XIII Ga 1190/20
Суды общей юрисдикции2020-12-22
Номер дела
XIII Ga 1190/20
Дата решения
2020-12-22
Тип
REASONS
Судьи
Krzysztof Wójcik (PRESIDING_JUDGE)Paweł KowalczykTomasz Bajer
Правовое основание
Текст решения
<p>Sygn. akt XIII Ga 1190/20</p>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
<p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 lipca 2020 r. Sąd Rejonowy w Piotrkowie Trybunalskim – w sprawie z powództwa <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">G.</span> przeciwko <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">W.</span> o zapłatę kwoty 7.324,30 zł - zasądził od pozwanego na rzecz <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">G.</span> <br/>kwotę 7.324,30 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 7 września 2018 r. <br/>do dnia zapłaty (punkt 1. wyroku) oraz – tytułem kosztów postępowania – kwotę 2.184,00 zł, w tym kwotę 1.817,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (punkt 2. wyroku).</p>
<p>Sąd pierwszej instancji ustalił, iż w dniu 8 sierpnia 2018 r. miała miejsce kolizja drogowa, <br/>w wyniku której został uszkodzony – będący własnością <span class="anon-block">K. B.</span> i <span class="anon-block">M. B.</span> – samochód osobowy marki <span class="anon-block">B.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> zaś sprawca tego zdarzenia był chroniony w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody wywołane ruchem posiadanego auta przez pozwanego ubezpieczyciela. Uszkodzony pojazd został zakupiony w salonie samochodowym w 2014 r. zaś sprzedany w czerwcu 2018 r. – kiedy był jeszcze objęty gwarancją. <span class="anon-block"> (...)</span> to – według ustaleń Sądu Rejonowego – było naprawiane <br/>w autoryzowanych serwisach z zastosowaniem oryginalnych części zamiennych z logo producenta. Jak dalej ustalił Sąd pierwszej instancji, <span class="anon-block">K. B.</span> w dniu 9 sierpnia <br/>2018 r. zlecił <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> <br/>w <span class="anon-block">M.</span> – <span class="anon-block">D.</span> naprawę swego auta, który przed przystąpieniem do likwidacji uszkodzeń samochodu sporządził kalkulację kosztów naprawy przedkładając ją stronie pozwanej do weryfikacji i akceptacji. Podmiot wykonujący naprawę samochodu marki <span class="anon-block">B.</span> tylko częściowo uwzględnił potrącenia zastosowane przez <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> uznając pozostałe za niegodne z treścią zlecenia naprawy. W dniu 31 sierpnia 2018 r. <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">M.</span> – <span class="anon-block">D.</span> – z tytułu wykonanej usługi naprawy auta - wystawił dokument rozliczeniowy VAT, w treści którego obciążył poszkodowanego powinnością zapłaty kwoty 23.554,38 zł. Wcześniej – w dniu 9 sierpnia 2018 r. – <span class="anon-block">K. B.</span> i <span class="anon-block">M. B.</span> zawarli z <span class="anon-block"> (...)</span> <br/>z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">M.</span> – <span class="anon-block">D.</span> umowę przelewu wierzytelności. Z kolei w dniu 28 września 2018 r. serwis naprawczy zawarł z <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> umowę powierniczego przelewu wierzytelności. W ramach prowadzonego postępowania likwidacyjnego <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">W.</span> wypłaciło – tytułem refundacji wydatków związanych z naprawą pojazdu – łącznie <br/>kwotę 16.230,08 zł; pozwany ubezpieczyciel odmówił wypłaty kwoty 7.324,30 zł.</p>
<p>Wskazane wyżej fakty zostały ustalone przez Sąd Rejonowy w oparciu o dowody <br/>z dokumentów oraz zeznań świadków <span class="anon-block">K. B.</span> i <span class="anon-block">M. H. (1)</span>, które uznał <br/>za wiarygodne.</p>
