II FZ 523/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Jerzy Rypina po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 października 2008 r. sygn. akt I SA/Go 649/08 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. . z dnia 25 kwietnia 2008 r. nr ... w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (sygn. akt I SA/Go 649/08) odmówił E. B. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 25 kwietnia 2008 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał żadnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.). W szczególności skarżący nie przedstawił kompleksowo obecnej sytuacji życiowej, majątkowej i finansowej. W zażaleniu na postanowienie pełnomocnik strony wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotowemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik strony wskazał, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uznanie. Na wstępie należy podnieść, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Słusznie zauważyła strona w zażaleniu, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd zależy od spełnienia istnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował co należy rozumieć pod tymi pojęciami, dlatego ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem zależy od sądu. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna. Dlatego Sąd rozpoznając wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony ma obowiązek za każdym razem wskazać podstawę uwzględnienia bądź odmowy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Natomiast obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168). Podkreślenia wymaga, iż przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności zostały określone przy użyciu zwrotów nieostrych. Uzasadnienie zaś wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia w tym zakresie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej zmierzającymi do wykazania istnienia przesłanek. Wniosek nieuzasadniony w ten sposób uniemożliwia sądowi dokonania jego merytorycznej oceny. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając w dniu 10 października 2008 r. zaskarżone postanowienie słusznie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji bowiem we wniosku strona nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji, przez co Sąd pierwszej instancji nie mógł zająć pozytywnego stanowiska odnośnie zasadności wniosku. Zdaniem Sądu jedynie szczegółowe określenie sytuacji majątkowej wnioskodawcy mogłoby umożliwić ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy dodać, że strona w zażaleniu na postanowienie opisała jedynie jakie mogą być potencjalne skutki odmowy wstrzymania przez Sąd zaskarżonej decyzji brak jest natomiast dokumentów to uzasadniających. W uzupełnieniu powyższego wywodu wskazać trzeba, że wszczęcie egzekucji stanowi naturalną konsekwencję określenia zaległych zobowiązań podatkowych. Sama w sobie ta czynność nie może więc stanowić podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W oparciu o powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a argumentacja przedstawiona w zażaleniu nie zasługuje na uwzględnienie, wobec czego – na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.