II OSK 1060/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Sędziowie NSA Krystyna Borkowska (spr.) Del. WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 24 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 132/06 w sprawie ze skargi M. i W. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budynku mieszkalnego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 132/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. i W G., uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, co następuje: Zaskarżoną decyzją z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. z dnia [...], którą organ umorzył postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej budynku mieszkalnego jednorodzinnego wybudowanego na działce przy ul. [...] w W.. Postępowanie w ramach nadzoru budowlanego toczyło się w następstwie uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 23 marca 1999 r., sygn. akt SA 475/97 decyzji Wojewody W. z dnia [...], która utrzymywała w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] o udzieleniu K. i A. S. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Decyzją z dnia [...] Wojewoda M. uchylił decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...]. Prowadząc ponownie sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla W. ustalił, że budynek mieszkalny przy ul. [...] w W. został wybudowany zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przez Radę Miasta W. w dniu [...], gdyż działka, na której został wybudowany znajduje się na obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową z zielenią leśną i urządzeniami I stopnia obsługi. Zrealizowana inwestycja, w ocenie organów nadzoru budowlanego, nie powoduje też niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, co oznacza, że nie zaistniała przesłanka do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego w świetle art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane. W tej sytuacji należało umorzyć postępowanie na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę M. i W. G. z powodu naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy przeoczyły okoliczność, że prowadzone postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku w zależności od dokonanych ustaleń powinno zakończyć się bądź udzieleniem tego pozwolenia, bądź odmową wydania pozwolenia na użytkowanie. Sąd stwierdził, że zastosowany przez organy przepis art. 105 § 1 k.p.a. odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, bowiem nadal pozostaje do rozpatrzenia wniosek K. i A. S. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył A. S., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny. Pełnomocnik A. S. wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów ustanowienia adwokata. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 i art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nieuznanie za dowód lub niewzięcie pod uwagę w rozstrzygnięciu złożonych przez stronę na rozprawie w dniu 26 lutego 2007 r. dokumentów, co skutkowało błędnym przyjęciem, że organy nadzoru budowlanego zaniechały wydania pozwolenia na użytkowanie budynku przy ul. [...] w W.. W skardze kasacyjnej podniesiono też zarzut "naruszenia prawa materialnego" poprzez "obrazę art. 174 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 104 § 2 k.p." przez przyjęcie, że organy administracji zaniedbały wydania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Wydana decyzja była bowiem decyzją częściową (dotyczącą postępowania w sprawie samowoli budowlanej), natomiast decyzja dotycząca pozwolenia na użytkowanie została wydana w terminie późniejszym. Pismem z dnia 14 czerwca 2007 r. M. i W. G. złożyli odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W związku ze sposobem jej zredagowania, koniecznym staje się przypomnienie, że postępowanie kasacyjne polega na badaniu podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany (art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Związanie sądu granicami skargi kasacyjnej pociąga za sobą konieczność prawidłowego określenia ich w samej skardze. Stosownie do treści art. 174 cyt. ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania o ile uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 i art. 106 – 3 P.p.s.a. oraz art. 104 § 2 k.p.a. Odnosząc się do wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdzić należy co następuje: 1. Przede wszystkim za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia przez sąd administracyjny art. 104 § 2 k.p.a. Przepis ten określający rodzaje i zakres decyzji wydanych przez organy administracji nie był stosowany przez Sąd, wobec czego nie mógł zostać przez Sąd naruszony. 2. Nie zostały też naruszone przez Sąd I instancji dyspozycje art. 133 § 1 i 106 § 3 P.p.s.a. Stosownie bowiem do brzmienia art. 133 § 1 P.p.s.a. "sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy (...)". Orzekanie na podstawie "akt sprawy" oznacza, że sąd administracyjny rozstrzyga sprawę opierając się na materiale dowodowym sprawy zgromadzonym przez organy administracji w postępowaniu zakończonym zaskarżonym aktem. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest – jak to wynika z treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – ocena zgodności z prawem zastosowania norm prawa materialnego w określonej sytuacji faktycznej. Kontrola przez sąd aktu administracyjnego w aspekcie jego legalności polega na ocenie jego zgodności z prawem, w kontekście okoliczności faktycznych i stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji . Na tę ocenę nie może mieć żadnego wpływu decyzja wydana w okresie późniejszym i w postępowaniu innym niż to, które zakończone zostało kontrolowaną przez sąd decyzją. Poza sporem jest, że przedstawiona Sądowi I instancji decyzja z dnia [...] – pozwalająca na użytkowanie przedmiotowego budynku – wydana została po dniu [...] czyli po wydaniu zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji i w innym postępowaniu wszczętym na wniosek inwestorów z dnia [...]. Ustalenie zatem przez sąd – który dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji – stanu faktycznego sprawy, na podstawie dowodów i faktu, który miał miejsce po wydaniu zaskarżonej decyzji i nie był znany organowi odwoławczemu, stanowiłoby naruszenie zasady wyrażonej w art. 133 § 1 P.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd art. 106 § 3 P.p.s.a. zauważyć należy, że przytoczone wyżej wywody wskazują również na bezzasadność tego zarzutu. Zważywszy, iż przedstawiony przez stronę dowód – w postaci odpisów decyzji z dnia [...] – dotyczył faktu, który zaistniał już po wydaniu zaskarżonej decyzji, uznać należy, iż przeprowadzenie przez Sąd I instancji tego dowodu było – w świetle zasady zawartej w art. 133 § 1 P.p.s.a. – niedopuszczalne. Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.