<p>Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd pierwszej instancji ocenił żądanie pozwu <br/>za zasługujące na uwzględnienie. Za podstawę odpowiedzialności <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> uznano przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1;art. 822 § 4)">art. 822 § 1 i § 4 kc</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 824(1);art. 824(1) § 1)">art. 824 <sup>
<!-- -->(
1)</sup> § 1 kc</a> <br/>oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 (art. 13)">art. 13 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</a> (t.j. Dz. U.z 2019 r., poz. 2214 z późn. zm.). Sąd Rejonowy wskazał, iż pomiędzy stronami postępowania nie było sporu co do okoliczności zdarzenia z dnia 8 sierpnia 2018 r., odnośnie winy kierowcy ubezpieczonego u strony pozwanej jak również co do tego, iż pozwany ponosi odpowiedzialność za szkodę <span class="anon-block">K. B.</span> w związku z zawartą <br/>ze sprawcą zdarzenia szkodzącego umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Strony niniejszego postępowania nie podważały również faktu zaistnienia w pojeździe marki <span class="anon-block">B.</span> szkody częściowej zaś pozwany ubezpieczyciel <br/>nie kwestionował także legitymacji procesowej powoda. Spór dotyczył wysokości szkody, <br/>w szczególności kosztów naprawy uszkodzeń pojazdu <span class="anon-block">K. B.</span>. Sąd pierwszej instancji podniósł dalej, że strona powodowa – opierając się na dokumentach prywatnych (kalkulacji kosztów naprawy i wystawionej fakturze VAT) – wskazywała faktyczną wysokość uszczerbku <span class="anon-block">K. B.</span> na poziomie kwoty 23.554,38 zł zaś <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> podważało tę należność jako rozmiary szkody właściciela samochodu marki <span class="anon-block">B.</span>, podnosząc jednocześnie że poszkodowany <br/>– z racji wcześniejszych uszkodzeń jego auta oraz wobec obowiązku minimalizacji szkody - nie powinien był naprawiać swego samochodu w najdroższym serwisie.</p>
<p>W ocenie Sądu pierwszej instancji uszczerbek <span class="anon-block">K. B.</span> nie został naprawiony <br/>w pełnym jego rozmiarze, gdyż poszkodowany a faktycznie powód w toku likwidacji szkody uzyskał kwotę 16.230,08 zł gdy tymczasem koszty przywrócenia samochodu marki <span class="anon-block">B.</span> <br/>do stanu sprzed zdarzenia szkodzącego wyniosły 23.554,38 zł. Zdaniem Sądu Rejonowego <span class="anon-block">(...)</span>bezpodstawnie odmówiło wypłaty pozostałej części odszkodowania – należności w wysokości 7.324,30 zł. Wskazując na kontradyktoryjny charakter postępowania cywilnego, Sąd pierwszej instancji podniósł iż to strony postępowania są dysponentem toczącego się procesu a jego wynik uzależniony jest od ich zachowania – mają one bowiem obowiązek przejawiać aktywność w celu wykazania wszystkich istotnych okoliczności i faktów, z których wywodzą skutki prawne (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a>). Zachodzące wątpliwości co do istnienia okoliczności wpływających na wynik sprawy muszą zostać rozstrzygnięte niekorzystnie dla strony, na której - w zakresie tych okoliczności - spoczywa ciężar dowodu. Nadto pozwany – będąc profesjonalistą – zobowiązany jest do należytej likwidacji szkody <br/>a wszelkie wątpliwości nie mogą obciążać poszkodowanego i powinny być interpretowane <br/>na korzyść tego ostatniego. Tymczasem w toku niniejszego postępowania – jak dalej wskazał <br/>Sąd pierwszej instancji – strona pozwana nie przejawiała aktywności dowodowej <br/>co skutkowało uznaniem jej argumentacji za gołosłowną i nie popartą żadnymi obiektywnymi dowodami. W ocenie Sądu Rejonowego <span class="anon-block">(...)</span>
