I OSK 1554/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 16 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2007r. sygn. akt II SA/Wa 2094/06 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służby wojskowej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2094/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] maja 2006 r., nr [...], dotyczącą odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] w sprawie wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego służby wojskowej. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. M. S. zawodową służbę wojskową pełnił do 2003 r. - ostatnie z zajmowanych stanowisk to stanowisko podoficera ewidencyjnego w Wojskowej Komendzie Uzupełnień Poznań 2. W oparciu o rozkaz Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia 5 września 2002 r., nr PF-179, powyższa jednostka w dniu 1 listopada 2003 r. uległa przeformowaniu w nową strukturę organizacyjną. W efekcie powyższego stanowisko służbowe M. S. uległo likwidacji. Podoficerowi temu zaproponowano stanowisko kierownika stacji - kierownika ekspedycji w Garnizonowym Węźle Łączności w B. a następnie stanowisko radiooperatora - operatora w Garnizonowym Węźle Łączności w P. G. - każda z powyższych propozycji spotkała się z pisemną odmową przyjęcia. Następnie Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 1997 r., nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 7, poz. 38 ze zm.), decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] wypowiedział M. S. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Wnioskiem z dnia 24 kwietnia 2006 r. M. S. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji podnosząc, że sprzecznie z prawem na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych rozwiązano z nim stosunek służbowy pomimo, iż zajmowane przez niego stanowisko nie zostało zlikwidowane, a ponadto wypowiedzenie wręczono mu przed skreśleniem jego stanowiska z nowego etatu WKU. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r., nr [...], Dowódca Wojsk Lądowych, powołując się na przepis art. 158 § 1 K.p.a. w zw. z art. 157 § 1 K.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, wskazując, iż z jej treści jednoznacznie wynika, że podoficerowi M. S. wypowiedziano stosunek służby wojskowej na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a nie jak twierdzi wnioskodawca, na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 tej ustawy. Organ wskazał, że w teczce akt personalnych M. S. znajdują się własnoręcznie podpisane przez niego oświadczenia, z których wynika, że w dwóch odrębnych terminach odmówił on przyjęcia zaproponowanego wyższego od dotychczas zajmowanego i równorzędnego stanowiska, a w oparciu o art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dokonanie przez organ wojskowy wypowiedzenia żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego może nastąpić jeżeli żołnierz w czasie zajmowania tego samego stanowiska służbowego dwukrotnie odmówił przyjęcia równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego. Podtrzymując argumentację zawartą we wniosku z dnia 24 kwietnia 2006 r. M. S. wniósł od powyższej decyzji odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podniósł, że podstawą prawną decyzji organu I instancji nie był art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, lecz art. 78 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 3 wymienionej ustawy, dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy mogło nastąpić w przypadku, o którym mowa w art. 36 ust. 6 tejże ustawy, tj. gdy zlikwidowano zajmowane przez żołnierza zawodowego stanowisko służbowe, a żołnierz zawodowy nie wyraził pisemnej zgody na wyznaczenie go na niższe stanowisko służbowe. W niniejszej sprawie, ponieważ skarżącemu nie proponowano objęcia niższego stanowiska służbowego, przepis art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie mógł stanowić podstawy prawnej wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Następnie organ odwoławczy podkreślił, że M. S. dwukrotnie odmówił na piśmie przyjęcia dwóch różnych stanowisk służbowych - wyższego i równorzędnego z dotychczas zajmowanym. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, wyczerpane zostały przesłanki określone w art. 78 ust. 2 pkt 1 omawianej ustawy, co stanowiło podstawę dla organu wojskowego do dokonania wypowiedzenia. Organ odwoławczy wskazał również, że dla dokonania żołnierzowi zawodowemu wypowiedzenia stosunku służbowego przez organ wojskowy, w oparciu o powołany przepis, nie było konieczne zaistnienie, czy nawet planowanie jakichkolwiek zmian organizacyjno - etatowych w jednostce wojskowej, w której żołnierz ten pełnił służbę. Dodał także, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., która mogłaby uzasadnić wyeliminowanie decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...] kwietnia 2003 r. z obrotu prawnego, w szczególności nie stwierdził, aby decyzja ta rażąco naruszała prawo. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o uchylenie obu zaskarżonych decyzji. Zarzucił, że zostały one wydane z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. - niesłusznie dokonano odmowy stwierdzania nieważności decyzji, w której przytoczono w podstawie prawnej art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zaś z uzasadnienia tej decyzji wynikało, iż faktyczną podstawą prawną jej wydania był przepis art. 78 ust. 2 pkt 3 tej ustawy odnoszący się do likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego. Skarżący podniósł, że zmiany w strukturze etatowej jednostki wojskowej wykluczają możliwość zastosowania art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania, podczas którego organ administracyjny właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny - wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, nie jest zaś władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Sąd wyjaśnił również, że przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja administracyjna, poddana kontroli w trybie nadzorczym, jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 K.p.a., a dokonując powyższej oceny organ orzekający jest obowiązany ustalić zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny na dzień wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. Następnie Sąd wskazał, że podstawę wydania decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...] kwietnia 2003 r. stanowił przepis art. 78 ust. 2 pkt 1 o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z którego wynika, że dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy mogło nastąpić, jeżeli żołnierz zawodowy w czasie zajmowania tego samego stanowiska służbowego dwukrotnie odmówił przyjęcia równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego. Sąd zwrócił również uwagę, że rozkaz Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia 5 września 2002 r., od dnia jego wydania do dnia 1 listopada 2003 r. (data zakończenia przeformowania WKU Poznań 2), wyznaczał granice czasowe dokonywania przekształceń polegających m.in. na likwidacji etatów we wskazanej jednostce wojskowej, co powodowało konieczność podjęcia szeregu działań o charakterze kadrowym, zmierzających do wyznaczenia żołnierzom innych stanowisk w strukturach wojskowych. Następnie Sąd przypomniał, że organ wojskowy dwukrotnie w dniach 11 i 12 marca 2003 r. przeprowadził ze skarżącym rozmowy służbowe, podczas których zaproponowano mu przyjęcie wyższego stanowiska służbowego kierownika stacji - kierownika ekspedycji w Garnizonowym Węźle Łączności w B. oraz równorzędnego stanowiska służbowego radioopoeratora - operatora w Garnizonowym Węźle Łączności w P. G., ale skarżący pisemnie odmówił ich przyjęcia. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził, iż zaistniały przesłanki wskazane w przepisie art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowiącym podstawę wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r., mocą której wypowiedziano M. S. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Wybór trybu wypowiedzenia stosunku służby wojskowej należał do organu wojskowego, był podyktowany szeregiem uwarunkowań i mimo, że Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego w decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. dodatkowo powołał się na okoliczności dotyczące likwidacji stanowiska zajmowanego przez skarżącego, to nie był z tego powodu zobowiązany stosować trybu przewidzianego w art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Sąd przyznał, iż rację ma skarżący twierdząc, że Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego w rozkazie personalnym z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], o jego zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy (wydanego dla celów ewidencyjnych) w podstawie prawnej powołał art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy, jednak zestawiając przedmiotowy rozkaz z treścią decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r. Sąd stwierdził, że wada ta nie ma wpływu na prawidłowość decyzji o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku zawodowej służby wojskowej. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł M. S., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przepis ten ma zastosowanie, pomimo, iż faktycznie nie nastąpiła likwidacji stanowiska zajmowanego przez skarżącego oraz naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy polegające na przyjęciu przez Sąd, że istotna wada w postaci powołania nieodpowiedniej podstawy prawnej decyzji jest jedynie omyłką pozostającą bez wpływu na ważność decyzji. Skarżący zarzucił także błąd w ustaleniach faktycznych mających podstawowe znaczenie dla sprawy a polegający na uznaniu przez Sąd, że stanowisko zajmowane przez skarżącego uległo likwidacji, podczas, gdy istnieje ono do dnia dzisiejszego. Skarżący podniósł także, iż Sąd nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów i wniosków ujętych w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę jej zasadności. W pierwszym rzędzie należało rozważyć kwestię nieważności postępowania