II OW 115/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Dałkowska-Szary del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2013r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Marszałka Województwa Z. z dnia 6 sierpnia 2013 r. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Marszałkiem Województwa Z. a Starostą K. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku P. B. z dnia [...] kwietnia 2013r. o wydanie decyzji w sprawie pozwolenia wodnoprawnego postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. Marszałek Województwa Z. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie pozytywnego sporu o właściwość pomiędzy nim a Starostą K. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku o wydanie decyzji w sprawie pozwolenia wodnoprawnego. Z akt sprawy wynika, że w dniu 30 kwietnia 2013 r. do Starosty K. wpłynął wniosek złożony przez P. B. z upoważnienia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w S. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzeniu podczyszczonych wód opadowych z odcinka drogi krajowej od km 77+962,50 do km 78+172,90 do rzeki M. (w km 24+010 jej biegu) zlokalizowanej na działce nr [...], obręb R. w powiecie k., województwo z. Starosta K. pismem z dnia 7 maja 2013 r. przekazał przedmiotowy wniosek Marszałkowi Województwa Z. (Wydział Zamiejscowy Urzędu w K.). Uzasadniając przekazanie wniosku Starosta wskazał, iż zgodnie z art. 140 ust 2 pkt 5c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego w przedmiotowej sprawie jest Marszałek Województwa. P. B. pismem z dnia 21 maja 2013 r. wystąpił do Marszałka Województwa Z. o przekazanie wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego do załatwienia zgodnie z kompetencjami. W uzasadnieniu pisma wskazano, że wniosek o wydanie pozowania wodnoprawnego z dnia 29 kwietnia 2013 r. dotyczy drogi krajowej nr 6 o klasie GP, a nie drogi ekspresowej S6. Na odcinku, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie wodnoprawne nie jest planowana budowa drogi S6 po trasie drogi nr 6, ani nawet w jej pobliżu. W tym aspekcie przedmiotowy odcinek drogi nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397) (§ 2 ust. 1 pkt 31 i 32). W związku z tym organem właściwym do wydania decyzji na szczególne korzystanie z wód jest Starosta K. (art. 140 ust. 1 ustawy Prawo wodne). W piśmie z dnia 2 lipca 2013 r. Starosta K. stwierdził, że odprowadzenie wód opadowych z drogi krajowej nr 6 nie jest związane z budową, przebudową ani innymi robotami budowlanymi w obrębie drogi ekspresowej ani też krajowej nr 6, nie zalicza się zatem ani do § 2 ust. 1 pkt 31 ani do § 2 ust. 2 pkt 32 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego jest starosta. Zdaniem Marszałka, w obecnym stanie faktycznym, w związku z zakwalifikowaniem drogi krajowej nr 6 rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 maja 2004 r. w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych (Dz. U. Nr 128, poz. 1334 z późn. zm.), do dróg ekspresowych, właściwym do wydania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym jest marszałek. W odpowiedzi na wniosek Starosta K. wywodził, jak w piśmie z dnia 2 lipca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej, jako "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne pomiędzy organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednostek samorządu terytorialnego uważają się za właściwe (spór pozytywny) lub każdy z tych organów uważa się za niewłaściwy (spór negatywny) do rozpoznania sprawy. W niniejszej sprawie w sporze o właściwość są Marszałek Województwa Z. i Starosta K., czyli organy jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. Oba wymienione organy uznają się za właściwe do rozpoznania wniosku Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, złożonego w jej imieniu przez P. B., o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. W pierwszej kolejności należy rozważyć, czy Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznania wniosku. Stosownie do art. 17 pkt 1 k.p.a. organami wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej. Zauważyć należy, że na gruncie przepisów ustawy Prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. ( Dz.U. t.j. 2012, poz.146 ze zm.) zarówno starosta, jak i marszałek województwa realizują określone w ustawie zadania z zakresu administracji rządowej ( art. 4 ust. 4 pkt 1 i pkt 5 ustawy Prawo wodne). Organem wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. wobec starosty realizującego zadania z zakresu administracji rządowej, określone w wymienionej ustawie, jest właściwy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej ( art.4 ust.4 prawa wodnego), zaś organem wyższego stopnia wobec marszałka województwa, realizującego zadania zakresu administracji rządowej jest Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej( art. 4 ust.3 prawa wodnego). Zatem starosta i marszałek województwa, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, określone w ustawie Prawo wodne nie mają wspólnego organu wyższego stopnia, a zatem należy uznać właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia powstałego sporu. Jednakże wystąpienie z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość musi być poprzedzone dokładnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, co niewątpliwie należy do organów administracji, a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak takich ustaleń powoduje, że wniosek o rozstrzygnięcie sporu jest przedwczesny i jako taki podlega oddaleniu na podstawie art. 15§2 w związku z art.151 p.p.s.a. ( por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2004 r., sygn. akt OW 39/04, publ. ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 17; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2004 r., sygn. akt OW 110/04, publ. ONSAiWSA 2005, nr 2, poz. 46). Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad dotyczy wydania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzeniu podczyszczonych wód opadowych z odcinka drogi krajowej od km od km 77+962,50 do km 78+172,90 do rzeki M. (w km 24+010 jej biegu), zlokalizowanej na działce nr [...], obręb R.. Właściwość organów do wydania pozwolenia wodnoprawnego została określona w art. 140 prawa wodnego. Z przepisu tego wynika, że organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego jest starosta, a przypadkach określonych w art. 140 ust. 2 marszałek województwa. Według, będącego w sporze, Marszałka Województwa Z. jest on właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego w związku z zakwalifikowaniem drogi krajowej nr 6 do dróg ekspresowych. Natomiast Starosta K. przekazując wniosek Marszałkowi wskazał, że właściwość Marszałka Województwa Z.wynika z art.140 ust.2 pkt 5c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Jednakże z odpowiedzi Starosty na wniosek z dnia 30 sierpnia 2013 r. o rozstrzygnięcie sporu, jak również z pisma z dnia 2 lipca 2013 r. wynika, że stanowisko Starosty K. uległo zmianie i obecnie uważa on, że jest właściwy do rozpoznania wniosku, gdyż do odprowadzania wód opadowych nie ma zastosowania ani § 2 ust.1 pkt 31, ani pkt 32 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Dodatkowo z pisma z dnia 21 maja 2013 r. P.B., działającego z upoważnienia Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wynika, że szczególne korzystanie z wód, o którym mowa we wniosku o pozwolenie wodnoprawne, nie jest związane z przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z §2 ust.1 pkt 31 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż obecnie droga krajowa nr 6 jest jednopasmowa, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 maja 2004 r. w sprawie sieci autostrad i dróg ekspresowych kwalifikuje drogę, jako ekspresową, natomiast w programie budowy dróg krajowych na lata 2011 – 2015 przewiduje się zmianę części trasy drogi ekspresowej S6, w związku z czym przebieg planowanej drogi S6 nie pokrywa się z przebiegiem istniejącej drogi nr 6 na odcinku, którego dotyczy wnioskowane pozwolenie wodnoprawne. Z powyższego wynika, że stan faktyczny sprawy nie został w sposób dokładny wyjaśniony. Trzeba także podkreślić, że do poczynienia ustaleń, czy inwestycja ma wpływ na środowisko i jak na nie oddziałuje, czy ten wpływ jest znaczący, czy potencjalny powołane są właściwe organy. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw do rozpoznania wniosku o rozstrzygnięcie sporu z tego powodu, że wniosek jest przedwczesny. Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.15 § 2 w zw. z art.151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.