IV Ka 515/25

<p>Sygn. akt IV Ka 515/25</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong>został oskarżony o to, że zajmując się sprawami <span class="anon-block"> spółki (...)</span> w okresie od 15.02.2019r. roku do 15.01.2021r roku urządzał gry na 6 automatach <span class="anon-block"> (...)</span> bez nr w lokalu w <span class="anon-block">B.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, wbrew przepisowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20092011540" title="Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 (art. 3;art. 6;art. 6 ust. 1;art. 14;art. 14 ust. 1)">art. 3, art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19.11.2009 roku o grach hazardowych</a> (Dz.U. nr 201, poz. 1540), czyli bez wymaganej koncesji oraz poza kasynem gry, tj. popełnił przestępstwo skarbowe określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107;art. 107 § 1)">art. 107 § 1 k.k.s.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 k.k.s.</a>;</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Bełchatowie wyrokiem z dnia 13 maja 2025r. wydanym w sprawie sygn. akt II K 234/24</strong> oskarżonego uznał winnym zarzucanego czynu i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107;art. 107 § 1)">art. 107 § 1 k.k.s.</a> wymierzył mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności; na podst. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 30;art. 30 § 5)">art. 30 § 5 k.k.s.</a> orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa sześciu urządzeń <span class="anon-block">B.</span> bez numeru z polotami i przywieszką, opisanych z wykazie dowodów rzeczowych nr 01 z k.30 pod pozycją 1-6 i zarządził ich zniszczenie, jak również przepadek na rzecz Skarbu Państwa środków pieniężnych w kwocie 3000,20 zł. opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 01 z k.30 pod pozycją 7; zwolnił oskarżonego z obowiązku zwrotu kosztów postępowania.</p> <p> <strong> <!-- -->Powyższy wyrok zaskarżył obrońca w całości i na korzyść <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong>. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>1.  obrazę przepisów postepowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 2;art. 413 § 2 pkt. 1)">art. 413 § 2 pkt 1 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 §1 pkt 1 kpk</a> polegającą na niepełnym i nieprecyzyjnym określeniu czynu przypisanego oskarżonemu, gdyż ani z sentencji wyroku, ani z jego uzasadnienia nie wynika, jakie konkretnie działania <span class="anon-block">M. P. (1)</span> sąd uznał za „urządzanie gier”, poprzestając na ogólnikowym powiązaniu go ze <span class="anon-block"> Spółką (...) Sp. z o. o.</span>, co uniemożliwiało zrozumienie, za jakie czyny oskarżony został w istocie skazany; a ponadto <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, polegającej na bezkrytycznym przyznaniu wiary zeznaniom świadka <span class="anon-block">T. S. (1)</span> oraz niezweryfikowanym kserokopiom z akt innej sprawy, przy jednoczesnej dyskwalifikacji wniosków płynących z opinii biegłego grafologa, a w konsekwencji powyższego – poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść <span class="anon-block">M. P. (1)</span>;</p> <p>2.  błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść wyroku, polegający na sprzecznym z materiałem dowodowym dowolnym przyjęciu, że <span class="anon-block">M. P. (1)</span> urządzał gry na automatach, co było konsekwencją”</p> <p>- bezpodstawnego przyjęcia, jako udowodnionego, faktu że oskarżony podpisywał umowy najmu lokali w innych miastach (<span class="anon-block">O.</span>, <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">T.</span> <span class="anon-block">M.