II SAB/Łd 149/22

SENTENCJA Dnia 28 lutego 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2023 roku sprawy ze skargi Spółdzielni O. w Ł.w likwidacji na bezczynność Wojewody Łódzkiego w przedmiocie rozpatrzenia spraw dotyczących decyzji deklaratoryjnych regulujących sytuację prawną nieruchomości postanawia odrzucić skargę. MR UZASADNIENIE II SAB/Łd 149/22 U Z A S A D N I E N I E Pismem z dnia 24 sierpnia 2022 r. S. w Ł. w likwidacji wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę "na zaniechania od lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku do chwili obecnej rozpatrzenia spraw dotyczących podania nieprawdy w dwóch decyzjach deklaratoryjnych, dotyczących nieruchomości S. w Ł., ul. [...] a więc decyzji deklaratoryjnych nieważnych oraz podania nieprawdy w około 800 do 1000 innych takich decyzjach wystawionych od 1992 r. dla nieistniejącej gminy Miasto i Gmina Łęczyca" dokonane m.in. przez Wojewodę Łódzkiego. Strona skarżąca podała, że "powołując się na ustawę zobowiązującą sady administracyjne do kontroli nad działalnością administracji publicznej i do rozpatrywania skarg na decyzje administracyjne oraz zaniechania rozpatrywania spraw, wnoszę o ustalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stanu faktycznego sporządzenia w Łęczycy po 1992 r. około 800 do 1000 spisów mienia komunalnego, podających nieprawdę i napisania w oparciu o nie decyzji deklaratoryjnych wojewodów podających nieprawdę - nieważnych o uwłaszczeniu nie istniejącej gminy nie należnym tej "martwej duszy" mieniem głównie łęczyckich podmiotów gospodarczych, Skarbu Państwa oraz zrzeszonych osób fizycznych oraz składam skargi na wymienione w tytule instytucje administracji publicznej, na Urząd Miasta Łęczyca za stworzenie tych około 800 do 1000 nieważnych , prawnie nie istniejących dokumentów praw własności nieruchomości i skierowanie tych nieważnych papierów do obiegu prawnego, na Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Wojewodę Łódzkiego za zaniechania w rozpatrywaniu kilkudziesięciu spraw - wniosków naszej S. składanych o uznanie za nieważne 2 decyzji, dotyczących własności budynków i budowli w Łęczycy, które wcześniej , też w 1990 r. oraz później należały do S. w W., były jej własnością, której to Spółki współwłaścicielem była nasza S.. W Łęczycy uwłaszczenie gminy Miasto i Gmina Łęczyca zaistniało w 1990 r, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990r. r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Następnie w gminie tej nastąpił podział na dwie gminy miejską oraz wiejską i postała gmina miejska Miasto Łęczyca. Pomimo tego, że od 1992 r. nie istniała już gmina Miasto i Gmina Łęczyca , Urząd Miasta Łęczyca podając się za nieistniejącą gminę, dokonywał spisów mienia rzekomo istniejącą gminę, dokonywał spisów mienia rzekomo komunalnego, pisząc w nich nieprawdę, że około SOD do 1000 innych nieruchomości niż komunalne dnia 27 maja 1990 r. należało do rady narodowej - gminy Miasta i Gminy Łęczyca, W oparciu o te podające nieprawdę rzekomo spisy mienia / faktycznie spisów nie było / , prowadzenia postępowań przez wspomniana "martwą duszę" były wystawiane decyzje deklaratoryjne wojewody na nieistniejącą od 1992 r, .gminę, podające nieprawdę, że wspomniane nieruchomości należały dnia 27 maja 1990 r, wcześniej do rady narodowej a następnie do gminy Miasta i Gminy Łęczyca a wiec rzekomo według wspomnianej ustawy miały być mieniem komunalnym. W przypadku budynków i budowli - własności naszej S. w Ł. przy ulicy [...]/ przejętych w 1993r. od S. w W. w ramach posiadanych udziałów/, wystawiono takie 2 decyzje deklaratoryjne, podające nieprawdę o należeniu ich dnia 27 maja 1990 r, do jednostki administracji terenowej Gminy i Miasto Łęczyca: decyzja Wojewody Płockiego z dnia 19 maja 1993 r. i decyzja Wojewody Płockiego z 28 marca 1997 r. W pisaniu w biurze Urzędu Miejskiego w Łęczycy w 1993 r. i 1997 r. / spisów nie dokonywano / rzekomo dokumentów o należeniu do nie istniejącej gminy naszej nieruchomości uczestniczył jako przewodniczący Kierownik istniejącej w tym czasie instytucji rządowej Urzędu Rejonowego w Łęczycy. W 1997 r. urzędnik Płockiego Urzędu Wojewódzkiego nie miał już dostępu do pieczęci Wojewody Płockiego i użył podrobionej pieczęci na wspomnianej decyzji z 1997 r. Prezesi zarządów łęczyckich przedsiębiorstw spółdzielczych potwierdzili z Urzędem