II SA/Kr 1217/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel SWSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2022 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 września 2021 r, znak; [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości skargę oddala UZASADNIENIE Decyzją nr 1/2021 z dnia 19 lipca 2021 r. znak: GN.6821.27.2012 Starosta Limanowski orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości utworzonej z parceli l. kat. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0122 ha, położonej w obr. [...]. ewid. m. Limanowa, stanowiącej obecnie własność Miasta Limanowa, objętej księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Limanowej V Wydział Ksiąg Wieczystych. Orzekając w ten sposób organ I instancji wskazał, że na nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot cel publiczny wskazany w decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Limanowej [...] z 7 marca 1984 r. jako budowa punktu zrzutu ścieków został zrealizowany. Po rozpatrzeniu odwołania J. D. wniesionego od tej decyzji, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 17 września 2021 r., znak [...] uchylił ją w całości i orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości utworzonej z parceli I. kat. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. 0,0122 ha, położonej w obr[...]. ewid. m. Limanowa, stanowiącej obecnie własność Miasta Limanowa, objętej księgą wieczystą nr [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Limanowej V Wydział Ksiąg Wieczystych, na rzecz J. D.. W jej uzasadnieniu opisał przebieg postępowania wszczętego na wniosek J. D. z 14 lipca 2012 r., który dotyczył zwrotu nieruchomości wywłaszczonych na cele budowy oczyszczalni ścieków, w tym punktu zrzutu ścieków. Opisując kolejne decyzje organu I instancji (z dnia 22 września 2015 r. i 27 lutego 2017 r.), uchylane przez Wojewodę Małopolskiego (odpowiednio decyzjami z 4 listopada 2016 i 23 czerwca 2017 r.) przypomniano, że zawiadomieniem z 31 stycznia 2020 r. przedstawiono wnioskodawcy zestawienie wszystkich decyzji wywłaszczeniowych wraz z wykazem numerów parcel gruntowych, które w dacie wywłaszczenia stanowiły własność lub współwłasność wnioskodawcy. Równocześnie wezwano go do ustosunkowania się do treści tego pisma. Pismem z 10 lutego 2020 r. J. D. wskazał, iż "oczywiście żąda zwrotu wszystkich parcel wymienionych w piśmie Starostwa i wszystkich wywłaszczonych parcel poza siatką ogrodzenia oczyszczalni wraz z działkami [...] i [...]". Wyjaśniono, że z uwagi na bardzo szeroki zakres wniosku o zwrot postępowanie zostało podzielone, z uwzględnieniem różnych celów wywłaszczenia, jak też różnego stanu własnościowego wywłaszczonych parcel. Starosta Limanowski zaznaczył, że zakres przedmiotowy tej sprawy obejmuje tę część wniosku, w której pan J. D. domaga się zwrotu nieruchomości wywłaszczonej mocą decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Limanowej z 7 marca 1984 r. znak: GG.8221a-7/83 na cele budowy punktu zrzutu ścieków, tj. parceli gruntowej l. kat. [...] o pow. 165 m2, objęta Lwh [...] gm. kat. S., stanowiącej w dacie wywłaszczenie własność wnioskodawcy. Wywłaszczenie to nastąpiło w trybie przepisów ustawy z 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tekst jednolity: Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64 ze zm.). Stosownie do art. 136 ust. 3 zd. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Mając powyższe na uwadze zauważono, że niewątpliwie w sprawie spełnione zostały dwie podstawowe przesłanki, bez zaistnienia których nie jest możliwe orzeczenie o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości, bowiem wnioskodawcą jest poprzedni właściciel, a nieruchomość została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa decyzją wywłaszczeniową wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Trzecią przesłanką umożliwiającą zwrot jest zbędność wywłaszczonej nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Zgodnie z art. 137 ust. 1 u.g.n., nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Przy dokonywaniu oceny zbędności wywłaszczonej nieruchomości na cel wywłaszczenia koniecznym