I GZ 339/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 665/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Z. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 665/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Z. K. wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie, o którym mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325, dalej: ppsa) mogą jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wykonania wymagają. Nie można natomiast mówić o wykonaniu decyzji (postanowienia), jeżeli nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Dalej Sąd wskazał, że przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie jest postanowienie organu o uznaniu zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Takie rozstrzygnięcie, zdaniem WSA, nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania, w tym w szczególności w drodze przymusu, co skutkowało odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczność wniesienia skargi do sądu, z uwagi na art. 61 § 1 ppsa nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie art. 61 § 3 ppsa sąd administracyjny może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zaakcentować, że w toku procedowania nad wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (w tym przypadku postanowienia) podstawową kwestią jest ocena, czy akt lub czynność, którego wstrzymania żąda strona, nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Zaskarżone do Sądu pierwszej instancji postanowienie jest aktem prawnym, który – jak słusznie stwierdził WSA w Warszawie – nie nosi znamion wykonalności. Jest tak, niezależnie od tego, że jego wydanie otwiera możliwość wyegzekwowania od skarżącej zaległości ustalonej inną decyzją administracyjną. Poprzez zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym skarżąca stwierdza określone okoliczności, które stoją na przeszkodzie w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Rolą organów jest zweryfikować te twierdzenia. Uznanie twierdzeń przez organ nie może podlegać wstrzymaniu wykonania, bowiem bezpośrednio nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków. W efekcie, skoro przedmiotem postanowienia, którego wstrzymania wykonania domaga się strona, jest uznanie za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, iż z uwagi na jego charakter, nie nadaje się ono do wykonania ani nie wymaga wykonania. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.