II OZ 1157/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 1235/12 o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 7 sierpnia 2013 r. skarżąca została wezwana do wypełnienie załączonego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy i odesłania go do sądu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismo to zostało doręczone skarżącej w dniu [...] sierpnia 2013 r. Zakreślony przez sąd termin upłynął bezskutecznie, bowiem do dnia [...] września 2013 r., skarżąca nie wykonała polecenia sądu. Dopiero w dniu [...] września 2013 r., skarżąca złożyła wypełniony formularz, o który wzywał sąd. Zarządzeniem z dnia 17 września 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wskazując, że pomimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie. Od tego orzeczenia skarżąca złożyła sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania, wskazując na art. 252 § 2, art. 49 § 1 w związku z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Sąd stwierdził, że termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym i jego niedochowanie musi powodować skutek, o którym uprzedzono skarżącą. Od tego postanowienia skarżąca złożyła zażalenie, wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy i przyznanie jej prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazała na okoliczności przemawiające jej zdaniem za przyznaniem jej prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, stosownie do treści art. 252 § 2 p.p.s.a., składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Niezachowanie zaś tego wymogu stanowi brak formalny, o którym mowa w art. 257 p.p.s.a., a który, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (zob. także uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r.). W rozpatrywanej sprawie skarżąca została wezwana do usunięcia tego braku poprzez wypełnienie oraz przedłożenie w sądzie przesłanego jej formularza PPF w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono jej [...] sierpnia 2013 r., a więc termin do dokonania tej czynności upłynął [...] września 2013 r. W tym terminie skarżąca nie uzupełniła wskazanego braku formalnego, co skutkować musiało, stosownie do art. 257 p.p.s.a., pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Uczyniła to natomiast dopiero [...] września 2013 r., co nie ma jednak znaczenie w sprawie, gdyż termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. Konwalidacja wniosku wskutek późniejszego dokonania czynności przez stronę również nie jest możliwa. Termin ten jest bowiem ustanowiony w celu zobiektywizowania postępowania w tym przedmiocie i służyć ma sprawności prowadzenia postępowania sądowego. Wskutek wyraźnej regulacji w przepisach prawa inna interpretacja byłaby nieuprawniona. Dodatkowo wskazać należy, że wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego nie otwiera stronie dodatkowego terminu do złożenia wniosku na wymaganym formularzu. W konsekwencji, rozpoznanie zgodnie z przepisem art. 260 p.p.s.a., sprawy przez sąd nie oznacza otwarcia dla strony nowego, dodatkowego terminu do dokonania czynności procesowej, o spełnienie której była już wzywana. Wskazać należy również stronie, że w toku postępowania była ona wielokrotnie wyzwana do uzupełnienia braków formalnych o różnym charakterze, których niejednokrotnie nie uzupełniała. Strona ubiegająca się o zwolnienie od kosztów sądowych powinna współpracować z sądem i spełnić przynajmniej minimalne warunki postępowania o przyznanie prawa pomocy (a takim jest m.in. złożenie wniosku w przewidzianej prawem formie). W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.