II GSK 3098/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A D od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 1111/16 w sprawie ze skargi A D na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G z dnia [..]października 2016 r. nr [..], z dnia [..] października 2016 r. nr [..], z dnia [..] października 2016 r. nr [..] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dniu 16 marca 2017 r. oddalił skargi A D na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G z dnia [..] października 2016 r. nr[..], nr [..], nr [..] w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzjami z dnia [..] kwietnia 2016 r. Burmistrz K cofnął A D z dniem [..] kwietnia 2016 r. zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych oraz piwa w lokalu "P " przy ul. [..] tj. - zezwolenie [..]na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4, 5 % alkoholu oraz piwa, - zezwolenie nr[..] na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających od 4, 5 % do 18 % alkoholu, - zezwolenie nr [..]na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu. Jako podstawę wydania decyzji wskazano art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. 2016, poz. 478, dalej ustawa o wychowaniu w trzeźwości). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G nie uwzględniło zarzutów opisanych we wniesionych odwołaniach i decyzjami z dnia [.]października 2016 r. utrzymało w mocy decyzje Burmistrza o cofnięciu zezwolenia nr [..] (decyzja w sprawie o sygn. akt Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G [..]), zezwolenia nr [..] (decyzja w sprawie o sygn. akt [..]) i zezwolenia nr [..] (decyzja w sprawie o sygn. akt [..]), W ocenie Kolegium postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organ I instancji prawidłowo i wykazało ono, że we wszystkich trzech sprawach doszło do wielokrotnego naruszania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w lokalu "P". Wbrew podniesionym zarzutom, stronie odwołującej się zapewniono czynny udział w postępowaniu, między innymi brała ona udział w oględzinach lokalu i zapoznała się z aktami spraw. Odnosząc się do twierdzeń strony, iż organ nie udostępnił jej do obejrzenia nagrań z monitoringu, Kolegium wskazało, że w aktach sprawy brak jest dokumentów, które wskazywałyby, że strona wystąpiła z takim wnioskiem do organu, a organ odmówił uwzględnienia wniosku. Jednak w związku z tym zarzutem i brakiem dowodu na to, że organ I instancji umożliwił stronie zapoznanie się z nagraniem, Kolegium uznało, że dowód z nagrań monitoringu nie może być dowodem w sprawie i rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym pominęło ten dowód. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wskazało natomiast, że z ustawy o wychowaniu w trzeźwości /..../ nie wynika obowiązek uzyskania opinii Komisji do spraw rozwiązywania problemów alkoholowych przed wydaniem decyzji o cofnięciu zezwolenia. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że postępowania przeprowadzone przez organ I instancji wykazały również i to, że pod lokal strony – dyskotekę przychodzą także osoby, które kupują alkohol w innych sklepach i z alkoholem przychodzą pod lokal strony. Jednakże okoliczność, że pod lokal przychodzą również osoby, które zakupiły alkohol w sklepie nie była jedynym czy zasadniczym powodem cofnięcia zezwolenia na sprzedaż i podawanie alkoholu w dyskotece "P". W ocenie Kolegium nie zmienia to jednak oceny, że podmiot dysponujący zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych obowiązany jest do szczególnej dbałości w kwestii zachowania porządku publicznego zarówno w lokalu, jak i w najbliższej jego okolicy, a obowiązku tego odwołujący się nie spełnił. Za niezasadny uznano także zarzut naruszenia art. 130 k.p.a. W tym zakresie wskazano, że organ I instancji wprawdzie nieprawidłowo podał w decyzjach, że cofa zezwolenie z dniem 12 kwietnia 2016 r., jednak uchybienie to nie miało znaczenia dla wykonalności decyzji. Organ I instancji nie podjął bowiem żadnych czynności zmierzających do wykonania nieostatecznych decyzji. Na wyżej opisane trzy rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, wydane w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż i podawanie alkoholu w dyskotece "P ", A D wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G skargi. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Kolegium i poprzedzających je decyzji organu I instancji, podtrzymując argumentację przedstawioną uprzednio w odwołaniach. