II SA/Gl 355/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. L. (L.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta K., na wniosek "A" z siedzibą w K., określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa Zakładu Termicznego Przekształcania Odpadów (TPOK) w R. dla "A"". Od decyzji tej odwołania wnieśli W. L., Stowarzyszenie "B" i Stowarzyszenie "C". Odwołanie W. L. nie zostało rozpatrzone merytorycznie. Uznając bowiem, że odwołujący nie jest stroną postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] umorzyło postępowanie odwoławcze. W wyniku natomiast odwołań wniesionych przez wskazane wyżej Stowarzyszenia Kolegium decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Miało to miejsce już po wniesieniu przez W. L. skargi do tut. Sądu na decyzję umarzającą w stosunku do jego odwołania postępowanie odwoławcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie skutecznego cofnięcia skargi oraz w określonych sytuacjach w razie śmierci strony. W myśl jednak pkt 3 cytowanego paragrafu sąd, bez merytorycznego rozpoznania istoty sprawy, umarza prowadzone w wyniku wniesienia skargi postępowanie także wówczas gdy postępowanie to z innych przyczyn niż wskazane wyżej stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas, gdy zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna. Zdaniem składu orzekającego taka właśnie sytuacja zaistniała w przedmiotowym postępowaniu. Zważyć bowiem należy, że choć wniesione przez W. L. odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, domagające się jej uchylenia, nie zostało przez Kolegium merytorycznie rozpoznane, to jednak w wyniku odwołań innych podmiotów decyzja, której uchylenia W. L. się domagał została z obrotu prawnego wyeliminowana, a na rozstrzygnięcie wydane w tej mierze przez Kolegium, jak wskazała na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 15 grudnia 2011 r. pełnomocnik Kolegium, nie wniesiono skargi. Nadto, jak wynika ze złożonego przez pełnomocnik Kolegium pisma procesowego z dnia 14 grudnia 2011 r. oraz dołączonych doń załączników, po wydaniu ww. decyzji inwestor wycofał swój wniosek o określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, a w konsekwencji decyzją z dnia [...] r. nr [...] działający jako organ I instancji Prezydent Miasta K. umorzył prowadzone w sprawie postępowanie administracyjne. Jak wskazała w ww. piśmie procesowym pełnomocnik Kolegium, od decyzji tej nie wniesiono odwołania, uzyskała ona zatem przymiot ostateczności. W efekcie postępowanie sądowe prowadzone w związku z wniesieniem przez W. L. skargi na decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze w stosunku do wniesionego przezeń odwołania od decyzji określającej na wniosek inwestora środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia stało się bezprzedmiotowe, a merytoryczne rozpoznanie przez Sąd wniesionej skargi stało się zbędne i byłoby niedopuszczalne. Nie tylko bowiem Kolegium, pomimo nierozpatrzenia argumentów zawartych w odwołaniu W. L., skarżoną doń także przez inne podmioty decyzję pierwszoinstancyjną ostatecznie i prawomocnie wyeliminowało z obrotu prawnego, ale nadto w późniejszym okresie z woli inwestora przestało istnieć postępowanie administracyjne, w ramach którego wymienione akty zostały wydane. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a., orzec jak w sentencji.