jest uwzględnienie oceny prawnej zawartej w wydanym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 marca 2014 r., sygn.: P 38/11, w którym stwierdzono, iż art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu - jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wskazuje się w orzecznictwie, skutkiem powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego jest to, że przepisów art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. nie powinno stosować się do spraw o zwrot nieruchomości wywłaszczonych przed wejściem w życie - odpowiednio - ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. przed 1 stycznia 1998 r. - art. 137 ust. 1 pkt 1) oraz ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (tj. przed 22 września 2004 r. -art. 137 ust. 1 pkt 2). W treści decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Limanowej z 7 marca 1984 r. znak: GG.8221a-7/83 cel wywłaszczenia został jasno i konkretnie określony, jako punkt zrzutu ścieków. Dodatkowo plan realizacyjny zatwierdzony przez Naczelnika Miasta i Gminy Limanowa decyzją z 11 września 1981 r. znak: 8381/443, którą w trybie odwoławczym utrzymał Wojewoda Nowosądecki decyzją z 4 grudnia 1981 r. znak: GA.I-P-833-L-7/81/1172 oraz Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z 20 kwietnia 1982 r. sygn. akt SA/KR/174/82 w sposób precyzyjny pozwala ustalić obszar objęty wywłaszczeniem oraz planowany sposób jego zagospodarowania. W celu ustalenia aktualnego stanu zagospodarowania nieruchomości będącej przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia, organ I instancji zlecił biegłemu geodecie wykonanie opracowania geodezyjno-kartograficznego polegającego na naniesieniu na kopii mapy ewidencyjnej granic nieruchomości będącej przedmiotem postępowania o zwrot wraz z pomiarem sytuacyjnym elementów zagospodarowania terenu. Podczas rozprawy administracyjnej połączonej z oględzinami nieruchomości przeprowadzonej 5 maja 2021 r., geodeta uprawniony okazał na gruncie przebieg granic przedmiotowej nieruchomości. Ustalono wówczas, że nieruchomość objęta postępowaniem w całości zagospodarowana jest przez właściciela - Miasto Limanowa. W przeważającej mierze obszar działki ewidencyjnej nr [...] pokryty jest płytami betonowymi i stanowi plac manewrowy, z którego korzystają pojazdy asenizacyjne zrzucające nieczystości do punktu zlewnego, znajdującego się na sąsiedniej nieruchomości, tj. działce ewid. nr [...], będącej własnością pana J. D.. Stwierdzono także, że na przedmiotowej nieruchomości posadowiona jest stacja transformatorowa wykorzystywana do obsługi przepompowni wody oraz fragment sieci wodociągowej z widocznymi elementami uzbrojenia naziemnego, tj. hydrantem i studzienką rewizyjną. Starosta Limanowski wskazał, że zgodnie z oświadczeniem pracowników Miejskich Zakładów Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej obecnych na oględzinach, istniejący do chwili obecnej punkt zlewny posadowiony na działce ewid. nr [...] to jedyny element punktu zrzutu ścieków, który powstał w latach 80-tych i nieprzerwanie był wykorzystywany do roku 2014, kiedy to dokonano modernizacji i przebudowy oczyszczalni ścieków. W ramach wspomnianej modernizacji główna stacja zlewna została przeniesiona na teren oczyszczalni ścieków , tj. na działkę ewid. nr [...], obr. [...]. ewid. m. Limanowa, natomiast pozostawiony na działce nr [...] zbiornik infrastrukturalnie związany z oczyszczalnią ścieków, wykorzystywany jest do zrzutu tzw. "gęściny". Jak zauważyły organy obu instancji - na żadnym etapie postępowania wnioskodawca nie kwestionował istnienia i funkcjonowania przez lata punktu zrzutu ścieków, który został zlokalizowany na nieruchomości oznaczonej jako parcel gruntowa l. kat. [...], stanowiącej w dacie wywłaszczenia własność pana J. D.. Przekazane przez Miejski Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Sp. z o.o. w Limanowej, uwierzytelnione kopie z księgi środków trwałych Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w Limanowej, założonej w 1988 r., potwierdzają, że 26 listopada 1986 r. przyjęto do użytkowania następujące środki trwałe: przyłącz wodociągowy - nr [...], trzy zbiorniki