Miasta Łęczyca fakty, że rzekomo skomunalizowane nieruchomości łęczyckich spółdzielni nie należały w 1990 r, do jakiejkolwiek rady narodowej - gminy samorządowej a wiec rzekome spisy mienia podawały nieprawdę. Pomimo ustalenia faktów pisania nieprawdy w biurze Urzędu Miejskiego w Łęczycy w rzekomo spisach mienia rzekomo komunalnego, naszej S. nie udało się nawiązać kontaktu z MSWiA w Warszawie i Wojewodą Łódzkim i spowodowania uznania za nieważne wspomnianych 2 decyzji deklaratoryjnych, podających nieprawdę a więc nieważnych. Dokumentacja dotycząca zaniechania czynności nie rozpatrzenia spraw przez wspomniane na wstępie 3 instytucje administracji publicznej liczy ponad 3 tysiące kart w kilkudziesięciu sprawach (...). Wnoszę, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi spowodował proste postępowanie dowodowe i zażądał od wymienionych trzech stron przeciwnych oświadczenia — potwierdzenia oczywistych faktów nie należenia w 1990 r. wspomnianych 800 do 1000 nieruchomości w Łęczycy, w tym jednej naszej S., wcześniej do rady narodowej i dnia 27 maja 1990 r. do gminy Miasto i Gmina Łęczyca czy jakiejkolwiek innej gminy i w oparciu o potwierdzone fakty, uznania za nie ważne 2 wspomnianych decyzji, dotyczących nieruchomości naszej S. przy ulicy oraz tych setek innych decyzji, podających nieprawdę, wydanych na szkodę Skarbu Państwa /w odniesieniu głównie do gruntów/, polskich przedsiębiorstw oraz zabranych działek pracowniczych osobom fizycznym. Jak wspomniałem, wymienione w tytule instytucje rządowe nie rozpoczęty nawet takiego prostego postępowania administracyjnego a więc takie niezbędne jest do przeprowadzenia w trybie kontroli sądów administracyjnych nad administracją publiczną, która od lat dziewięćdziesiątych ubiegłego roku odmawiała wykonywania swojej pracy, takich instytucji rządowych w sensie pozytywnym praktycznie nie było, jak wynika z dokumentacji zebranej w licznych sprawach, a były tylko formalnie istniejące. W kilkudziesięciu sprawach doręczałem wspomnianym trzem instytucjom administracji publicznej dowody nieważności kilkuset decyzji deklaratoryjnych podających fałszywy stan faktyczny, napisanych praw własności nieruchomości w Łęczycy - nieważnych , ale te instytucje odmawiały prostych czynności sprawdzających i każdorazowo twierdziły, że to była komunalizacja nie istniejącej gminy. Też MSWiA w Warszawie, jak Wojewoda Łódzki w licznych pismach do naszej S. twierdzili, że wydawane decyzje deklaratoryjne stwierdzające fałszywy stan faktyczny, to była komunalizacja na postawie wspomnianej ustawy o samorządzie i dlatego wnoszę, aby Naczelny Sąd Administracyjny zażądał od Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji i Wojewody Łódzkiego oświadczenia, na jakiej postawie twierdziły o komunalizacji a nie o podawaniu nieprawdy w decyzjach deklaratoryjnych. Wnoszę, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w oparciu o proste postępowanie dowodowe, uznał za nieważne wymienione wyżej decyzje deklaratoryjne, podające fałszywy stan faktyczny rzekomego posiadania naszej nieruchomości przez nie istniejącą Gminę Miasto Łęczyca oraz pojął stosowne działania w związku z wejściem w posiadanie setek nieruchomości w Łęczycy , wskutek niezgodnego z prawem działania i zaniechania wspomnianych w tytule instytucji administracji publicznej, zważywszy na to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę nad administracją publiczną". W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie. Jak wyjaśnił organ decyzją z dnia 19 maja 1993 r. Nr GG.VII.7211-40/14/93 Wojewoda Płocki, działając na podstawie art. 18 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), stwierdził nabycie z dniem 27 maja 1990 r. przez Miasto i Gminę Łęczyca z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w Łęczycy przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki: nr [...], nr [...], nr [...] o łącznej powierzchni 2782 m2, uregulowanej w księgach wieczystych [...] i [...] opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Od powyższej decyzji S. złożyła odwołanie do Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej. Decyzją Nr KKU 773/93/ŁL z dnia 5 sierpnia 1993 r. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa utrzymała w mocy ww. decyzję Wojewody Płockiego. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. Akt 192/94 oddalił skargę S. na decyzję KKU, nie uznając s. za stronę postępowania. Podkreślił, iż postępowanie komunalizacyjne prowadzone na podstawie ustawy z dnia 10maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...) dotyczy wyłącznie stosunków majątkowych pomiędzy Skarbem Państwa a gminami. Celem postępowania jest potwierdzenie następującego z mocy samego prawa przekształcenia własności Skarbu Państwa we własność gminną (komunalną) lub dokonanie takiego przekształcenia na wniosek gminy, natomiast stronami postępowania są tylko Skarb Państwa i właściwa gmina. S., nie będąc stroną postępowania komunalizacyjnego, działała niejako w interesie Skarbu Państwa lecz do takiego działania nie miała żadnego umocowania. Decydujące znaczenie dla komunalizacji ma stan prawny nieruchomości istniejący w dniu wejścia w życie wyżej cytowanej ustawy, tj. w dniu 27 maja 1990 r. Mianowicie, w określonych ustawą okolicznościach, przejściu na rzecz Gminy podlegają nieruchomości stanowiące wyłącznie własność Skarbu Państwa. Stanowi o tym powołany art. 5 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...) . S. natomiast użytkowała jedynie teren przy ul. [...] na prawach dzierżawy i nie przedstawiła dokumentów świadczących o tym, że to jej a nie Skarbowi Państwa przysługuje prawo własności do przedmiotowej nieruchomości. Podkreślić należy również, że stosownie do art. 9 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...) wszystkie zobowiązania związane z komunalizowanym mieniem przejmuje od Skarbu Państwa właściwa gmina. Oznacza to, że w miejsce Skarbu Państwa wchodzi gmina a tym samym nie zostały naruszone prawa osób trzecich. Następnie decyzją z dnia 28 marca 1997 r. Nr GG.VII.7211-40/4/97, działając w oparciu o powyższe przepisy, Wojewoda Płocki stwierdził nabycie z dniem 27 maja 1990 r. przez Miasto i Gminę Łęczyca z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w Łęczycy, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 944 m2, uregulowanej w księdze wieczystej [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Od powyższej decyzji S. również złożyła odwołanie do Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej w Warszawie. Decyzją z dnia 15 czerwca 1997 r. Nr KKU -220/97/KP Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa utrzymała w mocy decyzję komunalizacyjną Wojewody Płockiego, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 kwietnia 1999 r., Sygn. akt ISA 1501/97 oddalił skargę S.. Wojewoda wskazał, że w świetle powyższego uznać należy, iż komunalizacja nieruchomości na rzecz Miasta i Gminy Łęczyca nastąpiła prawidłowo, co zostało potwierdzone w postępowaniu odwoławczym ww. decyzjami Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej oraz wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. S. nie posiadała natomiast w tym postępowaniu przymiotu strony. Przedmiotowa sprawa była również trzykrotnie rozpatrywana przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie stwierdzenia nieważności wyżej opisanych decyzji Wojewody Płockiego. Z wnioskiem o stwierdzenie ich nieważności wystąpiła S.. Decyzją Nr 177 z dnia 4 lipca 2003 r., znak: AP.O.32031-1/00/03/DM Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił wszczęcia postępowania z uwagi na fakt, iż wnioskodawca nie przedstawił dokumentów na istnienie tytułu prawnego do władania sporną nieruchomością. W związku z powyższym w świetle przepisów prawa materialnego - ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające (...) nie legitymował się w postępowaniu komunalizacyjnym interesem prawnym w rozumieniu art. 28 kpa, a zatem nie mógł skutecznie żądać wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Płockiego. Decyzją Nr 308 z dnia 27 października 2003 r., znak: AP.O.32031-1/00/03/DM Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu wniosku S. