II SAB/Łd 90/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w J. na bezczynność Rektora Politechniki [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że bezczynność Rektora Politechniki [...] miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; 2) zobowiązuje Rektora Politechniki [...] do załatwienia wniosku skarżącego Stowarzyszenia A z siedzibą w J. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych Rektorowi Politechniki [...]; 3) oddala skargę w pozostałym zakresie; 4) zasądza od Rektora Politechniki [...] na rzecz skarżącego Stowarzyszenia A z siedzibą w J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc UZASADNIENIE 29 września 2020 r. Stowarzyszenie A w J. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Rektora Politechniki [...] w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 14 września 2020 r., przesłanego drogą elektroniczną (e-mail). Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 61 ust. 1 i 4 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.d.i.p.", poprzez nieudostępnienie żądanej informacji publicznej w przewidzianym ustawą terminie. Stowarzyszenie wniosło o: 1. zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z 14 września 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 3. zasądzenie od organu na rzecz stowarzyszenia kwoty pieniężnej, m. in. celem pokrycia wydatków w związku z prowadzeniem sporu sądowoadministracyjnego i wsparcia działalności statutowej lub wymierzenie organowi grzywny; 4. zasądzenie od organu na rzecz stowarzyszenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Rektor Politechniki [...] wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ podniósł, że stowarzyszenie złożyło wniosek o udostępnienie informacji publicznej 14 września 2020 r. drogą mailową. Wniosek dotyczył wynagrodzenia rektora, głównego księgowego oraz osób pełniących funkcje organów w uczelni publicznej za sierpień 2020 r. W odpowiedzi na wniosek, pismem z 21 września 2020 r., wysłanym listem poleconym 25 września 2020 r., organ udzielił żądanej informacji. W uczelni nie ma innych osób pełniących funkcje organów niż rektor co oznacza, że przedmiotem wniosku jest wynagrodzenie rektora i kwestora (głównego księgowego). Wniosek został zatem rozpatrzony w całości. W ustawowym terminie została także udzielona odpowiedź. W sprawie istnieją podstawy do odrzucenia skargi z uwagi na to, że skarżący nie wyczerpał środka zaskarżenia w postaci ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Z uwagi na zawarty w odpowiedzi na skargę zarzut niedopuszczalności skargi z uwagi na niewniesienie ponaglenia wyjaśnić należy, że możliwość wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest uzależniona od wcześniejszego złożenia środka zaskarżania. Pogląd ten nie był kwestionowany przed nowelizacją p.p.s.a. dokonaną 1 czerwca 2017 r. ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) i zachowuje aktualność. Przepisem art. 9 pkt 3 lit. b ustawy zmieniającej dodano m.in. art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Na podstawie art. 1 pkt 9 ustawy zmieniającej, nowe brzmienie otrzymał również art. 37 § 1 k.p.a. poprzez wprowadzenie środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, które zastąpiło dotychczasowe zażalenie i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej podano, że nowa regulacja art. 53 § 2b p.p.s.a. dotycząca obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi na bezczynność, wprowadzona została w związku ze zmienionym brzmieniem art. 37 k.p.a. Wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. stanowi warunek formalny do wywiedzenia skargi na bezczynność organu, co znalazło wyraz w nowym brzmieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi ogólną zasadę, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Ponaglenie, do którego odwołuje się art. 53 § 2b p.p.s.a., jest przewidzianym na gruncie ustawy k.p.a. środkiem zwalczania bezczynności organów administracji oraz przewlekłego prowadzenia postępowania. Stanowi o tym wprost art. 37 § 1 k.p.a. Ponaglenie wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia na gruncie k.p.a. Niewątpliwie zatem przewidziany w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnosi się do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie k.p.a. Jednakże tego rodzaju środek zaskarżenia nie jest wymagany w sprawach, których przedmiotem jest bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej, w trybie unormowanym w k.p.a., który w art. 37 reguluje instytucję ponaglenia. U.d.i.p., która jest ustawą szczególną, regulującą w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej, tego rodzaju środka zaskarżenia nie przewiduje. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie przepisów u.d.i.p., w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Dlatego też skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona ponagleniem (por. wyrok NSA z 27 października 2020 r., I OSK 2266/19). Sąd administracyjny orzekając w sprawie dotyczącej skargi na bezczynność organu administracji publicznej na gruncie u.d.i.p. nie przeprowadza kontroli określonego aktu lub czynności, a więc nie bada merytorycznej zasadności podjętego działania. Sąd ten ma natomiast obowiązek dokonania oceny, biorąc za podstawę stan faktyczny i prawny danej sprawy, czy rzeczywiście organ (podmiot wykonujący zadania publiczne) pozostaje w bezczynności (por. wyroki NSA: z 20 stycznia 2009 r., II OSK 812/08; z 15 lipca 2010 r., II OSK 2051/09; z 29 września 2010 r., II GSK 827/09; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2013, s. 585). Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli zatem podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego udzielił stronie informacji publicznej której się ona domagała, bądź wydał decyzję w trybie art. 16 u.d.i.p. nie można przypisać mu bezczynności. W sytuacji natomiast, gdy żądana przez wnioskodawcę informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy, bądź dotyczy takiej informacji, w stosunku do której istnieje odmienny tryb dostępu, organ nie jest zobowiązany do wydawania decyzji administracyjnej. W takim przypadku może odmówić udzielenia informacji w formie zwykłego pisma, informując jedynie wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., II SA 4059/02). Przekazanie wiadomości o braku w zasobach zobowiązanego informacji żądanej we wniosku również usuwa stan bezczynności w zakresie udostępnienia danych, o jakie wnosił uprawniony (por. wyrok NSA 14 września 2010 r., I OSK 822/10). Dysponent informacji publicznej jest bowiem zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje, nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i nie funkcjonuje w obiegu publicznym (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r., I OSK 711/15). Udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji uzasadniającej zastosowanie art. 149 § 1 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 20 lutego 2013 r., I OSK 2569/12). W rozpoznawanej sprawie, 14 września 2020 r. Stowarzyszenie A w J. złożyło do Rektora Politechniki [...] wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie na adres: [...].pl informacji o wynagrodzeniu rektora i głównego księgowego oraz osób pełniących funkcje organów w uczelni publicznej za sierpień 2020 r. W rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest, że Rektor Politechniki [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. będącej w jego posiadaniu. Politechnika [...] jest bowiem uczelnią publiczną i stanowi integralną część narodowego systemu edukacji i nauki, a organy tej uczelni wykonują władztwo administracyjne na zasadzie i w granicach określonych ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jedn.: Dz. U. 2020 r., poz. 85 ze zm.). Organy tej uczelni wykonują zadania publiczne oraz dysponują majątkiem publicznym (art. 4 ust. 1 pkt 5 w związku z ust. 3 u.d.i.p.). Dane na temat sposobu wydatkowania środków publicznych mieszczą się w ramach informacji o sprawach publicznych. Z tych środków finansowane są m. in. wynagrodzenia osób zatrudnionych w publicznych uczelniach. Bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną jest okoliczność, czy dotyczą one konkretnego pracownika lub grupy stanowisk, a także czy obejmują osoby pełniące funkcje publiczne oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. To ma bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 30 września 2015 r., I OSK 59/14). Zakres żądanej informacji publicznej, w niniejszej sprawie, spełnia powyższe przesłanki, co nie było sporne między stronami. Poza tym zgodnie z art. 140 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce wynagrodzenia rektora i głównego księgowego oraz osób pełniących funkcje organów w uczelni publicznej, a więc dane o przekazanie, których wnosił skarżący, są jawne. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej ma odpowiedzieć na wniosek na tyle szybko, na ile pozwalają mu siły i środki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od otrzymania wniosku. Za wniosek pisemny w rozumieniu art. 10 ust. 1 u.d.i.p. uznawane jest przesłanie wniosku pocztą elektroniczną (e-mailem) i to nawet wtedy, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (por. wyrok NSA z 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08). Termin do udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego z 14 września 2020 r. upływał 28 września 2020 r. Organ przed upływem tego terminu – 25 września 2020 r. nadał na adres siedziby skarżącego: ul. C 21A/1, [...] J., przesyłkę pocztową zawierającą pismo z 21 września 2020 r. informujące o wysokości wynagrodzenia Rektora Politechniki [...] oraz Kwestora Politechniki [...] w sierpniu 2020 r. W ocenie sądu, organ nie udzielił jednak skarżącemu żądanej informacji zgodnie z wnioskiem. We wniosku z 14 września 2020 r. skarżący wskazał bowiem, że wnosi o przesłanie informacji na adres: [...].pl, a nie na adres jego siedziby. Przepis art. 14 u.d.i.p. stanowi natomiast, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (ust. 2). Z powołanej regulacji art. 14 u.d.i.p. wynika, że to wnioskodawca określa w swoim wniosku, w jakiej formie i w jaki sposób chciałby otrzymać żądane informacje. Sposób udostępnienia należy przy tym odnosić do tego, w jaki sposób uzyska się informację, a zatem oznacza on tryb, w jakim wnioskodawca domaga się, aby udzielono mu informacji. Sposobem jest więc doręczenie na wskazany adres, wysłanie pocztą elektroniczną, wysłanie przy pomocy e-PUAP czy odebranie na miejscu w siedzibie podmiotu zobowiązanego lub wgląd do dokumentów na miejscu w organie. W orzecznictwie wskazuje się, że nie można zatem przyjąć, że odpowiedź podmiotu zobowiązanego na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wysłana na adres inny niż wskazany przez podmiot informacyjnie zainteresowany, wywołuje określony skutek prawny i tym samym uwalnia podmiot zobowiązany od zarzutu bezczynności. Jak już bowiem wyżej wskazano, u.d.i.p. w art. 14 przewiduje dwa elementy ważne dla procesu udostępniania informacji publicznej, a mianowicie określa wymagania co do sposobu i formy udostępnienia informacji publicznej. To wnioskodawca określa zatem w swoim wniosku, w jakiej formie i w jaki sposób chciałby