<br/>w <span class="anon-block">W.</span> nie wykazało aby samochód marki <span class="anon-block">B.</span> został naprawiony za cenę niższą aniżeli wskazał to poszkodowany – wysokość kosztów likwidacji uszkodzeń pojazdu marki <span class="anon-block">B.</span> została potwierdzona przez warsztat naprawczy a nadto odpowiadała ona wykonanej kalkulacji i znalazła swe odzwierciedlenie w wystawionej przez <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">M.</span> – <span class="anon-block">D.</span> fakturze VAT. Zdaniem Sądu pierwszej instancji wskazane wyżej okoliczności w powiązaniu z faktem, iż uszkodzony samochód został zakupiony w salonie i podlegał gwarancji a wcześniejsze jego naprawy zawsze odbywały się <br/>w autoryzowanym serwisie naprawczym przy użyciu oryginalnych części zamiennych z logo producenta, uzasadniały ustalenie wysokości kosztów likwidacji uszkodzeń na podstawie wystawionego przez serwis naprawczy dokumentu rozliczeniowego VAT co skutkowało uwzględnieniem w całości żądania <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">G.</span>.</p>
<p>Rozstrzygnięcie o kosztach postepowania Sąd pierwszej instancji oparł na przepisie <br/>
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), przyjmując że powód wygrał sprawę w całości. Na zasądzoną kwotę kosztów postepowania składały się: opłata od pozwu (w wysokości 367,00 zł), opłata skarbowa od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika (kwota 17,00 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego powoda (kwota 1.800,00 zł).</p>
<p>Orzeczenie Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim zostało w całości zaskarżone przez pozwane <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>. Skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji:</p>
<p>1.
naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:</p>
<dl>
<dt>-</dt>
<dd>
<p>
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1;art. 278;art. 278 § 1)">art. 233 § 1 i art. 278 § 1 kpc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245 kpc</a> poprzez uznanie <br/>za udowodnione przez powoda, że wysokość szkody powstałej w pojeździe marki <span class="anon-block">B.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> wyniku kolizji z dnia 6 października <br/>2017 r. wynosi 23.554,38 zł, to jest odpowiada kwocie z dokumentu prywatnego - faktury VAT za naprawę pojazdu, która stanowi jedynie dowód tego, iż <span class="anon-block"> (...)</span> <br/>z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">M.</span> - <span class="anon-block">D.</span> złożyła oświadczenie <br/>o kosztach naprawy w swoim serwisie, w sytuacji gdy wysokość szkody, tj. koszt przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody a nie dowolnie wykonanej naprawy, można było ustalić jedynie w oparciu o wiadomości specjalne a ciężar dowodu <br/>w tym zakresie spoczywał na powodzie;</p>
</dd>
<dt>-</dt>
<dd>
<p>
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodu w postaci zeznań <span class="anon-block">K. B.</span> i niewzięcie pod uwagę przy wyrokowaniu, iż pojazd posiadał wcześniejsze uszkodzenia, które wpływały na wysokość szkody powstałej w pojeździe marki <span class="anon-block">B.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> w wyniku kolizji <br/>z dnia 6 października 2017 r.;</p>
</dd>
<dt>-</dt>
<dd>
<p>
<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodu w postaci umów cesji i niewzięcie pod uwagę, iż było kilka umów podpisanych przez różne osoby <br/>a ich umocowanie nie było właściwe;</p>
</dd>
</dl>
<p>2.