</span>.) i tym samym przejawiał stały wzorzec działania, w sytuacji gdy sąd oparł się wyłącznie na niezweryfikowanych w niniejszym postępowaniu kserokopiach dokumentów z akt innej sprawy (sygn.. RKS 125.2019.<span class="anon-block"> (...)</span>), nie przeprowadzając żadnego dowodu na autentyczność rzekomych podpisów oskarżonego na tych umowach;</p> <p>- zmarginelizowania wniosków opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego;</p> <p>- oparciu ustaleń o niewiarygodne i ogólnikowe zeznania <span class="anon-block">T. S. (1)</span>,</p> <p>- dokonanie generalizacji sprawstwa oskarżonego (wywodzenie winy w przedmiotowej sprawie z faktu ewentualnego zaangażowania w podobną działalność w innych lokalizacjach, gdzie biegły grafolog wykluczył zawarcie umowy najmu przez oskarżonego);</p> <p>3.  z ostrożności procesowej: zarzut rażącej niewspółmierności kary, poprzez wymierzenie kary bezwzględnej pozbawienia wolności, w sytuacji gdy cele kary zostałyby w pełni zrealizowane poprzez orzeczenie kary o charakterze wolnościowym.</p> <p>W konkluzji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi rejonowemu, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec <span class="anon-block">M. P. (1)</span> samoistnej kary grzywny.</p> <p>W apelacji zawarto wniosek o załączenie aktualnej opinii o <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, jako skazanym, który odbywa karę pozbawienia wolności orzeczoną w innej sprawie karnej, na okoliczność zachowania i postawy oskarżonego po wydaniu zaskarżonego wyroku; w tym na okoliczność zasadności orzeczenia kary nie izolacyjnej w przedmiotowej sprawie. Wniosek został uwzględniony na etapie postępowania odwoławczego, a opinia o oskarżonym z ZK w <span class="anon-block">W.</span> z dnia 4 sierpnia 2025r. jest pozytywna (i gdzie od 19.02.2025r., kiedy to dokonywano oceny okresowej postępów skazanego w procesie resocjalizacji na terenie ZK, nie uległa ona zmianie).</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej obrońca popierał swoja apelacje, a prokurator i przedstawiciel <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> wnosili o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy jest bezzasadna.</p> <p>Na wstępie należy podnieść, iż prawidłowa jest ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonane na jej podstawie ustalenia faktyczne w zakresie przestępczego zachowania <span class="anon-block">M. P. (1)</span>. Zarzuty zawarte w apelacji okazały się niezasadne, albowiem wywody skarżącego nie zdołały skutecznie podważyć trafności rozstrzygnięcia dokonanego przez Sąd Rejonowy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, dotyczące łącznej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, także – i słusznie – przez pryzmat ustaleń, co do zaangażowania się w prowadzenie <span class="anon-block"> spółki (...) sp. z o. o.</span> po stronie oskarżonego, a które to informacje płynęły z innych postępowań celno-skarbowych, są prawidłowe, gdyż stanowią wynik nie budzącej żadnych zastrzeżeń oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Zarzuty stawiane w apelacji mają natomiast charakter wyłącznie polemiczny, a analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego jest mocno wybiórcza.</p> <p>Wbrew zarzutom skarżącego sąd <em> <!-- -->meriti</em> był w pełni uprawniony do przyjęcia wersji o sprawstwie oskarżonego, a dokładnie o wypełnieniu przez niego znamienia „urządzania” gier hazardowych przez <span class="anon-block"> spółkę (...)</span> we wskazanym lokalu w <span class="anon-block">B.</span>. Sąd <em> <!-- -->meriti</em> posłużył się w opisie przypisanego czynu wprost znamieniem zawartym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 107)">art. 107 kks</a>, a pisemne uzasadnienie wydanego orzeczenia dostatecznie doprecyzowuje i wypełnia tą treść: zajmowanie się sprawami gospodarczymi <span class="anon-block"> spółki (...) sp. z o. o.