otrzymać żądane informacje. Sposób udostępnienia należy odnosić do tego, w jaki sposób uzyska się informację, a zatem oznacza on tryb, w jakim wnioskodawca domaga się, aby udzielono mu informacji. Natomiast podmiot zobowiązany nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej w sposób wskazany we wniosku, jeżeli dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w żądanej formie i w żądany sposób. W takiej sytuacji dysponent informacji publicznej jest związany sposobem udostępnienia wskazanym we wniosku i nie może go bez zgody wnioskodawcy modyfikować. Każdy bowiem zgłoszony wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien zostać załatwiony w odpowiedni sposób – bądź przez udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem, bądź odmowę ich udzielenia (por. wyroki NSA: z 29 maja 2018 r., I OSK 2634/17; z 10 grudnia 2019 r., I OSK 67/19). W analizowanym przypadku organ udzielił wnioskowanej informacji nie tylko niezgodnie ze sposobem wskazanym we wniosku, tj. wysłał ją na adres siedziby stowarzyszenia zamiast na podany adres e-mail, lecz także nie w pełni odniósł się do żądania zawartego we wniosku. W piśmie z 21 września 2020 r. brak było bowiem informacji o innych osobach pełniących funkcje organów uczelni publicznej i ich wynagrodzeniu w sierpniu 2020 r., o co również wnosił skarżący we wniosku z 14 września 2020 r. W piśmie tym nie odniesiono się do żądania wniosku w tym zakresie. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ poinformował o braku takich osób w Politechnice [...]. Organ nie poinformował również wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazał, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, do czego był zobowiązany stosownie do powołanego art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie sądu, świadczy to o tym, że wniosek nie został załatwiony w prawidłowy sposób i w formie określonej przez wnioskodawcę. Tym samym nie ustał stan bezczynności. Jednocześnie sąd uznał, że bezczynność w załatwieniu wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. "Rażące" naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, gdy wystąpią szczególne okoliczności uzasadniające przyjęcie takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde zatem naruszenie prawa wskutek prowadzenia postępowania w sposób przewlekły lub bezczynności będzie naruszeniem rażącym. Ocena jednak, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Dla uznania, że bezczynność organu miała miejsce z naruszeniem prawa w stopniu rażącym należy wykazać, że odpowiedzialność za nią ponosi organ administracji i że jest ona niemożliwa do zaakceptowania w państwie prawnym. Akcentowany jest ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości, jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (por. wyroki NSA: z 17 listopada 2015 r., II OSK 652/15; z 8 marca 2017 r., I OSK 1925/16). W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności oraz oczywistość naruszenia (por. wyroki NSA: z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; z 21 lipca 2017 r., I OSK 2808/15; z 8 lipca 2015 r., I OSK 237/15). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób (por. wyrok WSA w Warszawie z 12 czerwca 2018 r., II SAB/Wa 58/18). W rozpatrywanej sprawie organ, chociaż wadliwie, to jednak podjął działanie w celu udostępnienia skarżącemu żądanej informacji. Nie można zatem uznać, że był to przejaw lekceważącego traktowania obowiązków. Zaniechanie prawidłowej realizacji wniosku nie wynikało z celowego działania, a jedynie z błędnej interpretacji tego, w jaki sposób wniosek należy zrealizować. Brak jest zatem podstaw by zwłoce organu przypisać charakter rażący. Dodać należy, że stowarzyszenie wniosło skargę na bezczynność zaledwie jeden dzień po upływie ustawowego terminu do udzielenia żądanej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Przypomnieć w tym miejscu należy, że prawo dostępu do informacji publicznej stanowi prawo gwarantowane konstytucyjnie, za pomocą którego obywatel jest uprawniony do kontroli organów władzy. Prawo to jest przejawem rozwoju demokracji jako ustroju, w którym obywatele współuczestniczą w sprawowaniu władzy i jednocześnie kontrolują organy władzy publicznej. Prawo to nie powinno zatem służyć zaspokajaniu osobistej ciekawości osoby wnoszącej o udostępnienie informacji publicznej lub też załatwieniu jej osobistych interesów (por. wyrok NSA z 21 listopada 2013 r., I OSK 895/13). Nadużycie prawa do informacji publicznej polega na próbie wykorzystania jego instytucji dla osiągniecia innego celu niż dbałość o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa (J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej [w:] Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Warszawa 2005, s. 147 oraz podobnie I. Kamińska, M. Rozbicka–Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, s. 273). Brak przymiotu rażącego naruszenia prawa stwierdzonej bezczynności wyklucza orzeczenie o nałożeniu grzywny lub przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. W konsekwencji tego sąd za niezasadne uznał żądanie wymierzenia organowi grzywny lub przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej, o której stanowi art. 149 § 2 p.p.s.a. Z tych względów sąd, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. Na mocy art. 151 p.p.s.a. sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie. Konsekwencją uwzględnienia skargi było – stosownie do treści art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. – zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego w postaci uiszczonego wpisu od skargi (100 złotych). dc