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Nr 177 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 lipca 2003 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Nr 177 odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Płockiego. Decyzją Nr 538 z dnia 6 lipca 2010 r., znak: DAP.O.32031-l/00/10/MGa Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr 308 z dnia 27 października 2003 r. utrzymującej w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr 177 z dnia 4 lipca 2003 r. odmawiającej wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Płockiego z dnia 19 maja 1993 r. Nr GG.YII7211-40/14/93 oraz decyzji Wojewody Płockiego z dnia 28 marca 1997 r. Nr GG.VII.7211-40/4/97. Minister podkreślił, iż wniosek S. nie zawierał żadnych nowych istotnych dla sprawy argumentów i okoliczności, które czyniłyby zasadnym uchylenie skarżonych decyzji i wydanie innego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów fałszowania dokumentów Wojewoda Łódzki podkreślił, iż sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu lub innego organu, aby mogło stanowić przesłankę do zastosowania nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych decyzji Wojewody Płockiego. Wojewoda Łódzki nie jest zatem organem właściwym do badania czy w sprawie miało miejsce fałszowanie dokumentów. Organami powołanymi do tego są sąd i prokuratura. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż zarzuty o fałszowaniu dokumentów, dotyczących komunalizacji mienia w Łęczycy, były przedmiotem badania Prokuratury Rejonowej w Łęczycy, Prokuratury Apelacyjnej w Warszawie i w Łodzi oraz Biura Postępowania Przygotowawczego Prokuratury Krajowej i zostały uznane za bezzasadne. Mając na uwadze niepotwierdzone zarzuty dotyczące fałszowania dokumentów, a także fakt, iż S. nie była stroną postępowania komunalizacyjnego, Wojewoda Łódzki decyzjami z dnia 24 maja 2002 r., znak: SP.Vn.7723/O/26a/2002 i znak: SP.VII.7723/O/26/2002 odmówił, na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 147 i art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 kpa, wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami Wojewody Płockiego z dnia 28 marca 1997 r., znak: GG.VH.7211-40/4/97 oraz z dnia 19 maja 1993 r., znak: GG.VH.7211-40/14/93. Reasumując organ stwierdził, że skarżący nie posiadał w postępowaniu komunalizacyjnym przymiotu strony. Natomiast zarzuty podniesione w skardze dotyczące bezczynności w sprawie braku rozpatrzenia spraw o podanie nieprawdy w decyzjach deklaratoryjnych Wojewody Płockiego nie znajdują uzasadnienia w świetle opisanych okoliczności, gdyż Wojewoda Łódzki nie ma umocowania prawnego do wszczynania takich postępowań. W związku z powyższym wnoszę, jak na wstępie, o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 - 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 i 2707), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 813, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym przez art. 3 p.p.s.a., a także kontrola innych kwestii rozpoznawanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów p.p.s.a., jak wymienione w art. 4 p.p.s.a. spory o właściwość lub spory kompetencyjne, a także przekazanych z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że w przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu, lecz brak ich podjęcia w określonej prawem formie oraz w określonym terminie. W konsekwencji zarzut bezczynności jest uprawniony wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania określonego aktu administracyjnego albo podjęcia czynności tego nie czyni. Dla sformułowania skutecznego zarzutu bezczynności organu konieczne jest więc uprzednie ustalenie, że organ administracyjny był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia czynności i mimo to nie podejmuje w terminie działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Co istotne zaskarżenie bezczynności organu administracyjnego jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień, aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W razie stwierdzenia, że brak jest podstaw do realizacji żądania w jednej z prawnych form działania organów administracji, określonych w 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., podlegających kontroli sądów administracyjnych, skarga na bezczynność kontroli takiej również nie może być poddana i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Analiza skargi – jej wniosków i zarzutów w kontekście opisanego stanu faktycznego – daje podstawy do przyjęcia, że "zaniechanie od lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku do chwili obecnej rozpatrzenia spraw dotyczących podania nieprawdy w dwóch decyzjach deklaratoryjnych, dotyczących nieruchomości S. w Ł., ul. [...] a więc decyzji deklaratoryjnych nieważnych oraz podania nieprawdy w około 800 do 1000 innych takich decyzjach wystawionych od 1992 r. dla nieistniejącej gminy Miasto i Gmina Łęczyca" nie