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G wniosło o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawach. Postanowieniem z dnia 16 marca 2017 r. Sąd zarządził połączenie do wspólnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt III SA/Gd 1111/16, III SA/Gd 1112/16 oraz III SA/Gd 1113/16 i prowadzenie dla nich – łącznie - jednych akt, zarejestrowanych pod sygn. III SA/Gd 1111/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skargi A D nie mogą zostać uwzględnione. W ocenie Sądu I instancji - nie budzi wątpliwości, że wyniki poczynionych przez organy ustaleń faktycznych wskazują, iż zaistniały wszystkie przesłanki uprawniające organy do odebrania koncesji na sprzedaż i podawanie alkoholu przez przedsiębiorcę w lokalu "P ", czyli te, o których mowa w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. WSA wskazał, że w okresie tylko 3 miesięcy, Policja podjęła aż 62 interwencje, dotyczące zdarzeń zakłócających porządek publiczny na ul. [..], w najbliższym sąsiedztwie prowadzonego przez skarżącego lokalu. Jednocześnie, a - wbrew stanowisku strony skarżącej - ze zgormadzonych przez organ I instancji dowodów, w tym z pisma Komendanta Policji w N z dnia [..] lutego 2016 r. i skarg mieszkańców wynika, co nie budzi wątpliwości Sądu I instancji, że powtarzające się zakłócenia porządku publicznego mają ścisły związek ze sprzedażą i podawaniem napojów alkoholowych w lokalu "P". WSA zgodził się w tym zakresie z oceną organów, że sprzedaż alkoholu w lokalu jest główną przyczyną zakłóceń porządku publicznego w godzinach nocnych w jego najbliższej okolicy. Taka ocena wynika i ze zgromadzonych w sprawie dowodów, ale także z podstawowych zasad wiedzy i doświadczenia życiowego. Analizując poszczególne przypadki zachowań gości dyskoteki, zgłoszonych do interwencji Policji, trudno bowiem przyjąć, aby w opisany w materiale dowodowym sposób mogły zachowywać się osoby niebędące pod wpływem alkoholu. Opisane zachowania tj. bójki, zanieczyszczanie posesji sąsiadów i stopień powodowanego hałasu przez gości lokalu "P " są rażące. Przypadki te, co wynika z akt, powtarzają się notorycznie w bardzo dużym natężeniu, w krótkich odstępach czasu, co dla okolicznych mieszkańców stanowi nie tylko uciążliwość ale również - trwałą przeszkodę w korzystaniu z przysługujących im praw. Zwraca jednocześnie uwagę liczba interwencji, które zostały przeprowadzone na skutek zgłoszeń skarżącego. W ogólnej liczbie 62 zgłoszeń Policja odnotowała bowiem, że tylko 5 z nich pochodziło od właściciela lokalu P. Mając na uwadze rozmiary jakie przybrało zakłócanie porządku publicznego przez gości dyskoteki, w ocenie WSA organy zasadnie przyjęły, że właściciel świadomie czy też na skutek zaniedbań, nie podejmuje adekwatnych działań mających zapobiegać negatywnym skutkom spożywania alkoholu przez gości jego lokalu. Zdaniem Sądu I instancji w okolicznościach przedmiotowej sprawy, tj. – licznych skarg i interwencji okolicznych mieszkańców, cofnięcie zezwoleń stanowiło obowiązek organów. WSA uznał, że zastosowane przez organy przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przewidują, iż zezwolenie na sprzedaż i podawanie alkoholu cofa się w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w ciągu 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadomił organów powołanych do ochrony porządku publicznego, a opisane szczegółowo w uzasadnieniach do decyzji organu I instancji zdarzenia wskazują, że owych "zakłóceń porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w dyskotece "P " było znacznie więcej. Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną A D, w której Sądowi I instancji zarzucono: W oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: 1. naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (p.u.s.a.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1 w zw., z art. 138 § 2 i 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) poprzez oddalenie skargi i uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organy I i ll instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie, pomimo że organy nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego istotnego dla sprawy oraz nie oceniły prawidłowo zebranego materiału dowodowego, 2. naruszenie art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. i 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy art. 7,75 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz z art. 138 i 140 k.p.a., które polegało na zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków - uczestników interwencji Policji na ul. [..], pominięciu przez organ ll-ej instancji dowodu z nagrań monitoringu, zaniechaniu wyjaśnienia istotnych rozbieżności i sprzecznej treści dowodów przywołanych przez organy - pism Komendanta Powiatowego Policji w N, protokołu posiedzenia Gminnej Komisji Do Spraw Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w K, nagrań monitoringu, 3. naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i błędnym przyjęciu, że organy administracji prawidłowo ustaliły, iż w lokalu "P " lub jego najbliższej okolicy, doszło do co najmniej dwukrotnego zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w lokalu "P " podczas gdy postępowanie dowodowe prowadzone przez organy nie wykazało, aby osoby zakłócające porządek publiczny nabyły alkohol w lokalu skarżącego, 4. naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości polegające na jego błędnej wykładni i przyjęciu, że cofnięcie zezwoleń na sprzedaż alkoholu w lokalu "P " było uzasadnione ponieważ skarżący jest odpowiedzialny za zachowania osób, które spożywały alkohol kupiony poza jego lokalem i dopuszczały się naruszeń porządku w okolicy lokalu "P " i z tego powodu powinien ponieść sankcje przewidziane w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Odpowiedzi na skargę kasacyjna nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., gdyż zarzuca się w niej zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W takiej sytuacji zasadą jest, że w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzuty proceduralne. Za nieuzasadniony uznać należy zarzut skargi kasacyjnej co do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, kiedy skarżący wykaże, że sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści tego przepisu, zastosowania przez organy przepisów prawa (wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 95/12). Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną (wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2243/11). Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie ocenia jak z obowiązku ustalenia stanu faktycznego wywiązał się organ administracji. W związku z tym nie może budzić wątpliwości, że ocena ta musi być dokonywana (wyjaśniana) w ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Najogólniej rzecz ujmując, podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. W konsekwencji, jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje jaki stan faktyczny sprawy został przez sąd przyjęty, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Z punktu widzenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i oceny spełnienia przez Sąd I instancji jego wymogów obojętne jest czy stanowisko sądu (o ile jest jasne i zostało wyjaśnione) jest merytorycznie poprawne i zasługuje na podzielenie. Uzasadnienie skarżonego wyroku zawiera ustawowe elementy wymienione w tym przepisie, zostało ono sporządzone w sposób staranny oraz przedstawia merytoryczne i racjonalne motywy podjętego rozstrzygnięcia, choć zgoła odmiennego niż oczekiwane przez Skarżącego. Wydane orzeczenie poddaje się także kontroli instancyjnej. Przeczy to zatem temu, co zarzucono w skardze kasacyjnej i tym samym pozwala ocenić jako nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 141 p.p.s.a. To zaś, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z tak wyrażoną oceną, nie mogło być podstawą do skutecznego postawienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Niezasadne są pozostałe zarzuty naruszenie przepisów postępowania. Zakres niezbędnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych wyznaczają przepisy prawa materialnego określające przesłanki przyznania lub pozbawienia uprawnienia względnie nałożenia obowiązku. W art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości ustawodawca wymienia przesłanki, których łączne spełnienie uzasadnia cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, mianowicie: - powtarzające się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócanie porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, - brak powiadomienia organów powołanych do ochrony porządku publicznego przez prowadzącego punkt sprzedaży. Ziszczenie się pierwszej z wymienionych przesłanek nie zachodzi w każdym przypadku powtarzających się naruszeń porządku publicznego. Ustawodawca wprowadza kumulatywnie szczegółowe kryteria: - związku czasowego (co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy), - tożsamości miejsca naruszenia porządku z miejscem sprzedaży (samo miejsce sprzedaży lub najbliższa okolica definiowana w art. 21 pkt 1 ustawy jako obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw), - związku przyczynowego pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej zaakceptowane przez Sad I instancji ustalenia faktyczne pozwalają na stwierdzenie czy wskazane przesłanki i kryteria zostały rzeczywiście spełnione. Wskazać w związku z powyższym należy, iż organy rozstrzygające sprawę dysponowały stanowiskiem Komendy Policji w N z dnia 16 lutego 2016 r., które wymieniało precyzyjnie daty i godziny zgłoszenia przez konkretne osoby przypadków zakłócania porządku publicznego w spornym miejscu. Jak wskazał WSA z akt administracyjnych wynika, w okresie tylko 3 miesięcy, Policja podjęła aż 62 interwencje, dotyczące zdarzeń zakłócających porządek publiczny na ul. Ś , w najbliższym sąsiedztwie prowadzonego przez skarżącego lokalu. Podkreślenia wymaga, iż ze zgormadzonych przez organy dowodów, w tym z pisma Komendanta Policji w N z dnia [..] lutego 2016 r. i skarg mieszkańców wynika, że powtarzające się zakłócenia porządku publicznego mają ścisły związek ze sprzedażą i podawaniem napojów alkoholowych w lokalu "P ". Informacja, na którą powołały się w sprawie pochodzi od Policji, ustawowo powołanej m.in. do dbania porządek publiczny, zatem trudno w sposób uzasadniony twierdzić, iż organy nie wyjaśniły przyczyny interwencji w lokalu skarżącego i jego najbliższej okolicy. W tym miejscu zauważyć należy, że w świetle treści przepisu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości obowiązkiem organów było wykazanie, iż zakłócanie porządku publicznego powtórzyły się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy w lokalu "P " lub jego najbliższej okolicy i miało to ścisły związek ze sprzedażą i podawaniem napojów alkoholowych w lokalu. