III SA/Łd 966/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.P. i K.P. na pismo Burmistrza O. z dnia [...] postanawia - odrzucić skargę. U.K. UZASADNIENIE J.P. i K.P. w dniu 9 kwietnia 2014 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 1312/13. W piśmie tym skarżący wnieśli o rozpatrzenie w postępowaniu sądowym zarzutów wymienionych w piśmie z dnia 28 stycznia 2014 r. Zarzucili, że zostali po raz kolejny zlekceważeni przez Burmistrza O. w piśmie, które otrzymali w dniu 8 kwietnia 2014 r. (pismo z [...]). Burmistrz O. wykorzystuje ich nieświadomość i w sposób świadomy wprowadza ich w błąd, aby utrudnić dochodzenie roszczeń na drodze postępowania sądowego. W piśmie z dnia 28 stycznia 2014 r. po raz kolejny wnieśli o wszczęcie postępowania w sprawie skarg wymienionych w tym piśmie. Mimo upływu 70 dni od złożenia wniosku Burmistrz O. nie udzielił odpowiedzi i nie wszczął postępowania w sprawie nieruchomości przy pl. K. 20 w O.. Zdaniem skarżących naruszono przepisy o dziedziczeniu. Doszło do wyłudzenia nieruchomości i umyślnych jej uszkodzeń w wyniku czego stała się niezdatna do użytku. Ogłoszono o jej sprzedaży, pomimo nieuregulowanych stosunków własnościowych. Dopuszczono się fałszerstwa intelektualnego w albumie "O. i o." w dawnej fotografii i na grobie prof. K.I.. W piśmie z dnia 24 kwietnia 2014 r., złożonym w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 1312/13, pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że pismo z dnia 9 kwietnia 2014 r. zostało złożone w celu rozpatrzenia w postępowaniu sądowym zarzutów wymienionych w piśmie z dnia 28 stycznia 2014 r. Pismo z dnia 9 kwietnia 2014 r. stanowi w istocie skargę na pismo Burmistrza O. z dnia [...] i zgodnie z art. 231 K.p.a. winno zostać przekazane właściwemu organowi, tj. Radzie Miejskiej w O.. W dniu 28 października 2014 r. Rada Miejska w O. po rozpatrzeniu m.in. skargi na Burmistrza O. z dnia 9 kwietnia 2014 r. stwierdziła, że zarzuty i argumenty skarżących stanowią powtórzenie wcześniejszych, znanych Radzie Miejskiej, które były rozpatrywane w ramach uchwał z dnia 31 stycznia, 27 czerwca 2013 r. i 21 marca 2014 r. W związku z tym Rada Miejska w O. podtrzymała stanowiska zwarte w wymienionych wyżej uchwałach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce w szczególności wówczas, gdy dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi obowiązkiem sądu administracyjnego jest zbadanie w pierwszej kolejności jej dopuszczalności. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest natomiast pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego. Zakres właściwości sądów administracyjnych określa natomiast art. 3 § 2 p.p.s.a. W myśl tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.). Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczy jednak żadnego z aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie dotyczy też sprawy poddanej kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisów szczególnych. W piśmie z dnia 24 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżących, ustanowiony w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 1312/13, wyjaśnił, że jest to skarga na pismo Burmistrza O. z dnia [...]. Pełnomocnik wskazał też, że pismo to zgodnie z art. 231 K.p.a. winno zostać przekazane właściwemu organowi, tj. Radzie Miejskiej w O.. W piśmie tym Burmistrz O., odpowiadając na pismo skarżących z dnia 28 stycznia 2014 r., poinformował skarżących o tym, że samorządowe kolegia odwoławcze są organami właściwymi w szczególności do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia. Z tego względu Burmistrz O. nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądania skarżących do przesłania dokumentów do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Burmistrz O. w piśmie tym stwierdził także, iż przedstawione przez skarżących argumenty nie zawierają nowych okoliczności w sprawie, dlatego też nie będą rozpatrywane. Jednocześnie Burmistrz O. poinformował skarżących, że w przypadku dalszego powoływania się w pismach na okoliczności znane organowi, nie będą udzielane na nie odpowiedzi. Tym samym uznać należy, że zgodnie z intencją skarżących pismo to stanowiło w istocie skargę, o jakiej stanowi art. 227 K.p.a., rozpatrywaną w trybie skargowym uregulowanym w dziale VIII K.p.a. Skarga ta dotyczy nienależytego, zdaniem skarżących, wykonywania obowiązków przez Burmistrza O.. Przedmiotem skargi, o jakiej stanowi art. 227 K.p.a., może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga ta nie jest jednak tożsama ze skargą, o której stanowi art. 3 § 2 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że skarga ta stanowi odformalizowany środek obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII K.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Skargi takie są załatwiane w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno – techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi). W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie jest wydawany akt administracyjny ani dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zainteresowanemu podmiotowi nie przysługuje prawo do zaskarżenia niesatysfakcjonującej odpowiedzi, jak również bezczynności organu w jej udzieleniu. Sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w p.p.s.a., a ta forma działalności administracji (skargi powszechne w rozumieniu Działu VIII k.p.a.) nie została wymieniona w art. 3 § 2 p.p.s.a. (por. np. postanowienia NSA: z 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99; z 12 kwietnia 2001 r., I SA 2668/00; z 23 lipca 2001 r., II SAB 213/00). Żadne ustawy szczególne nie przewidują dopuszczalności zaskarżenia działań realizowanych w ramach tego postępowania oraz ich braku. W sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 24 listopada 2011 r., II OSK 478/09; z 25 lutego 2009 r., II OSK 241/09; 26 stycznia 2006 r., I OSK 26/07; z 11 października 2013 r., I OSK 2372/13 i I OSK 2373/13). Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega zatem kontroli sądów administracyjnych. W konsekwencji w zakresie właściwości sądów administracyjnych nie pozostaje również sposób załatwienia skargi powszechnej przez uprawniony organ (art. 237 § 1 i 3 K.p.a.), niezależnie od formy jaka zostanie temu nadana, jego bezczynność, jak również samo zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy, co w niniejszej sprawie zarzucają skarżący. Wobec powyższego należało uznać, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy sprawy nieobjętej właściwością sądu administracyjnego i z tej przyczyny podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów sąd orzekł, jak w postanowieniu. U.K.