przed sądem I instancji. Zarzut taki nie został wprawdzie w kasacji postawiony, ale Naczelny Sąd Administracyjny winien go brać pod rozwagę z urzędu, tym bardziej, że wyłoniła się okoliczność, że w składzie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zasiadał asesor. Kwestia związana z tym, czy skład sądu I instancji nie był sprzeczny z prawem, gdyż uczestniczył w nim asesor sądowy, dotyczy w istocie zgodności z Konstytucją RP tych przepisów ustaw ustrojowych, które dopuszczają możliwość orzekania asesorów sądowych. Trybunał Konstytucyjny dokonał już pod takim kątem analizy przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. nr 98, poz. 1070 ze zm.) i co do zasady zgadzając się z niekonstytucyjnością przyjętych rozwiązań prawnych w wyroku z dnia 24 października 2007 r., sygn. SK 7/06 orzekł m. in. że art. 135 § 1 ustawy o ustroju sądów powszechnych traci moc z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Do tego czasu rozstrzygnięcia wydawane przez asesorów w sądach powszechnych z konstytucyjnego punktu widzenia są dopuszczalne. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego kształtuje wprawdzie instytucję asesora sądu powszechnego, rodzajowo i ustrojowo odmienną niż instytucja asesora przewidziana ustawą z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) ale w uzasadnieniu swego stanowiska zawarł m. in. pogląd, iż nawet stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisu przyznającego kompetencję do powierzania asesorowi sądowemu pełnienia czynności sędziowskich na czas oznaczony, nie może stanowić podstawy do kwestionowania udziału asesora w wydawaniu wyroków w okresie obowiązywania niekonstytucyjnego przepisu. W związku z tym - analogicznie - udział w składzie orzekającym asesora sądowego, któremu na podstawie art. 26 § 2 Prawa o ustroju sądów powszechnych powierzono pełnienie czynności sędziowskich nie powinien być traktowany jako sprzeczny z przepisami prawa. Stanowisko takie znalazło swój wyraz m. in. w orzecznictwie NSA (zob. wyrok z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. I OSK 1447/07 - nie publ.). W niniejszej sprawie żadna z pozostałych wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nie zaistniała wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Pierwszym z nich był zarzut naruszenia prawa materialnego. W orzecznictwie przyjmuje się, że aby skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, podniesiony w niej zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 § 1 P.p.s.a.) powinien wskazywać nie tylko konkretny przepis naruszony przez sąd, ale również wskazanie na czym, zdaniem skarżącego, polega niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r., sygn. FSK 11/04, nie publ.). Skarżący ograniczył się wyłącznie do powołania przepisu art. 72 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r., nr 10, poz. 55 ze zm.), zwanej dalej ustawą, a naruszenia tego przepisu dopatrywał się w tym, że organy administracyjne i Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie przyjęły, iż przepis ten znajduje zastosowanie także w sytuacji, gdy nie zlikwidowano stanowiska służbowego zajmowanego przez skarżącego. W tej mierze należało w pierwszym rzędzie zauważyć, że postępowanie w sprawie toczyło się w trybie szczególnym, a mianowicie w trybie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym, która to decyzja posiadała przymiot ostateczności. Oznacza to, że przedmiotem rozpoznania organów i Sądu I instancji nie były zagadnienia związane z ewentualnym późniejszym odtworzeniem w nowych strukturach organizacyjnych stanowiska zajmowanego przez skarżącego, ale ocena z punktu widzenia materialnoprawnych przesłanek zawartych w przepisie art. 156 § 1 K.p.a. prawidłowości decyzji z dnia [...] kwietnia 2003 r., której przedmiotem było wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W doktrynie przyjmuje się, że nieważność decyzji administracyjnej musiała istnieć już w dacie orzekania o niej, natomiast samo stwierdzenie nieważności decyzji autorytatywnie wskazuje na jej ciężką wadliwość, obarczającą ją od dnia wydania czyli ze skutkiem ex tunc. Ocena stanu prawnego jest określona samą konstrukcją stwierdzenia nieważności. W wyroku NSA z dnia 28 listopada 1997 r., sygn. III SA 1134/96 (ONSA z 1998 r., nr 3, poz. 101) stwierdzono, iż rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa jest stan prawa z dnia wydania tej decyzji; na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa ani tym bardziej zmiana interpretacji tego prawa. Pogląd ten spotkał się z akceptacją doktryny, m. in. J. Borkowskiego w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C. H. Beck, Warszawa 2006, str. 721. Podobnie późniejsze zmiany stanu faktycznego sprawy pozostają bez wpływu na ocenę ważności decyzji z punktu widzenia przepisu art. 156 § 1 K.p.a. Jak wynika z lektury akt decyzja z dnia [...] kwietnia 2003 r. wydana została na podstawie przepisu art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy i taką kwalifikację prawną Sąd I instancji zaakceptował, wskazując