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organy nie musiały wykazać, że osoby które zakłócały porządek publiczny czyniły to w lokalu skarżącego lub najbliższej okolicy lokalu skarżącego i że były pod wpływem alkoholu. Jak już wskazano organy miały wykazać związek naruszeń porządku publicznego ze sprzedażą i podawaniem alkoholu i zadaniu temu organy sprostały. W ocenie NSA prawidłowe zatem jest stanowisko Sądu I instancji, że poczynione przez organy ustala faktyczna wskazują, iż zaistniały wszystkie przesłanki uprawniające organy do odebrania koncesji na sprzedaż i podawanie alkoholu przez skarżącego w lokalu "P ". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazać należy, iż posiadanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wymaga szczególnej dbałości i ostrożności uprawnionego podmiotu w kwestii zachowania porządku publicznego zarówno w lokalu, jak i w najbliższej okolicy, gdzie jest sprzedawany alkohol. W niniejszej sprawie niewątpliwie istnieje konflikt chronionych prawem wartości tj. pomiędzy uprawnieniem skarżącego do prowadzenia wybranej przez siebie działalności gospodarczej a prawem okolicznych mieszkańców do niezakłóconej egzystencji. NSA nie ma jakichkolwiek wątpliwości, iż przyczyną zakłóceń porządku publicznego jest działalność gospodarcza skarżącego, przyciągająca osoby zakłócające spokój i porządek w godzinach nocnych. Ma to jednoznaczny związek ze sprzedażą alkoholu w spornym lokalu, na co wskazują rejestry interwencji Policji, materiał zgromadzony w aktach sprawy oraz doświadczenie życiowe. W takim przypadku swoboda działalności gospodarczej musi ustąpić przed potrzebą zapewnienia spokoju i bezpieczeństwa okolicznym mieszkańcom. Podkreślić trzeba, iż ratio legis art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości polega na prewencyjnym zobowiązaniu osoby legitymującej się zezwoleniem na sprzedaż alkoholu, a więc czerpiącej z tego korzyści finansowe, do szczególnej współpracy w dziedzinie niwelowania niekorzystnych skutków jakie wywołuje konsumpcja alkoholu, zwłaszcza przez osoby nieletnie bądź młodociane (awanturnictwo, zakłócanie porządku publicznego, brak poszanowania cudzej własności i niszczenie mienia, brak szacunku dla osób starszych bądź takich). Podmiot dysponujący zezwoleniem nie może więc oczekiwać, iż rozwiązywanie problemów w dziedzinie utrzymania porządku publicznego, jakie generowane są m.in. poprzez sprzedawany przez niego alkohol, będzie spoczywać wyłącznie na barkach Policji czy straży miejskiej. Podmiot ten ma z własnej inicjatywy podejmować działania zapobiegające negatywnym skutkom spożycia alkoholu w dziedzinie bezpieczeństwa i porządku publicznego. W związku z tym ustawodawca wprowadził restrykcyjne, jednakże uzasadnione, przesłanki obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu, jeżeli w okolicy jego sprzedaży dojdzie do co najmniej dwóch incydentów w przeciągu 6 miesięcy, zaś osoba dysponująca zezwoleniem nie zawiadomi o nich organów ścigania. Ma to powodować większą dbałość podmiotu uprawnionego o to komu sprzedaje alkohol (zwłaszcza przeznaczony do spożycia na miejscu), a także o to jak klienci zachowują się w bezpośrednim sąsiedztwie jego lokalu. Wskazany przepis zobowiązuje też uprawnionego z zezwolenia, do informowania organów ścigania o występujących przypadkach łamania porządku publicznego. Zobowiązanie do zawiadamiania właściwych organów o zakłóceniach porządku ma za zadanie wymuszenie współpracy osoby dystrybuującej alkohol do współodpowiedzialności za porządek publiczny w miejscu jego sprzedaży. Prawo sprzedaży alkoholu nie jest tylko uprawnieniem do czerpania z tego tytułu zysków. Rodzi ono obowiązek współodpowiedzialności za ład i porządek publiczny. Na tle niniejszej sprawy nie może być wątpliwości, iż skarżący nie sprostał nałożonym na niego obowiązkom, o czym świadczy materiał zgromadzony w aktach sprawy, jednoznacznie łączących naruszenia porządku publicznego z działalnością prowadzoną w lokalu skarżącego. Jak wskazał Sąd I instancji, w okresie tylko 3 miesięcy, Policja podjęła aż 62 interwencje, dotyczące zdarzeń zakłócających porządek w najbliższym sąsiedztwie prowadzonego przez skarżącego lokalu, a tylko 5 z nich wynikała z powiadomień skarżącego. W związku z powyższym NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.