II SA/Lu 999/13
Административные суды2013-12-18
Номер дела
II SA/Lu 999/13
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Дата решения
2013-12-18
Тип
Postanowienie WSA w Lublinie
Судьи
Witold Falczyński
Резолютивная часть
Odrzucono skargę
Текст решения
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a odrzucić skargę.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie, pobiera się wpis, który należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu (art. 219 § 1 w zw. z art. 212 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia przez sąd uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
W przedmiotowej sprawie J. D. – wnosząc skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich – nie uiścił należnego wpisu w kwocie 100 złote. Z uwagi na to, Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarządzeniem z dnia 4 listopada 2013 r. wezwał skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni należnej kwoty pod rygorem odrzucenia skargi. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie, gdyż mimo doręczenia skarżącemu powyższego wezwania w dniu 14 listopada 2013 r. (potwierdzenie odbioru – k. 13), dotychczas nie dokonał on odpowiedniej wpłaty.
W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeśli pomimo wezwania nie został uiszczony od niej należny wpis.
Z tego względu należało orzec, jak w sentencji postanowienia.