I SA/Gl 698/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak, Bożena Suleja (spr.), Protokolant Izabela Maj – Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., działając na podstawie art. 17, 18 oraz 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593 ze zm.), art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] r. nr [...] ustalającą A.J. łączne zobowiązanie pieniężne za 2010 rok w kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż tak określone zobowiązanie obejmowało budynek mieszkalny i pastwiska kl. III ug. Pokreślił, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji podatniczka wniosła o podwyższenie stawki podatkowej uważając, że obniżona stawka podatkowa wpływa na jej niekorzyść. Organ podniósł, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (zwanej dalej upol) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikami podatku od nieruchomości są między innymi osoby fizyczne, które są właścicielami nieruchomości, posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów, co wynika z treści art. 3 ust. 1 upol. Organ wskazał, że wysokość podatku, uzależniona jest od podstawy opodatkowania, czyli w przypadku gruntów – od powierzchni, a w przypadku budynków lub ich części – powierzchni użytkowej oraz od stawki podatkowej (art. 4 ust. 1 pkt. 1 i 2 upol). Organ wyjaśnił, iż opodatkowanie gruntu odpowiednim podatkiem (od nieruchomości, rolnym lub leśnym) zależy od tego, w jaki sposób został on sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków. Wynika to między innymi z przepisu art. 2 ust. 2. upol. Jak wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. szczególne znaczenie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wyraża również art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm. - organ przywołał stary Dziennik Ustaw). Stosownie do jego treści, dane ewidencyjne stanowią między innymi podstawę wymiaru podatków. Podkreślono także, iż dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dokumenty urzędowe. Zgodnie z treścią art. 194 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa "dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że przepis art. 22 ust. 2 w związku z art. 20 ust. 2 pkt. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wskazuje, że w razie zaistnienia rozbieżności między oznaczeniem gruntu w ewidencji gruntów i budynków – podjęcie działań w celu doprowadzenia ich do zgodności ze stanem faktycznym należy do właściciela. Na podstawie zaś przepisu art. 22 ust. 3 tejże ustawy, na żądanie starosty właściciele oraz osoby władające gruntem, zgłaszające zmiany są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Dalej organ podniósł, że rodzaje oznaczeń ewidencyjnych będących podstawą zakwalifikowania gruntów w ewidencji gruntów i budynków, zawiera § 67 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 3, poz. 54). I tak, zgodnie z jego treścią użytki gruntowe dzielą się na: użytki rolne, grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, grunty zabudowane i zurbanizowane, użytki ekologiczne, nieużytki, grunty pod wodami, oraz tereny różne. Nadto wskazano, że wysokość podatku w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2010 r. organ podatkowy I instancji ustalił w oparciu o Uchwałę Rady Gminy R. Nr [...] z dnia [...] 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, budynków, budowli i gruntów na rok podatkowy 2010 r. Od powyższej decyzji A. J. wniosła w dniu [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając, że Kolegium nie rozpatrzyło sprawy prawidłowo "działając na korzyść innych i Urzędu Gminy R.". Oświadczyła, że jej zarzuty są znane zarówno Kolegium jak i Wójtowi Gminy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podnosząc argumenty przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Dodatkowo podkreśliło, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem organ podatkowy nie jest władny kwestionować danych wynikających z ewidencji, których treść ma charakter wiążący. W piśmie procesowym z dnia [...] 2010 r. skarżąca nie formułując żadnych konkretnych zarzutów wobec zaskarżonej decyzji wskazała, że posiada parcelę siedliskową nr [...] o powierzchni 0,032 ha, zakupioną "na wyłączną własność" w 2005 roku, na której stoi drewniany budynek. Na posesję tą, jak podała strona "chcą włożyć 100 – letnie spólnosci, których już dawno nie ma". Do kolejnych pism procesowych nadesłanych do Sądu dnia 12 października 2010 r. A. J. załączyła plik dokumentów stanowiących kserokopie m.in. decyzji podatkowych, nakazów płatniczych oraz dowodów wpłat za podatek od nieruchomości. Następnie w piśmie z dnia [...] 2010 r. skarżąca wspomniała o postępowaniu spadkowym przeprowadzonym przed Sądem w Ż. dotyczącym działki nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ppsa) lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Sąd zwraca również uwagę na dyspozycję art. 134 § 2 ppsa, który stanowi, iż Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Cytowany przepis reguluję zasadę zakazu orzekania na niekorzyść strony postępowania sądowoadministracyjnego (zakaz reformationis in peius). Zgodnie z tą zasadą Sąd nie może uchylić rozstrzygnięcia organu administracyjnego, które byłoby zgodne z przepisami prawa, a także obiektywnie korzystne dla strony. Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji. W tym miejscu wypada zauważyć, że A. J. nie podniosła w skardze konkretnych, zindywidualizowanych zarzutów, poprzestając na ogólnikowym wyrażeniu niezadowolenia z zaskarżonej decyzji. Zatem Sąd rozpatrując niniejszą sprawę, nie mogąc odnieść się do zarzutów skargi, poprzestał na przeprowadzeniu kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Za istotne uznać należy wobec tego rozstrzygnięcie, czy organ podatkowy dokonał prawidłowego określenia podstawy wymiaru podatku od nieruchomości i podatku rolnego. Należy w tym zakresie wskazać na art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, z którego wynika m.in., że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zapis ten rozumie się w ten sposób, że dopóki dane te nie zostaną zmienione, ich treść jest dla organu podatkowego wiążąca. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2008 r., II FSK 1726/06 - LEX 361469, wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994 r., SA/Ka 2592/93 - M. Podat. 1995/6/179, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94 - Wspólnota 1995/42/24, wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93 - POP 1999/2/67, Wspólnota 1994/40/14). Powołany przepis nie wymaga dalszej wykładni stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku. Przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jaki i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 201/09, LEX nr 535025). Ponadto należy zwrócić uwagę, że dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe (wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FSK 372/07, LEX nr 490966). Organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1690/07, LEX nr 447887). Zakładanie i prowadzenie zaś ewidencji gruntów i budynków, jak wynika z ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz z rozporządzenia wykonawczego z dnia 29 marca 2001 r., należy do kompetencji właściwego miejscowo starosty. W niniejszej sprawie przedmiotem opodatkowania jest budynek mieszkalny o powierzchni 25 m² oraz pastwiska kl. III ug o powierzchni 0,0320 ha, będące własnością A. J.. Wskazać zatem należy, ze zgodnie z art. 2 ust. 1 upol opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136 poz. 969 tekst jednolity) z kolei stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z zaskarżonej decyzji wynika, że wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego ustalono w oparciu o Uchwałę Rady Gminy R. Nr [...] z dnia [...] 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, budynków, budowli i gruntów na rok podatkowy 2010 r., na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w Ż. oraz na podstawie złożonej przez podatnika informacji podatkowej. Sąd analizując dane wynikające z wypisu z ewidencji gruntów i budynków w zestawieniu z przyjętymi przez organ danymi co do podstawy opodatkowania nie stwierdził sprzeczności, czy niezgodności i uznał, że organ zastosował w odniesieniu do nieruchomości skarżącej odpowiednią stawkę podatku. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy stwierdzić zatem, że w omówionym zakresie decyzje obu instancji nie naruszają prawa. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób zupełny, a posiadane aktualne zapisy w ewidencji gruntów uprawniały do ustalenia wskazanego w decyzji wymiarowej łącznego zobowiązania pieniężnego. Do ustalenia tego zobowiązania przyjęto właściwą powierzchnię gruntu oraz powierzchnię użytkową budynku, a także uwzględniono obowiązujące prawo miejscowe, tj. Uchwałę Rady Gminy R. Nr [...] z dnia [...] 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, budynków, budowli i gruntów na rok podatkowy 2010 r. Końcowo Sąd pragnie wskazać, że za niezrozumiały uznać należy fakt, iż skarżąca żąda podwyższenia stawki podatkowej, co w praktyce doprowadziłoby wszakże do pogorszenia jej sytuacji materialnej. W tym miejscu podkreślić należy, że organ odwoławczy uwzględniając wniosek podatnika o podwyższenia stawki podatkowej dopuściłby się naruszenia zakazu reformations in peius, wyrażonego w treści art. 234 Ordynacji podatkowej. Istota tego zakazu polega bowiem na tym, że organ odwoławczy nie może zmienić rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji na niekorzyść odwołującego się. W orzecznictwie sądowym odnoszącym się do spraw podatkowych podkreśla się, iż pojęcie "na niekorzyść strony", o którym mowa w art. 234 Ordynacji podatkowej, należy interpretować wyłącznie w znaczeniu materialnym. Obowiązki i uprawnienia podatników, wynikające z decyzji podatkowych, w ostatecznym rachunku są bowiem wyrażone kwotowo (wyrok NSA z 28 czerwca 2000 r., I SA/Lu 455/99, LEX nr 45394). Wskazać przeto należy, że decyzja organu odwoławczego nie może zwiększać obciążenia skarżącego w stosunku do tego, jakie wynikało z decyzji organu pierwszej instancji. Reasumując, Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, nie mógł postawić organowi odwoławczemu, ani organowi I instancji, zarzutu naruszenia prawa, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko zaś taki zarzut, należycie uzasadniony, mógłby być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził brak uzasadnienia do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ppsa orzekł o jej oddaleniu.