stanowi bezczynności na gruncie p.p.s.a., gdyż czynności, których podjęcia domaga się skarżący nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu w świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie jest również rolą sądu administracyjnego "ustalanie stanu faktycznego sporządzenia w Łęczycy po 1992 r. około 800 do 1000 spisów mięśnia komunalnego, podających nieprawdę" czy też "spowodowanie prostego postępowania dowodowego i zażądania od organów oświadczenia – potwierdzenia oczywistych faktów nienależenia w 1990 r. wspomnianych 800 do 1000 nieruchomości w Łęczycy, w tym S. wcześniej do rady narodowej i dnia 27 maja 1990 r. do gminy Miasto i Gmina Łęczyca czy jakiejkolwiek innej gminy i w oparciu o potwierdzone fakty, uznania za nieważne 2 wspomnianych decyzji dotyczących S. oraz setek innych decyzji podających nieprawdę" ani podejmowanie "stosownych działań w związku z wejściem w posiadanie setek nieruchomości w Łęczycy, wskutek niezgodnego z prawem działania i zaniechania wspomnianych w tytule instytucji administracji publicznej". Warto przy tym zauważyć, że kwestie związane z komunalizacją były podnoszone przez Spółdzielnię w kierowanych przez nią żądania stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnych. Decyzją Nr 177 z dnia 4 lipca 2003 r., znak: AP.O.32031-1/00/03/DM Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił wszczęcia postępowania z uwagi na fakt, iż wnioskodawca nie przedstawił dokumentów na istnienie tytułu prawnego do władania sporną nieruchomością. Decyzją Nr 308 z dnia 27 października 2003 r., znak: AP.O.32031-1/00/03/DM Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu wniosku S. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Nr 177 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 lipca 2003 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Nr 177 odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Płockiego. Z kolei decyzją Nr 538 z dnia 6 lipca 2010 r., znak: DAP.O.32031-l/00/10/MGa Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr 308 z dnia 27 października 2003 r. utrzymującej w mocy decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr 177 z dnia 4 lipca 2003 r. odmawiającej wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Płockiego z dnia 19 maja 1993 r. Nr GG.VII7211-40/14/93 oraz decyzji Wojewody Płockiego z dnia 28 marca 1997 r. Nr GG.VII.7211-40/4/97. Minister podkreślił, iż wniosek S. nie zawierał żadnych nowych istotnych dla sprawy argumentów i okoliczności, które czyniłyby zasadnym uchylenie skarżonych decyzji i wydanie innego rozstrzygnięcia. Wojewoda Łódzki decyzjami z dnia 24 maja 2002 r., znak: SP.Vn.7723/O/26a/2002 i znak: SP.VII.7723/O/26/2002 odmówił, na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 147 i art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 kpa, wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami Wojewody Płockiego z dnia 28 marca 1997 r., znak: GG.VH.7211-40/4/97 oraz z dnia 19 maja 1993 r., znak: GG.VH.7211-40/14/93. Z powyższego wynika, że dwie dotyczące S. decyzje komunalizacyjne nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, mimo próby wznowienia postępowania i żądania stwierdzenia nieważności. Wydane zostały w tym zakresie stosowne decyzje, a zatem nie sposób formułować zarzutów zaniechań ze strony organu. Brak satysfakcjonującego rozstrzygnięcia nie może być bowiem postrzegany w kategoriach bezczynności czy wadliwego działania. Jak zwrócił natomiast uwagę Wojewoda Łódzki zarzuty o fałszowaniu dokumentów, dotyczących komunalizacji mienia w Łęczycy, były przedmiotem badania Prokuratury Rejonowej w Łęczycy, Prokuratury Apelacyjnej w Warszawie i w Łodzi oraz Biura Postępowania Przygotowawczego Prokuratury Krajowej i zostały uznane za bezzasadne. Skoro wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczy bezczynności organu administracji publicznej, która mogłaby podlegać kontroli sądu administracyjnego, ponieważ jej szeroko rozumiany przez skarżącą stronę przedmiot nie mieści się konkretnie w zakresie żadnej z prawnych form działania organów administracji, określonych w 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., to skargę złożoną w tej sprawie należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w postanowieniu. Niniejsza skarga rozpoznana została w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. ABO