem naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy nie stwierdzili braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Organ rentowy zbadał nadto istnienie przesłanek umorzenia należności pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, określonych w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz wydanym na jego podstawie Rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. Nr 141, poz. 1365, dalej: rozporządzenie). W tych ramach ZUS zaznaczył, że zobowiązana obecnie nie osiąga żadnego dochodu, pozostaje na utrzymaniu męża, który pobiera świadczenie emerytalne w wysokości 4.731,36 zł brutto miesięcznie (3.866,54 zł netto). Koszty związane z utrzymaniem mieszkania wynoszą około 900 zł miesięcznie. Na ochronę zdrowia zobowiązana przeznacza 300 zł miesięcznie. Ponadto posiada ona zobowiązanie pieniężne w postaci kredytu w wysokości 50.000 zł – miesięczna rata kredytu wynosi 1.150 zł. Zobowiązana nie korzysta z pomocy społecznej. Zdaniem organu rentowego bieżąca sytuacja finansowa zobowiązanej nie może zostać uznana za zagrażającą zaspokojeniu niezbędnych potrzeb życiowych (§ 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia), rodzina nie znajduje się w sytuacji ubóstwa. Zobowiązana nie jest wykluczona z rynku pracy, a jej sytuacja finansowa zmieni się po osiągnięciu wieku emerytalnego. Ponadto zobowiązana nie poniosła żadnych strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia, gdyż żadna z takich okoliczności nie została wskazana we wniosku (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). W kwestii przesłanki zawartej w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia (przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności) ZUS zaznaczył, iż zobowiązana co prawda przedłożyła dokumentację medyczną, z której wynika konieczność specjalistycznego leczenia, jednak nie udokumentowała ona stosownym zaświadczeniem lekarskim, że aktualny stan zdrowia uniemożliwia jej lub w znaczny sposób utrudnia wykonywanie pracy zarobkowej i uzyskiwanie dochodu umożliwiającego spłatę zadłużenia. W piśmie z dnia 20 lutego 2019 r. zobowiązana wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i umorzenie zaległych składek wskazanych w decyzji ZUS z [...] r. Decyzją z dnia [...] r. ZUS utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r. odmawiającą zobowiązanej umorzenia należności z tytułu składek. W uzasadnieniu tej decyzji organ rentowy w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy. Następnie ZUS stwierdził, że w oparciu o całość zgromadzonego materiału dowodowego, po ponownym przeanalizowaniu sprawy nie znalazł podstaw do zmiany decyzji o odmowie umorzenia należności. ZUS stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki umorzenia należności z uwagi na całkowitą nieściągalność wskazane w art. 28 ust. 3 pkt 1 – 6 u.s.u.s. Organ rentowy podkreślił, że dochód gospodarstwa domowego zobowiązanej znacząco przekracza minimum socjalne, które dla gospodarstwa emeryckiego wynosi 1.899,31 zł miesięcznie (949,65 zł netto na osobę). Nawet, gdyby od dochodu gospodarstwa domowego odliczyć ratę spłacanego kredytu to i tak dochód na członka rodziny wyniósłby 1.358,27 zł, co jest kwotą o 408,62 zł na osobę wyższą od minimum socjalnego. Oznacza to, że istnieje możliwość ratalnej spłaty zadłużenia, bez popadnięcia w ubóstwo. Następnie organ rentowy zaznaczył, iż w stosunku do zobowiązanej nie zachodzą przesłanki umorzenia należności, zgodnie z przepisami rozporządzenia. W tym zakresie ZUS w pełni podzielił argumentację, zaprezentowaną w decyzji z dnia [...] r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję ZUS skarżąca wniosła o jej uchylenie bądź o jej zmianę i umorzenie postępowania w zakresie dochodzonych przez organ rentowy przedawnionych składek. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 28 ust. 3a u.s.u.s. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych, będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności; 2. art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 K.p.a. w zw. z art. 123 u.s.u.s. poprzez brak uwzględnienia wszystkich okoliczności przedstawionych we wniosku, a także "wydanie decyzji w oparciu o swobodny wybór materiału dowodowego, podczas, gdy organ administracji publicznej powinien ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego"; 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji poprzez przyjęcie, że jej sytuacja materialna i zdrowotna pozwala na zapłatę składek. Ponadto skarżąca podniosła zarzut przedawnienia, wskazując, że organ nie ustalił, czy składki nadal są wymagalne, tym bardziej, że początek zaległości w opłacaniu składek datuje się na lipiec 2002 r. W ocenie skarżącej nigdy nie było prowadzone postępowanie egzekucyjne. Skarżąca podkreśliła, że jej stan zdrowia uległ dalszemu pogorszeniu, ma problemy związane z [...] oraz [...]. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik ZUS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wskazał również, że zarzut przedawnienia został podniesiony dopiero na etapie skargi, dlatego nie mógł zostać oceniony w toku postępowania. Natomiast w aktach sprawy, z którymi skarżąca mogła się zapoznać, znajduje się informacja o wynikach dotychczas prowadzonego postępowania egzekucyjnego, z której wynika, że postępowanie to obejmuje zaległości od marca 2002 r., zostało wszczęte na podstawie tytułów wykonawczych z października 2011 r. i [...] r. W toku postępowania egzekucyjnego nastąpiła częściowa realizacja należności wierzyciela. Egzekucja w dalszym ciągu jest prowadzona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. Nastąpiło więc zawieszenie biegu terminu przedawnienia (art. 24 ust. 5b u.s.u.s.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd przeprowadzając kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdził, że narusza ona prawo, co powoduje konieczność jej eliminacji z obrotu prawnego. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, iż postępowanie w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek unormowane jest w art. 28 u.s.u.s., jak również w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. z 2003 r., Nr 141, poz.1365). Zgodnie z art. 28 ust. 2 u.s.u.s. należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez ZUS tylko w przypadku stwierdzenia ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi wyłącznie w przypadkach wymienionych enumeratywnie w ustawie tj. gdy: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 2171, 2260 i 2261 oraz z 2017 r. poz. 791); 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym; 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. (28 ust. 3 u.s.u.s.) Ponadto zgodnie z art. 28 ust. 3a u.s.u.s. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Na podstawie art. 28 ust. 3b u.s.u.s. zostało wydane rozporządzenie wykonawcze i kwestie te reguluje § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Z powołanego przepisu wynika, że ZUS może umorzyć ubezpieczonemu, będącemu płatnikiem składek należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie ich opłacić, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Powyższe rozporządzenie wskazuje przykładowo, że taka sytuacja ma miejsce, gdy: 1) opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, 2) poniesione straty materialne w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodują, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności, 3) przewlekła choroba zobowiązanego lub konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny pozbawia zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Trzeba jednak podkreślić, że decyzje w sprawach tego rodzaju mogą być wydawane wyłącznie w przypadku należności istniejących, do których uiszczenia płatnik jest zobowiązany. Niedopuszczalne jest natomiast procedowanie w sprawach dotyczących należności, które wygasły na skutek przedawnienia. Przedawnienie jako instytucja prawa materialnego, skutkująca wygaśnięciem zobowiązania musi być bezwzględnie respektowana w toku postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy, obowiązkiem ZUS było zatem w pierwszej kolejności ustalenie, czy zaległe składki, o których umorzenie wniosła skarżąca są nadal wymagalne i nie uległy one przedawnieniu. Tym bardziej, że początek zaległości w opłacaniu składek datuje się na lipiec 2002 r. Za bezprzedmiotowe (podlegające umorzeniu zgodnie z art. 105 § 3 K.p.a.) trzeba bowiem uznać prowadzenie przez organ postępowania w sprawie umorzenia nieistniejących (przedawnionych) należności składkowych. Dopiero po prawidłowym ustaleniu okresu, którego dotyczą należności składkowe oraz ich wysokości możliwe jest wydanie przez organ prawidłowej decyzji, na podstawie art. 28 u.s.u.s. W obecnym brzmieniu art. 24 ust. 4 u.s.u.s. stanowi, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Przepis był parokrotnie nowelizowany. Ustawa z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 241, poz. 2074 ze zm.) dokonała w art. 1 pkt 9 zmiany m.in. art. 24 ust. 4 u.s.u.s., stanowiąc, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Zgodnie z art. 23 ustawy zmieniającej weszła ona w życie w dniu 1 stycznia 2003 r. Ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw dodano również do art. 24 m.in. ustęp 5b stanowiący, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia wszczęcia do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego oraz postępowania przed sądem. Następnie art. 24 ust. 5b u.s.u.s. został zmieniony przez art. 10 pkt 10 lit. b) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r., Nr 121 poz.1264) z dniem 1 lipca 2004 r. i otrzymał brzmienie: Bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Kolejna zmiana okresu przedawnienia została wprowadzona od 1 stycznia 2012 r. Z tym dniem na podstawie art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 232, poz. 1378) zmieniono treść art. 24 ust. 4 u.s.u.s. i skrócono okres przedawnienia składek na ubezpieczenia społeczne z 10 do 5 lat. Zgodnie z art. 27 powołanej ustawy, do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 24 ust. 4 ustawy systemowej, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą z tym, że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. Wedle zasady wynikającej z tego przepisu do należności składkowych nieprzedawnionych do 1 stycznia 2012 r. (według zasad z zastosowaniem 10-letniego okresu przedawnienia) ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, z tym jednak bardzo istotnym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, tak jak o tym stanowi art. 24 ust. 4 ustawy systemowej, ale od dnia 1 stycznia 2012 r. Wyjątek od tej zasady ustanawia ust. 2 powołanego przepisu, stosownie do którego jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi, wcześniej przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego przepisu (tak: w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt III AUa 1656/12, Lex nr 1350353). Oczywiście Sąd ma także na uwadze treść art. 24 ust. 5b u.s.u.s., w myśl którego bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Niemniej w aktach sprawy (k. 16 akt administracyjnych), wbrew twierdzeniom organu rentowego, zawartym dopiero w odpowiedzi na skargę, a nie w decyzjach, brak jest jednoznacznych informacji, które wskazywałyby na przerwanie bądź zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Owszem podano, że postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Dyrektora Oddziału ZUS w R. zostało wszczęte na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu [...] r. i [...] r. Jednakże nie wskazano, czy i kiedy tytuły wykonawcze zostały doręczone zobowiązanej. Nie wiadomo zatem, czy doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, które następuje dopiero od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony. Wątpliwości w tym względzie są tym bardziej zasadne, gdyż do zajęcia świadczenia rehabilitacyjnego doszło dopiero w dniu [...] r. oraz [...] r. W informacji o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym podano jeszcze, że grudniu 2017 r. wysłano dalsze tytuły wykonawcze do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. w celu prowadzenia egzekucji do środka, do którego zastosowania nie jest uprawniony Dyrektor ZUS. Nie wiadomo jednak o jakie tytuły wykonawcze chodzi, za jakie okresy zaległych składek zostały wystawione i czy zostały doręczone zobowiązanej. Ponadto organ rentowy w informacji podał, że zaległość obejmuje okres od marca 2002 r. do listopada 2007 r. w wysokości 32. 273,18 zł, co nie jest kompatybilne z decyzjami ZUS, który w decyzji z [...] r. wskazał okresy zaległych składek począwszy od lipca 2002 r. Dlatego konieczne jest ustalenie, czy i które z zaległych składek uległy przedawnieniu. Przedawnienie jako instytucja prawa materialnego, skutkująca wygaśnięciem zobowiązania musi być bezwzględnie respektowana w toku postępowania przez organ, przed którym toczy się postępowanie. Zatem odniesienie się do przedawnienia było w rozpoznawanej sprawie konieczne, zażywszy na daty zaległych należności, czego jednakże ZUS nie uczynił. Zdaniem Sądu niewyjaśnienie kwestii przedawnienia czyni przedwczesnym rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. Brak ustaleń w tym zakresie oznacza bowiem, że ZUS nie dopełnił wymogu pełnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. Stosownie bowiem do treści art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei w myśl art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast według art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ponadto ZUS nie czyniąc żadnych ustaleń w zakresie przedawnienia naruszył także art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie odniósł się do tego zagadnienia. Naruszenie wskazanych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. ZUS ponownie rozstrzygając sprawę powinien przede wszystkim wyjaśnić i wykazać to w decyzji, czy i w jakim zakresie zaległe należności uległy przedawnieniu, czy też nie, a w konsekwencji co w istocie jest przedmiotem sprawy. Jeżeli natomiast zaistniały okoliczności skutkujące przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu przedawnienia ZUS powinien je ustalić i stosownie udokumentować w aktach sprawy. Dopiero kompletny materiał dowodowy ZUS powinien podać analizie i ustalić, czy w stosunku do skarżącej zachodzą przesłanki umorzenia należności z tytułu zaległych, ale nie przedawnionych składek. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) uchylił zaskarżoną decyzję.