</span> , zawieranie w jej imieniu umów np. o przyłącza mediów niezbędnych dla realizacji prowadzonego pod adresem <span class="anon-block">ul. (...)</span> przedsięwzięcia (sąd odwoławczy zauważa, że ewentualne uzupełnienie opisu czynu przypisanego oskarżonemu o działanie wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami byłoby nieuzasadnione w świetle kierunku apelacji).</p> <p>Do poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie urządzania w gier hazardowych uprawniały Sąd I instancji głównie zeznania <span class="anon-block">T. S. (1)</span>, pierwsze wyjaśnienia <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, a także zebrany w sprawie nieosobowy materiał dowodowy, który był wystarczający do wywiedzenia jedynie logicznych wniosków o przestępczym procederze oskarżonego. Ocena wartości tych dowodów, została dokonana wszechstronnie, we wzajemnym ich kontekście z innymi dowodami, zgodnie z wiedzą i doświadczeniem i jako taka korzysta z ochrony przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> </p> <p>Co do licznych zarzutów naruszenia prawa procesowego i błędu w ustaleniach faktycznych, podnoszonych przez skarżącego, a sprowadzających się do zarzutu pominięcia opinii grafologicznej czy „generalizacji” sprawstwa oskarżonego, sąd odwoławczy zważył, że ww. opinia po pierwsze: wcale nie jest jednoznaczna (stwierdza: „<em> <!-- -->prawdopodobnie (</em>podpis)<em> <!-- --> nie został nakreślony przez oskarżonego</em>”); a po drugie: sąd rejonowy ustalił udział <span class="anon-block">M. P. (1)</span> w urządzaniu gier hazardowych przez <span class="anon-block"> spółkę (...)</span> w lokalu w <span class="anon-block">B.</span> na podstawie nie tyle wyglądu umowy najmu lokalu przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> zawartej z <span class="anon-block">A. S.</span>, lecz na podstawie szeregu dowodów potwierdzających faktyczny udział oskarżonego w przestępczej działalności prowadzonej pod szyldem <span class="anon-block"> spółki (...) sp. z o. o.</span> Oczywiście umowa najmu lokalu opiewała na ww. spółkę, to także liczne osoby działające w jej imieniu wstawiły sporne automaty do gier, zatrudniły osoby je obsługujące, a także podjęły szereg kroków, by całe przedsięwzięcie przebiegało pomyślnie (zadbały, by do lokalu dostarczono wodę, prąd, zabierano z niego śmieci, bezpośrednio nadzorowały pracę zatrudnionych pracowników etc). To właśnie pod pojęciem „urządzanie gier hazardowych” w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 107)">art. 107 kk</a> kryje się także szereg kroków podejmowanych przez osoby fizyczne dla realizacji określonego przedsięwzięcia; w przedmiotowej sprawie: działania automatów umożliwiających prowadzenie na nich gier hazardowych, przez klientów uiszczających za prowadzone gry opłaty w realnych pieniądzach.</p> <p>Nie budzi wątpliwości, jakiego rodzaju gry urządzane były na 6 ujawnionych i zatrzymanych automatach (<span class="anon-block">o nazwie B.</span>, bez żadnych numerów seryjnych, pozwalających na identyfikacja sprzętu). Choć drzwi i okna lokalu były przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> zaklejone były w taki sposób, by nie było widoczne z zewnątrz, co takiego dzieje się w środku, to jednocześnie widniała na zewnątrz nazwa <span class="anon-block"> (...)</span>, a więc nazwa po pierwsze: wirtualnej kryptowaluty, a po drugie: nazwa jednej z gier hazardowych, która prowadzona jest w kasynie z żywym krupierem, czy nazwa automatów do gier (samo operowanie <span class="anon-block">B.