obrazę prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 kc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 824(1);art. 824(1) § 1)">art. 824 <sup>
<!-- -->1</sup> § 1 kc</a> poprzez ustalenie odszkodowania w kwocie wynikającej z prywatnego dokumentu oraz błędną ocenę prawną, zgodnie z którą powód nie musi wykazać uzasadnionego kosztu naprawy przywracającej pojazd do stanu sprzed szkody.</p>
<p>Podnosząc wskazane wyżej uchybienia Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> domagało się zmiany zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych jak również zasądzenia kosztów postępowania apelacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p>
<p>
<span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">G.</span> domagał się oddalenia apelacji <br/>i zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego, <br/>w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p>
<p>
<em>
<!-- --> Sąd Okręgowy zważył: </em>
</p>
<p>Apelacja strony pozwanej – jako całkowicie niezasadna – podlegała oddaleniu w oparciu <br/>o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a>.</p>
<p>Treść zarzutów środka odwoławczego oraz jego uzasadnienia pozwala przyjąć iż – w istocie rzeczy – <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwestionowało rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji, podnosząc iż <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">G.</span> nie wykazał wysokości poniesionej szkody zaś Sąd Rejonowy, opierając swe rozstrzygnięcie na <span class="anon-block">fakturze VAT nr (...)</span> z dnia 31 sierpnia 2018 r. dokumentującej wysokość kosztów naprawy samochodu <span class="anon-block">K. B.</span> i <span class="anon-block">M. B.</span> (stanowiącej podstawę dla ustalenia rozmiaru uszczerbku właścicieli pojazdu marki <span class="anon-block">B.</span>), naruszył reguły oceny dowodów statuowane treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a>. Stosownie do treści ostatnio wskazanego przepisu, sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez sąd reguł wynikających z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania <br/>lub doświadczenia życiowego gdyż tylko to może być przeciwstawione uprawnieniu sądu <br/>do dokonywania swobodnej oceny dowodów (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku <br/>z dnia 9 czerwca 2020 r., V ACa 609/19, Lex nr 3049425). Jeżeli więc z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym to taka ocena nie narusza zasad określonych w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> i musi się ostać i to nawet wtedy, gdy w równym stopniu, na podstawie zebranego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne.</p>
<p>W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy i wywiódł z niego logicznie poprawne wnioski. Wysokość odszkodowania należnego <span class="anon-block">K. B.</span> i <span class="anon-block">M. B.</span> (stanowiącego naprawienie szkody rozumianej jako wydatki związane z naprawą uszkodzeń pojazdu marki <span class="anon-block">B.</span> powstałych wskutek udziału tego auta w zdarzeniu szkodzącym z dnia 8 sierpnia 2018 r.) została określona w oparciu o dokumenty (kalkulację naprawy i fakturę VAT) pochodzące od podmiotu dokonującego likwidacji nieprawidłowości pojazdu <span class="anon-block"> – (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">M.</span> – <span class="anon-block">D.</span>. Stanowiące podstawę dla ustalenia wysokości kosztów usunięcia nieprawidłowości samochodu marki <span class="anon-block">B.</span> kalkulacja naprawy oraz <span class="anon-block">faktura VAT nr (...)</span> z dnia 31 sierpnia 2018 r. wskazywały tę wartość na poziomie kwoty 23.554,38 zł brutto. W świetle takich dowodów (i braku innych), prawidłowe i nie uchybiające regułom wynikającym z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a> było przyjęcie przez Sąd <br/>Rejonowy iż odszkodowanie refundujące koszty likwidacji nieprawidłowości powstałych <br/>w pojeździe <span class="anon-block">K. B.</span> i <span class="anon-block">M. B.