na spełnienie w przypadku skarżącego przesłanek wynikających z tego przepisu. Przewidywał on, że dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy mogło nastąpić, jeżeli żołnierz zawodowy w czasie zajmowania tego samego stanowiska służbowego dwukrotnie odmówił przyjęcia równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego. Powoływany w skardze przepis art. 78 ust. 2 pkt 3 odnosi się do przepisu art. 36 ust. 6 ustawy i przyjmuje, że dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić w stosunku do żołnierza zawodowego w służbie stałej, jeżeli nie wyrazi on pisemnej zgody na wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe w przypadkach, o których mowa w art. 36 ust. 4 pkt 2 ustawy (niezdolność do pełnienia służby orzeczona przez wojskową komisję lekarska, likwidacja zajmowanego stanowiska służbowego, upływ terminu określonego w decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe) i w art. 36 ust. 5a ustawy (przepis ten dotyczy chorążego zawodowego). Z powyższego wynika, że przepisy art. 78 ust. 2 pkt 1 i art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy stanowią dwie odrębne regulacje prawne, z których każda z osobna stanowić może osobną podstawę prawną wypowiedzenia stosunku służbowego w stosunku do żołnierza zawodowego. Skoro właściwy organ wojskowy zastosował pierwszą z nich i sąd administracyjny dokonał kontroli zasadności jej zastosowania w stosunku do skarżącego, to sformułowany i podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia drugiej, wynikającej z art. 78 ust. 2 pkt 3 podstawy nie może zostać przez Naczelny Sąd Administracyjny uznany za usprawiedliwiony. Tylko prawidłowe, zgodne z art. 176 P.p.s.a. wskazanie podstaw skargi kasacyjnej pozwala na wyznaczenie granic, w ramach których nastąpi rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, natomiast skarga kasacyjna która zawiera zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, który w postępowaniu przed Sądem I instancji nie miał zastosowania, nie pozwala na weryfikację stanowiska tego Sądu, opartego na innym przepisie prawnym, w postępowaniu kasacyjnym. Marginalnie zwrócić przy tym należało uwagę, że w pewnych okolicznościach możliwy jest zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci naruszenia przepisu, który w sprawie - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - winien mieć zastosowanie, a którego sąd nie zastosował. W rozpoznawanej kasacji skarżący takiego wniosku jednak nie zawarł i nie wywodził, iż prawidłową podstawą wypowiedzenia stosunku służby wojskowej w odniesieniu do skarżącego byłby powołany w kasacji przepis art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy, a nawet wprost przeciwnie podważał zasadność jego zastosowania, co jak już wspomniano wyżej wcale nie miało miejsca. Drugą z podstaw kasacyjnych było naruszenie przepisów postępowania. Podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. obliguje wnoszącego skargę nie tylko do wskazania naruszonych w postępowaniu sądowoadministracyjnym przepisów proceduralnych, ale także do wykazania, iż wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, którego zaistnienie wywiera wpływ na możliwą potencjalnie odmienną treść rozstrzygnięcia sądu I instancji. Dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola kasacyjna obejmuje wyłącznie stosowanie prawa procesowego przez sąd administracyjny. Naruszenia prawa popełnione przez organy administracyjne mogą być natomiast podnoszone w skierowanej do właściwego miejscowo wojewódzkiego sądu administracyjnego skardze na wydane przez te organy orzeczenie. Badanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stosowania prawa przez organy administracji może mieć jedynie charakter pośredni, w sytuacji gdy skarżący w ramach podstawy kasacyjnej zarzuci sądowi I instancji naruszenie stosownych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez nieuwzględnienie, mimo zarzutów zawartych w skardze, naruszenia przez organy wskazanych w niej przepisów. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu oraz innych jednostek redakcyjnych, użytych przez prawodawcę w powoływanym przepisie. Warunek przytoczenia podstaw kasacyjnych nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna nie wskazuje wprost naruszonego przepisu, ale zawiera jedynie wywody, zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego, czy też zarzut naruszenia niewskazanych przepisów postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji skarżącego i formułować za niego zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku (tak NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 lipca 2004 r., sygn. GSK 356/04, ONSA i wsa z 2004 r., nr 3, poz. 72). W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie zarzucono naruszenie przepisów postępowania, ale nie wskazano jakie przepisy prawa zostały naruszone. Nie pozwala to Naczelnemu sądowi Administracyjnemu na uznanie, iż w tym zakresie skarga kasacyjna jest usprawiedliwiona. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.