I GSK 1385/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. NSA Anna Apollo Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 17 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Województwa M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 1858/16 w sprawie ze skargi Województwa M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 17 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Województwa M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1858/16 oddalił skargę Województwa M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 17 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa-Praga prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Województwa M. – dalej: skarżącego - na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 14 kwietnia 2015 r., obejmującego należność z tytułu wpłaty z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za miesiąc grudzień 2014 r. w kwocie należności głównej [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę. Tytuł wykonawczy został doręczony Skarżącemu w dniu 22 kwietnia 2015 r. wraz z wezwaniem z dnia 22 kwietnia 2015 r. do złożenia informacji odnośnie posiadanych składników majątkowych. Skarżąca wywiodła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazując na nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr 58 oraz niespełnienia przez tytuł wykonawczy nr 58 wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599, dalej: u.p.e.a.). Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa-Praga postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2015 r. zawiesił w całości postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego Następnie, pismem z dnia 28 kwietnia 2015 r. organ egzekucyjny wystąpił do Wierzyciela (Ministra Finansów) o zajęcie stanowiska w przedmiocie zarzutów. Organ ten postanowieniem z dnia 28 maja 2015 r. uznał zarzuty w zakresie naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione. W związku z wnioskiem Województwa Mazowieckiego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Finansów postanowieniem z dnia 17 lipca 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, uznając zarzuty skarżącej wywodzone z art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione. Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa-Praga postanowieniem z dnia 21 września 2015 r. uznał za nieuzasadnione zarzuty: a) nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, b) określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, c) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz d) niespełniania przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Orzekając na skutek zażalenia skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie postanowieniem z dnia 17 listopada 2015 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa-Praga postanowieniem z dnia 29 lutego 2016 r., uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym oraz niespełniania przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Orzekając na skutek zażalenia skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji był związany stanowiskiem Wierzyciela, tj. Ministra Finansów, który w postanowieniu z dnia 28 maja 2015 r., uznał zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Wierzyciel wskazał, że w związku z niedokonaniem w ustawowym terminie wpłaty przez Województwo Mazowieckie na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za grudzień 2014 r., Minister Finansów decyzją z dnia 31 grudnia 2014 r. określił wysokość zobowiązania z powyższego tytułu. Ponadto, istnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym wynika z art. 4 ustawy z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. 2014 poz. 1574; dalej: ustawa o dochodach jednostek samorządu terytorialnego), zgodnie z którym w sprawach dotyczących wpłat województw przeznaczonych na część regionalną subwencji ogólnej dla województw ustalonych na rok 2014 i lata wcześniejsze, stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast na wykonanie obowiązku wynikającego z art. 31 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego nie wpływa wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt K 13/11, albowiem Trybunał odroczył utratę mocy przepisów art. 31 oraz art. 25 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Powyższe przepisy tracą moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw, co miało miejsce w dniu 19 marca 2014 r. (Dz. U. poz. 348). Zdaniem organu odwoławczego tytuł wykonawczy nr 58 z dnia 14 kwietnia 2015 r. zawiera niezbędne elementy wymienione w art. 27 § 1 u.p.e.a. Uzasadniając oddalenie skargi strony na powyższe postanowienie WSA w Warszawie podkreślił, że Wierzyciel – Minister Finansów, postanowieniem z dnia 17 lipca 2015 r., uznał, iż zarzut nieistnienia obowiązku egzekucyjnego za nieuzasadniony. W tej sytuacji obowiązkiem organu egzekucyjnego jest "uszanowanie woli" Wierzyciela w zakresie zajętego wobec zarzutów stanowiska i – na jego żądanie – rozpoczęcie wykonywania czynności egzekucyjnych. Organ egzekucyjny nie może dokonać w tym zakresie własnych ustaleń, gdyż sprawa ta może być przedmiotem odrębnego postępowania, które toczyło się w tej sprawie. Sąd podkreślił, że z zakresie "merytorycznej" oceny istnienia obowiązku egzekucyjnego znaczenia nie ma też wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 marca 2014 r. sygn. akt K 13/11. Kwestia istnienia obowiązku została potwierdzona w odrębnym postępowaniu, zwieńczonym postanowieniem Ministra Finansów z dnia 17 lipca 2015 r. i organ egzekucyjny nie może kwestionować