</span> jako walutą, bardzo często - co jest wiadome sądowi z życiowego i zawodowego doświadczenia - łączy się z nieprzewidywalnymi zyskami przypominającymi nieco hazard). W trakcie kontroli funkcjonariuszy <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">S.</span> automaty w większości były podłączone do prądu, działające (jeszcze ciepłe), a przy tym przeprowadzone na nich eksperymenty procesowe potwierdzały, iż gry na nich są grami na automatach, w których występował element losowości i gdzie wynik gry zależny był od przypadku (gry hazardowe).</p> <p>Sąd ustalił, iż umowa najmu spornego lokalu zawierana była przez pośredników – <span class="anon-block"> Biuro (...)</span>, a przy tym biuro kontaktowało się z klientami e-mailowo i telefonicznie, gdzie kontakt telefoniczny nawiązywany był przez co najmniej dwóch mężczyzn. Samo podpisanie umowy najmu miało już miejsce w obecności aż trzech mężczyzn po stronie najemcy, którzy mieli upoważnienie do reprezentacji <span class="anon-block"> spółki (...) Sp. z o. o.</span> Nie ustalono ponad wszelką wątpliwość, kto faktycznie złożył podpis na umowie najmu o treści <span class="anon-block"> (...)</span> i – jak ustalił to sąd rejonowy – prawdopodobnie wcale nie był to wcale oskarżony, ale umowie najmu towarzyszyła umowa o zaopatrzenie ww. lokalu w wodę i odprowadzenie ścieków oraz umowa kompleksowa sprzedaży energii. Sąd odwoławczy zważył, że z racji na specyficzne zapotrzebowanie dla pracy zatrzymanych automatów do gier, dostępność energii była kluczowa dla realizacji całego przedsięwzięcia. Ustalono ponad wszelką wątpliwość, że na ww. umowie kompleksowej widnieje podpis <span class="anon-block">M. P. (1)</span> tj. czytelny podpis o takiej treści znajduje się zarówno na umowie z dnia 19.02.2019r, jak i na dokumentach z nią związanych: Załączniku Nr 1, oświadczeniu o wskazaniach licznika i o przyjęciu oferty (k.156-158v). Dokumenty te załączono w kserokopiach, ale już umocowanie do działania w imieniu <span class="anon-block"> Spółki (...) Sp. z o. o.</span> udzielone oskarżonemu przez <span class="anon-block">T. S. (1)</span>, zostało notarialnie poświadczone (k.159-159v). W ww. umowie wskazano także numer PESEL oskarżonego, a w pełnomocnictwie pełny jego adres. To na takie ustalenia – poprzedzone bardzo wnikliwą analizą tego, kto i kiedy założył, a następnie komu sprzedawał udziały z <span class="anon-block"> spółce (...)</span>, a tym, w którym momencie na stanowisko Prezesa tej spółki powołano oskarżonego i kiedy sprzedał on swoje udziały <span class="anon-block">T. S. (1)</span> i kiedy je odkupił - nałożyły się wiadomości pozyskane z innych postępowań, a ostatecznie zeznania <span class="anon-block">T. S. (1)</span>. Sąd odwoławczy zważył także, że choć dokumenty przesłane przez świadka <span class="anon-block">T. S.</span> do Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> Wydziału X Krajowego Rejestru Sądowego o wpis (sprawa <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span> k.249 i nast.), nie spowodowały wnioskowanej zmiany w rejestrze, to w jednoznaczny sposób uwiarygadniały jego wersję zdarzeń, zarówno o odsprzedaży udziałów, jak i o złożonej rezygnacji z funkcji Prezesa Zarządu na ręce <span class="anon-block">M. P.</span>. Słusznie temu osobowemu źródłowi dowodowemu dano wiarę.</p> <p>Skarżący stara się nie zauważać, jak wiele punktów stycznych łączy działalność <span class="anon-block"> spółki (...)</span> prowadzoną w <span class="anon-block">B.</span>, z podobną działalnością spółki także w innych miastach. Nie sposób jest pomijać np. ustaleń płynących chociażby z zeznań <span class="anon-block">W. S.</span>: otóż mężczyzna kontaktujący się z numeru telefonu zarejestrowanego na <span class="anon-block"> spółkę (...)