II SA/Wa 1382/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Dyrektora Generalnego Służby Więziennej na rzecz skarżącej K. S. kwotę 240,- (słownie: dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE K. S. z dniem [...] stycznia 2009 r. została zwolniona ze Służby Więziennej w związku z nabyciem prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. Komendant Centralnego Ośrodka Szkolenia Służby Więziennej w K. (dalej w skrócie COSSW) decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] przyznał K. S. nagrodę roczną za 2009 r. w wysokości [...] zł. Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] marca 2009 r. sygn. [...] uchylił to rozstrzygnięcie, wskazując, iż skarżącej decyzją z dnia [...] stycznia 2009 od dnia [...] stycznia 2009 r. podwyższono dodatek służbowy do kwoty [...] zł, a zatem świadczenie w tej wysokości powinno być także uwzględnione przy ustaleniu podstawy należnej skarżącej nagrody rocznej. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy Komendant COSSW decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. przyznał K. S. nagrodę roczną za 2009 r. w wysokości [...] zł. Dyrektor Generalny Służby Więziennej decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: kpa, art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.), powyższe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy, podkreślając, że skoro skarżąca w 2009 r. pełniła służbę tylko do [...] stycznia 2009 r., a rozwiązanie z nią stosunku służbowego nastąpiło z uwagi na nabycie uprawnień emerytalnych, to organ I instancji prawidłowo przyznał jej nagrodę roczną w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym. Prawidłowo też obliczono podstawę nagrody, uwzględniając należne funkcjonariuszce w dniu [...] stycznia 2009 r. uposażenie w łącznej wysokości [...] zł., składające się z uposażenia zasadniczego w kwocie [...] zł, dodatku za wysługę w kwocie [...] zł, dodatku za stopień w kwocie [...] zł oraz dodatku służbowego w wysokości [...] zł. Powyższą decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej K. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja narusza prawo, gdyż żądała wydania decyzji przez organ odwoławczy tylko w przypadku, gdyby ostatecznie ustalono jej dodatek służbowy w kwocie wyższej niż [...] zł. Poza tym zaskarżoną decyzję wydano już po skierowaniu przez nią do WSA w Warszawie odrębnej skargi w przedmiocie dodatku służbowego. Oznacza to, że decyzja organu odwoławczego reguluje kwestię będącą przedmiotem orzeczenia sądowego w innej sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny Służby Więziennej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dodatkowym piśmie z dnia 2 grudnia 2009 r. K. S. stwierdziła, że w sprawie dotyczącej przyznania jej nagrody rocznej pojawił się nowy istotny dowód w postaci orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], w którym to Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w P. uznała ją za całkowicie niezdolną do służby w Policji, co jest równoznaczne z niezdolnością do służby w Służbie Więziennej. W związku z tym na podstawie § 1 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 15, poz. 145) przysługuje jej roczna nagroda za 2009 r. w pełnej wysokości uposażenia, czyli w kwocie [...] zł, a nie w wysokości jedynie 1/12 uposażenia, jak to przyjęły organy orzekające w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 995/09, oddalił skargę na decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 629/10, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej K. S., uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania (...). Sąd kasacyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że w dacie orzekania przez Sąd I instancji zaistniała sytuacja, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: ppsa, tj. wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego przewidziana w art. 145 § 1 pkt 7 kpa. Jak wynika, bowiem z orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w P. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] skarżąca została uznana za całkowicie niezdolną do służby od dnia [...] stycznia 2009 r. Wskazane orzeczenie stwierdza, że schorzenie skarżącej miało związek ze służbą i istniało już od dnia [...] stycznia 2009 r. Wobec powyższego, rozpoznając skargę na decyzję w przedmiocie nagrody rocznej, WSA w Warszawie był zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Sąd jest związany, na mocy art. 190 ppsa, wykładnią prawa przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 629/10. Materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] kwietnia 2009 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta COSSW w K. z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie przyznania skarżącej nagrody rocznej, stanowił art. 106 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej, w myśl którego funkcjonariuszowi może być przyznana między innymi nagroda roczna (ust. 1) w wysokości przysługującego mu miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym (ust. 2). Szczegółowe zaś zasady przyznawania funkcjonariuszom nagród rocznych są określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. z 2002 r. Nr 15, poz. 145), wydanym na podstawie delegacji przewidzianej w art. 106 ust. 3 ustawy. Zgodnie z § 1 ust. 1 tegoż rozporządzenia, funkcjonariuszowi Służby Więziennej, pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną w wysokości określonej w art. 106 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej. Z kolei w myśl ustępu 4 powołanego § 1 rozporządzenia, funkcjonariuszowi, który z powodu, między innymi, zwolnienia ze służby, jeżeli w dniu zwolnienia spełnia warunki do nabycia prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej - pełnił w danym roku służbę tylko przez część roku kalendarzowego, przyznaje się nagrodę roczną w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, za każdy miesiąc kalendarzowy pełnienia służby. Natomiast funkcjonariuszowi, który na skutek wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą poniósł śmierć albo nabył prawo do renty inwalidzkiej, nagroda roczna przysługuje za ostatni rok służby w wysokości określonej w ust. 1, bez względu na okres służby pełnionej w tym roku (§ 1 ust. 6 cytowanego rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że stosunek służbowy z K. S. został rozwiązany z dniem [...] stycznia 2009 r. Skoro zatem w 2009 r. pełniła ona służbę tylko przez miesiąc, a zwolnienie jej ze służby nastąpiło na skutek nabycia prawa do emerytury, to niewątpliwie w dacie wydania zaskarżonej decyzji nabyła prawo do nagrody rocznej tylko w wysokości 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami stałymi, zgodnie z § 1 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. Jednakże ta sytuacja uległa zmianie, ponieważ orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w P. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] skarżąca została uznana za całkowicie niezdolną do służby od dnia [...] stycznia 2009 r. Wskazane orzeczenie stwierdza, że schorzenie skarżącej miało związek ze służbą i istniało już od dnia [...] stycznia 2009 r. Nie ma już zatem podstaw do ograniczenia skarżącej wysokości należnej jej nagrody rocznej, zgodnie z § 1 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia. K. S. w dniu zwolnienia ze służby, niezależnie od tego na jakiej podstawie rozwiązano z nią stosunek służby, nabyła prawo do renty inwalidzkiej na skutek choroby pozostającej w związku ze służbą. Tym samym wysokość jej nagrody powinna być ustalona na podstawie § 1 ust. 6 rozporządzenia. Wobec tego, że w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego przewidziana w art. 145 § 1 pkt 7 kpa, należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy ppsa uchylić zarówno zaskarżoną, jak i utrzymaną nią w mocy decyzję. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 uzasadnione, jest treścią art. 152 powołanej ustawy. Natomiast o kosztach postępowania, Sąd orzekł w pkt 3 na podstawie art. 200 i 209 tej ustawy.