żelbetowe punktu zrzutu ścieków - nr [...], ogrodzenie punktu zrzutu ścieków - nr [...], a także drogi i place oraz zadrzewienie punktu zrzutu ścieków - nr [...] Organ odwoławczy podziela stanowisko organu I instancji, że powyżej opisana dokumentacja pozwala na stwierdzenie, że rozpoczęcie realizacji celu wywłaszczenia z całą pewnością nastąpiło przed 1 stycznia 1998 r., a jego zakończenie nastąpiło przed 22 września 2004 r., co wyklucza zastosowanie definicji zbędności z art. 137 ust. 1 u.g.n. W konsekwencji organ II instancji stwierdza, że objęta roszczeniem nieruchomość została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia wskazanym w decyzji wywłaszczeniowej, a zatem prawidłowo organ I instancji odmówił zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Niezależnie od powyższego wskazano, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji wymagało korekty z uwagi na nieokreślenie adresatów decyzji, w związku z czym organ II instancji orzekł jak w sentencji wydanej decyzji. Opisaną wyżej decyzję organu II instancji zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. D., zarzucając, że odebrano mu ojcowiznę i zatwierdzono kradzież dokonaną przez reżim komunistyczny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 maja 2022 r. (k - 48) niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz. U. z 2019 r , poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.". Do prowadzonego postępowania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2020.1990 t.j. z dnia 2020.11.12) . Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad, Sąd doszedł do przekonania, że skarga, jako nieuzasadniona musiała podlegać oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Wbrew twierdzeniom skargi organy uczyniły zadość wymogom art. 7 i 77 § 1 k.p.a., dokładnie wyjaśniły stan faktyczny i należycie oceniły zebrany materiał dowodowy. Ocena ta była zgodna z art. 80 k.p.a. i nie była dowolna. Stosownie do art. 136 ust 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2020.1990 t.j. z dnia 2020.11.12 ze zm.) Nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości. Poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ. Warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140. W toku prowadzonego postępowania organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że nieruchomość została wywłaszczona mocą decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Limanowej z 7 marca 1984 r. znak: GG.8221a-7/83 na cele budowy punktu zrzutu ścieków, tj. parceli gruntowej l. kat. [...] o pow. 165 m2, objęta Lwh [...] gm. kat. S., stanowiącej w dacie wywłaszczenie własność wnioskodawcy. Wywłaszczenie to nastąpiło w trybie przepisów ustawy z 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (t.j. Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64 ze zm.). Zasady i tryb zwrotu wywłaszczonych nieruchomości uregulowane zostały przepisami art. 136-142 zawartymi w rozdziale 6 działu III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2016 r., póz. 2147 ze zm.), dalej przywoływana jako "u.g.n.". Zgodnie z art. 136 ust. 3 u.g.n., poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Sytuacje, w których nieruchomość należy uznać za zbędną, precyzują natomiast przepisy art. 137 ust. 1 u.g.n. Przy dokonywaniu wykładni tego przepisu należy jednak mieć na uwadze powołany przez Wojewodę Małopolskiego wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11, którego skutkiem jest to, że przepisów art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. - w zakresie wskazanych tam terminów 7 i 10 lat - nie powinno stosować się do spraw o zwrot nieruchomości wywłaszczonych przed wejściem w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. przed 1 stycznia 1998 r. - art. 137 ust. 1 pkt 1) oraz ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomości oraz o zmianie niektórych innych ustaw (tj. przed 22 września 2004 r. - art. 137 ust. 1 pkt 2). W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalono że wnioskodawcą jest poprzedni właściciel oraz zidentyfikowano zawężony rozpoznawaną sprawą przedmiot postępowania (nieruchomość wywłaszczona mocą decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Limanowej z 7 marca 1984 znak: GG.8221a-7/83 na cele budowy punktu zrzutu ścieków, t.j. parceli gruntowej l. kat [...] o pow. 165 m kw., objęta Lwh [...] gm. K.. S., która utworzyła działkę ewidencyjna nr [...], zgodnie z opisem synchronizacyjnym znajdującym się na wyrysie złożonym przy KW [...] pgr l. kat [...]). Przesłanką odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w zaskarżonej decyzji była realizacja celu wywłaszczenia, a zatem brak zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia. Cel ten został określony mocą decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Limanowej z 7 marca 1984 r. znak: GG.8221a-7/83 , jako budowa punktu zrzutu ścieków na parceli gruntowej l. kat. [...] o pow. 165 m2, objęta Lwh [...] gm. kat. S. stanowiącej w dacie wywłaszczenia własność wnioskodawcy. Wywłaszczenie nastąpiło w trybie przepisów ustawy z 12 marca 1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tekst jednolity: Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64 ze zm.). Nie budzi wątpliwości, że na nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot - cel publiczny wskazany w decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Limanowej GG.8221a-7/83 z 7 marca 1984 r. - jako budowa punktu zrzutu ścieków został zrealizowany. Zgodzić należy się z oceną organów obu instancji, że w treści decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w Limanowej z 7 marca 1984 r. znak: GG.8221a-7/83 cel wywłaszczenia został jasno i konkretnie określony, jako "punkt zrzutu ścieków w Limanowej". Dodatkowo plan realizacyjny zatwierdzony przez Naczelnika Miasta i Gminy Limanowa decyzją z 11 września 1981 r. znak: 8381/443, którą w trybie odwoławczym utrzymał Wojewoda Nowosądecki decyzją z 4 grudnia 1981 r. znak: GA.I-P-833-L-7/81 oraz Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z 20 kwietnia 1982 r. sygn. akt SA/KR/174/82 w sposób precyzyjny pozwala ustalić obszar objęty wywłaszczeniem oraz planowany sposób jego zagospodarowania. Lokalizacji punktu zrzutu ścieków dokonano na działce stanowiącej grunt leśny kl. IV (nie przedstawiającej większej przydatności rolniczej i leśnej), a grunt ten stanowił jedyną możliwość usytuowania punktu zrzutu ścieków na ciągu magistrali kolektora sanitarnego i znajduje się w strefie ochrony sanitarnej oczyszczalni ścieków. W trakcie oględzin z udziałem biegłego geodety, przeprowadzonych w dniu 5 maja 2021 r dokonano pomiarów sytuacyjnych na gruncie oraz na podstawie dostępnych środków dowodowych (w tym księgi środków trwałych ) ustalono, że istniejący do chwili obecnej punkt zlewny posadowiony na działce ewid. nr [...], to jedyny element punktu zrzutu ścieków, który powstał w latach 80-tych i nieprzerwanie był wykorzystywany do roku 2014, kiedy to dokonano modernizacji i przebudowy oczyszczalni ścieków. W ramach wspomnianej modernizacji główna stacja zlewna została przeniesiona na teren oczyszczalni ścieków , tj. na działkę ewid. nr [...], obr. [...]. ewid. m. Limanowa, natomiast pozostawiony na działce nr [...] zbiornik infrastrukturalnie związany z oczyszczalnią ścieków, wykorzystywany jest do zrzutu tzw. "gęściny". Działka nr [...] poza pasem o szerokości 3 m wzdłuż ogrodzenia stanowi utwardzony plac manewrowy dla pojazdów obsługujących punkt zrzutu ścieków. Znajduje się na niej studnia wodomierzowa (zbiornik k – 3), stacja transformatorowa wykorzystywana do obsługi stacji przepompowni wody oraz studnia ks , która jest związana infrastrukturalnie z punktem zrzutu ścieków. Z oględzin sporządzono szkic sytuacyjny wraz z dokumentacją fotograficzną. Powyższe ustalenia nie budzą wątpliwości Sądu. Skarżący natomiast w złożonej skardze zarzuca i zwraca uwagę, że wydana decyzja to dla niego : "nóź w plecy" , "jedno wielkie kłamstwo" ,"fałsz" i "szczyt bezczelności" bowiem "wszystko jest jego". Te zarzuty i uwagi nie mogą odnieść skutku, bowiem nie znajdują odzwierciedlenia w prawidłowych ustaleniach faktycznych jakiego dokonały organy obu instancji i w prawidłowo dokonanej ocenie prawnej rozpatrywanej sprawy. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.