</span> poinformował ją, że choć nie ma już miejsc pracy dla świadka w kafejce internetowej w <span class="anon-block">R.</span>, to jest w <span class="anon-block">B.</span>. Słusznie także szereg umów najmu lokali w innych miastach poza <span class="anon-block">B.</span>, jakie w imieniu <span class="anon-block"> spółki (...)</span> podpisane zostały danymi oskarżonego, oceniono kompleksowo i zgodnie z dyrektywami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, wskazuje na jego faktyczny udział w prowadzeniu działalności tej firmy, a dokładnie faktyczne zajmowanie się sprawami gospodarczymi tej osoby prawnej (w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 (art. 9;art. 9 § 3)">art. 9 § 3 kks</a>) w zakresie przypisanego urządzania gier przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Powyższego ustalenia nie jest w stanie obalić, czy zmienić fakt, iż w dniu 5 lutego 2019r. oskarżony zbył formalnie swoje udziały w kapitale zakładowym spółki na rzecz obywatela Ukrainy.</p> <p>Przysłowiową „wisienką na torcie” są pierwsze wyjaśnienia samego <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, który podał wówczas, że przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu, ale - pod warunkiem - wymierzenia sobie kary grzywny. Słusznie nie przekonały sądu <em> <!-- -->meriti </em>wyjaśniania oskarżonego z etapu postępowania sądowego, że z chwilą sprzedaży udziałów <span class="anon-block">T. S.</span> „<em> <!-- -->jeszcze w 2018 r</em>.” przestał on mieć związek z działalności <span class="anon-block"> spółki (...)</span> i w związku z tym do popełnienia przestępstwa się nie przyznaje. Pamiętać należy, że oskarżony to osoba wielokrotnie karana w przeszłości, począwszy od 2019 roku i okoliczność ta wyklucza, by akurat <span class="anon-block">M. P. (1)</span> przyznając się do popełnienia zarzucanego mu czynu na etapie postepowania przygotowawczego w dniu 10.11.2023r., był nieświadomy konsekwencji takiej, a nie innej treści swoich wyjaśnień złożonych do protokołu opatrzonego własnym podpisem.</p> <p>Nie budzi zastrzeżeń, iż sąd I instancji odmówił wiary oskarżonemu, do czego był w pełni uprawniony, a co dotyczyło w szczególności twierdzeń, iż oskarżony nie dopuścił się przypisanego mu czynu. Sąd merytoryczny stanowisko to zdyskwalifikował w motywach zaskarżonego wyroku i jego argumentów pominąć się nie da. Ponieważ z jego wywodami apelacja nie podejmuje rzeczowej polemiki, a są racjonalne i zakotwiczone w zasadach doświadczenia życiowego, więc w pełni zasługują na aprobatę. Wywody apelacji kwestionujące ustalenia faktyczne i ich ocenę są wybiórcze i nie uwzględniają wszystkich okoliczności i analiz przeprowadzonych przez sąd I instancji. Przeciwstawione stanowisku sądu zarzuty nie mają charakteru rzeczowej kontrargumentacji, wskazującej na konkretne i rzeczywiste uchybienia w procedowaniu sądu lub błędy w ocenie dowodów lub czynionych na ich podstawie ustaleniach, lecz sprowadzają się jedynie do przedstawienia własnych opinii o wymowie dowodów, przy wybiórczym i subiektywnym ujęciu ich zakresu, charakteru i treści (stanowią próbę subiektywnego nadania prymatu wersji oskarżonego ).</p> <p>Sąd merytoryczny badał okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Zasada obiektywizmu nie oznacza natomiast zakazu przyjęcia określonej wersji zdarzenia, którą sąd uznał za udowodnioną. Zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> nie może stanowić samodzielnej podstawy odwoławczej, gdyż normuje zasadę procesową, a więc konieczne jest wykazanie, że doszło do wadliwego zastosowania lub niezastosowania konkretnego przepisu, który ją realizuje. Skarżący nie wykazał, ażeby doszło do kierunkowego nastawienia sądu do sprawy; że wyrok nie jest wynikiem analizy całokształtu