ustaleń Wierzyciela w tym zakresie. Ponadto na wykonanie obowiązku wynikającego z art. 31 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego wyrok Trybunału nie wpływa, albowiem Trybunał odroczył utratę mocy obowiązującej art. 31 oraz art. 25 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Powyższe przepisy straciły moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw, co miało miejsce w dniu 19 marca 2014 r. (Dz. U. poz. 348), a więc już po rozstrzygnięciu przez Wierzyciela kwestii istnienia obowiązku egzekucyjnego. W ocenie WSA tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 14 kwietnia 2015 r. zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 27 § 1 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy został sporządzony zgodnie z wzorem określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz.U. poz. 650). Zarzut "zawarcia" środków egzekucyjnych w "Pouczeniu" nie znajduje oparcia ani w doktrynie, ani w judykaturze. Nie sposób zgodzić się, że wykonanie obowiązku wynikającego z art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a. wymaga wykazania konkretnych środków egzekucyjnych, jakie zostaną zastosowane w sprawie. Jest to nielogiczne, albowiem na etapie wystawiania tytułu egzekucyjnego nie ma pewności, co do tego jakimi środkami posłuży się organ, a przede wszystkim nie ma pewności, co do tego, iż przymusowa egzekucja będzie konieczna. Czołową bowiem zasadą polskiego postępowania administracyjnego jest zasada przekonywania stron do podjętego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji podkreślił, że kwota podana w poz. 1 części E.1. tytułu wykonawczego jest kwotą ostatniej raty jaką Województwo Mazowieckie zobowiązane było wpłacić w 2014 r., wynikającą z wysokości rocznej kwoty wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw podzielonej na 12 równych rat. Różnica wynosząca 12 groszy w stosunku do kwoty wynikającej z decyzji Ministra z dnia 31 grudnia 2014 r., powstała w związku z rachunkowym rozliczeniem wcześniejszych rat na podstawie obowiązujących przepisów prawa, nie stanowi wady wystawionego tytułu. Województwo Mazowieckie w skardze kasacyjnej zaskarżyło powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Ewentualnie autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi Województwa Mazowieckiego poprzez jej uwzględnienie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżąca kasacyjnie wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. Przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016.718 ze zm. dalej, jako p.p.s.a.) poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku na skutek braku rozpatrzenia skargi złożonej w tej (indywidualnej) sprawie dotyczącej stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr 58, a w szczególności poprzez brak jednoznacznego stanowiska w Zakresie wykładni art. 4 ustawy z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1574) i potrzeby zastosowania ww. przepisu art. 4 Noweli według normy prawnej wynikającej ż wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r. K 13/11 (Dz. U. z 2014 r., poz. 348) b) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonego postanowienia pomimo istnienia przesłanek uzasadniających uwzględnienie skargi, II. Prawa materialnego poprzez: a) błędną wykładnię art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 31 i art. 35 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Z 201o r. Nr 80, poz. 526, z późn. zm.) oraz w związku z art. 4 Noweli (Dz. U. z 2014 r. poz. 1574), poprzez przyjęcie, że zobowiązanie z tytułu wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za grudzień 2014 r. istnieje pomimo braku prawomocnego rozstrzygnięcia w tej sprawie przez sądy administracyjne, b) błędną wykładnię art. 4 Noweli w związku art. 25 i art. 31 Ustawy w związku z Wyrokiem TK polegającą na niewłaściwym przyjęciu, że przepis: "W sprawach dotyczących wpłat województw do budżetu państwa przeznaczonych na część regionalną subwencji ogólnej dla województw oraz części regionalnej subwencji ogólnej dla województw, ustalonych na rok 2014 i lata wcześniejsze, stosuje się przepisy dotychczasowe" na leży interpretować w ten sposób, że na województwach, W których wskaźnik W jest większy od 110% wskaźnika Ww. spoczywał obowiązek dokonywania wpłat określonych na podstawie art. 31 Ustawy na rachunek budżetu państwa bez względu na to, czy gwarantował on tym województwom zachowanie istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych, mimo iż w Wyroku TK stwierdzono, że art. 31 oraz art. 25 ustawy w zakresie, w jakim nie gwarantują województwom zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych, są niezgodne z art. 167 ust 1 i 2 w związku z art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a w konsekwencji bezpodstawne uznanie przez Sąd I instancji, że zobowiązanie za miesiąc grudzień 2014 r. objęte tytułem wykonawczym nr 58 istnieje w wysokości określonej tym tytułem, c) błędną wykładnię art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 27 u.p.e.a., poprzez przyjęcie, że tytuł wykonawczy nr [...] nie zawiera uchybień skutkujących koniecznością umorzenia postępowania egzekucyjnego w administracji prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie Województwo Mazowieckie przedstawiło w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Na wstępie rozważań Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jako samodzielnej podstawy kasacyjnej może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: (a) gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i (b), gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, publ. Lex nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, publ. Lex nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu, co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Oznacza to, że omawiany przepis można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia. Taka sytuacja nie wystąpiła w tej sprawie. Sąd przedstawił istotę zarzutów podniesionych w skardze, a następnie odniósł się do nich przedstawiając argumenty, które w jego ocenie dawały podstawy do uznania ich za niezasadne. W zaskarżonym wyroku wskazano, bowiem, że kwestia istnienia obowiązku potwierdzona została w odrębnym postępowaniu, zwieńczonym postanowieniem Ministra Finansów z dnia 17 lipca 2015 r. i Dyrektor Izby Skarbowej – jako organ egzekucyjny – nie może kwestionować ustaleń Wierzyciela w tym zakresie. Ponadto zdaniem Sądu, trafna jest konstatacja organu odwoławczego, zgodnie, z którym na wykonanie obowiązku wynikającego z art. 31 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt 13/11 nie wpływa, albowiem sam Trybunał odroczył utratę mocy obowiązującej art. 31 oraz 25 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Powyższe przepisy straciły moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw, co miało miejsce w dniu 19 marca 2014 r. (Dz. U. poz. 348), a więc już po rozstrzygnięciu Wierzyciela kwestii istnienia obowiązku egzekucyjnego. Tym samym, WSA przedstawił wywód logiczny pozwalający na poznanie motywów, które doprowadziły do wydania wyroku określonej treści. Ocena prawidłowości tego stanowiska nie może być podważana zarzutem naruszenia, art. 141 § 4 p.p.s.a. Z tych względów zarzut naruszenia powołanego wyżej przepisu nie zasługuje na uwzględnienie. Nadto należy wskazać, że złożenie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym nie wywiera skutku w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Dlatego też zarzut, że Sąd I instancji nie odniósł się do kwestii, iż postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 1817/15 WSA w Warszawie wstrzymał wykonanie decyzji dotyczącej określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za grudzień 2014 r., stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego nr 58, nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. Umknęło uwadze autora skargi kasacyjnej, że Minister Finansów postanowieniem z dnia 28 maja 2015 r., w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów, utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia 17 lipca 2015 r., uznał zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Natomiast WSA w Warszawie wydał postanowienie o wstrzymaniu wykonania ww. decyzji w dniu 4 sierpnia 2015 r., co pozostaje bez wpływu na rozstrzygniecie niniejszej sprawy dotyczącej uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Natomiast ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a., wskazać należy, iż wymieniony przepis jest normą wynikową, kształtującą stadium orzekania przez sąd administracyjny. Skoro Sąd I instancji uznał zarzut nieistnienia obowiązku za chybiony oraz stwierdził, że tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 14 kwietnia 2015 r. czyni zadość wymogom określonym w art. 27 (art. 33 pkt. 1 i 10 u.p.e.a.), to prawidłowo zastosował wymieniony wyżej przepis. Za równie nieskuteczny musi być także uznany zarzut naruszenia unormowań art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Słusznie, bowiem zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że w tej sprawie wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, a wynikało z niej istnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Organ egzekucyjny nie może dokonać w tym zakresie własnych ustaleń, gdyż sprawa ta może być przedmiotem odrębnego postępowania. Organ egzekucyjny nie rozpatruje sprawy od strony merytorycznej, wówczas, bowiem stałby się III instancją. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku, będącego przedmiotem egzekucji, skoro sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu. Takie postępowanie w sprawie toczyło się i zakończyło się wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2018 r. sygn. akt I GSK 900/18, którym oddalono skargę Województwa Mazowieckiego na decyzję Ministra Finansów z dnia 16 lutego 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za grudzień 2014 r. W wyroku tym NSA uznał, że Województwo Mazowieckie było zobowiązane do dokonania wpłaty do budżetu państwa na część regionalną subwencji ogólnej dla województw, w wysokości wskazanej w decyzji. Natomiast w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano, z jakich powodów stanowisko Sądu I instancji, co do spełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. jest wadliwe. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w takiej sytuacji nie jest możliwe wnikliwe odniesienie się do zarzutu, sformułowanego w ten sposób: "Niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zostało szczegółowo przedstawione w zarzutach. W tym miejscu należy je tylko podtrzymać". W ocenie Sądu kasacyjnego tytuł wykonawczy został sporządzony zgodnie z wzorem określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej Dz.U.2014, poz. 650) i zawiera konieczne elementy wskazane w art. 27 ustawy, jakie powinien zawierać tytuł wykonawczy. Stanowisko Sądu I instancji w tej kwestii jest prawidłowe. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a w związku z 14 ust. 1 lit. c) w związku z § 14 ust 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.u. z 2015 r., poz. 1804).