okoliczności sprawy, a więc i tych, które go podważają. Sąd merytoryczny nie naruszył także zasady określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>. Posłużenie się zarzutem obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> może przynieść rezultat jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że orzekający w sprawie sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> adresowany jest do organów procesowych. O naruszeniu tego przepisu można więc mówić wówczas, gdy organ procesowy ustalając, że zachodzą nie dające się usunąć wątpliwości, nie rozstrzygnie ich na korzyść skazanego. Sytuacja równoznaczna z „nie dającymi się usunąć wątpliwościami” jest kategorią obiektywną w tym sensie, że zasady logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego lub nauki nie pozwalają ustalić określonego faktu. Nie ma to zatem nic wspólnego z subiektywnymi ocenami strony procesowej, jakie zaprezentowane zostały w apelacji; w tym przypadku zebrane dowody pozwoliły jednak – bez wątpliwości – ustalić jedną wersję zdarzenia. Nie można mówić o naruszeniu reguły <em> <!-- -->in dubio pro reo</em> w sytuacji, gdy ustalenia faktyczne zależne są od dania wiary tej lub innej grupie dowodów, bowiem jedną z podstawowych prerogatyw sądu orzekającego jest swobodna ocena dowodów. Stwierdzenie istnienia „nie dających się usunąć wątpliwości" w oparciu jedynie o subiektywne oceny i przekonanie skarżącego, wyłącznie w celu wsparcia tym stwierdzeniem polemiki z ustaleniami faktycznymi sądu, nie stwarza stanu nie dających się usunąć wątpliwości ( zob. postanowienie SN – Izba karna z dnia 23 marca 2016 roku. IV KK 43/16, Legalis ).</p> <p>Istotne dowody zebrane w sprawie zostały wskazane i przekonująco ocenione przez sąd I instancji. Treść apelacji przechodzi do porządku zarówno nad tymi dowodami, jak i ich oceną. Jest oczywiste, iż wybiórcze i jednostronne podejście do środków dowodowych sprowadzające się do bazowania tylko na ostatecznym stanowisku oskarżonego i niejednoznacznej opinii biegłego grafologa nie może być – wobec treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i art. 410 kpk</a> – zaakceptowane.</p> <p>Podniesione wyżej okoliczności, a także inne wskazane w motywach zaskarżonego wyroku dały jednak sądowi merytorycznemu nie budząca wątpliwości podstawę do poczynienia ustaleń faktycznych odnośnie sprawstwa oskarżonego.</p> <p>Wbrew twierdzeniom oskarżonego, bezzasadne są zarzuty związane z rzekomą niewspółmiernością wymierzonej kary izolacyjnej.</p> <p>Oskarżony jest osobą karaną, a przy tym aktualnie karaną aż pięćdziesięciokrotnie (!) za tożsame, czy niemal tożsame zachowania. Sąd odwoławczy zauważa, że w dacie końcowej popełnienia przedmiotowego czynu tj. w dniu 15 stycznia 2021r. <span class="anon-block">M. P. (1)</span> był prawomocnie skarany tylko trzykrotnie: w sprawie Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> II K 699/18, Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> II K 218/19 i Sądu Rejonowego w<span class="anon-block">(...)</span>II K 711/18. Tym nie mniej, orzeczona kara izolacyjna 8 miesięcy pozbawienia wolności za przypisane przestępstwo, choć surowa, to nosi cech surowości rażącej, czy wyjątkowo niesprawiedliwej, a tylko wówczas zastosowania represja karna podlegałaby zmianie w toku postepowania odwoławczego. Przypisane oskarżonemu przestępstwo trwało przez okres blisko dwóch lat, a urządzanie gier hazardowych dotyczyło sześciu urządzeń (gdzie już jedno tak działające urządzenie byłoby tu wystarczające). W tej sytuacji wymiar zaproponowanej kary nie razi, co spowodowało, że zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości.</p> <p>O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 §1 kpk</a>.</p> </div>