</span> wskutek zdarzenia szkodzącego <br/>z dnia 8 sierpnia 2018 r. zamyka się kwotą 23.554,38 zł brutto. W polskim systemie procesowym obowiązuje zasada równości dowodów (środków dowodowych), którą należy rozumieć w ten sposób, że ustawodawca nie tworzy kategorii dowodów uprzywilejowanych, którym nadawałby z urzędu szczególną moc dowodową – wszystkie środki dowodowe są więc równorzędne i podlegają swobodnej sędziowskiej ocenie w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 kpc</a>. Z tych względów w pełni uprawnione było oparcie rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez Sąd pierwszej instancji na dowodach z dokumentów prywatnych – kalkulacji naprawy i fakturze VAT. Zgodzić należy się ze stroną skarżącą, iż dokument rozliczeniowy VAT stanowił oświadczenie <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">M.</span> – <span class="anon-block">D.</span> <br/>o kosztach naprawy uszkodzeń samochodu marki <span class="anon-block">B.</span> w tym warsztacie naprawczym, jednakże – w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego przed Sądem pierwszej instancji – w pełni zasadne było przyjęcie przez Sąd Rejonowy, iż kwota wynikająca z tego dokumentu (należność w wysokości 23.554,38 zł brutto) odpowiada kosztom likwidacji uszkodzeń auta <span class="anon-block">K. B.</span> i <span class="anon-block">M. B.</span> powstałych wskutek kolizji <br/>z dnia 8 sierpnia 2018 r. a więc kosztom przywrócenia <span class="anon-block"> (...)</span> do stanu <br/>sprzed tego zdarzenia szkodzącego. W świetle treści zeznań <span class="anon-block">K. B.</span>, nie sposób jest przyjmować aby proces naprawy uszkodzeń pojazdu jaki miał miejsce w <span class="anon-block"> (...)</span> <br/>z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">M.</span> – <span class="anon-block">D.</span> obejmował także inne nieprawidłowości aniżeli powstałe wskutek udziału tego auta w zdarzeniu z dnia 8 sierpnia 2018 r. Świadek ten stwierdził bowiem, iż przed tą szkodą jego pojazd był już w pełni naprawiony. W tym stanie rzeczy – nawet pomimo braku rozwinięcia w uzasadnieniu środka odwoławczego zarzutu apelacyjnego związanego z oceną zeznań poszkodowanego – upatrywanie w tym zakresie dowolnej oceny tego dowodu przez Sąd pierwszej instancji <br/>nie jest uprawnione.</p>
<p>Także nie mógł się ostać zarzut <span class="anon-block">(...)</span>
<br/>w <span class="anon-block">W.</span> odnośnie dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny dowodu z dokumentów – umów cesji wierzytelności. Materiał dowodowy jaki został zgromadzony w niniejszej sprawie, <br/>w szczególności dokumenty pełnomocnictw, nie dają podstaw do przyjęcia braku umocowania do dokonanych czynności przez przedstawicieli <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">M.</span> – <span class="anon-block">D.</span> (<span class="anon-block">M. H. (2)</span> i <span class="anon-block">E. J.</span> <br/>– ich umocowanie wynikało z dokumentów pełnomocnictwa znajdującego się na k. 50 <br/>– w odniesieniu do umowy o przelew wierzytelności z polisy OC sprawcy i jej aneksu, <br/>
<span class="anon-block">E. J.</span> – na k. 50 – w odniesieniu do umowy o powierniczy przelew wierzytelności <br/>i jej aneksu), <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">G.</span> (<span class="anon-block">M. H. (2)</span> <br/>i <span class="anon-block">A. W.</span> – odpowiednio – na k. 105 i k. 102 w odniesieniu do umowy o powierniczy przelew wierzytelności i jej aneksu) oraz <span class="anon-block">K. B.</span> (<span class="anon-block">A. W.</span> – <br/>na k. 102 i k. 103 w odniesieniu do aneksu do umowy o przelew wierzytelności <br/>z polisy OC sprawcy).</p>
<p>Przewidziana w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> zasada rozkładu ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten tylko sposób, że ciężar dowodu zawsze obciąża stronę powodową. W razie bowiem sprostania przez powoda ciążącemu na nim obowiązkowi dowodowemu, ciężar dowodzenia okoliczności niweczących prawo powoda obciąża pozwanego (wyrok Sądu Apelacyjnego <br/>w <span class="anon-block">B.</span> z dnia 23 stycznia 2020 r., I ACa 607/19, Lex nr 3030049). W okolicznościach niniejszej sprawy, skoro <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">G.</span> wykazał wysokość należnego odszkodowania (poprzez przedstawienie kalkulacji naprawy uszkodzeń samochodu marki <span class="anon-block">B.</span> oraz faktury VAT wystawionej przez serwis dokonujący naprawy <br/>zaś z zeznań <span class="anon-block">K. B.</span> wynikało, że koszty te obejmowały wyłącznie naprawę nieprawidłowości jakie powstały w <span class="anon-block"> (...)</span> w dniu 8 sierpnia 2018 r.) zaś skoro pozwany ubezpieczyciel kwestionował czy to fakt likwidacji uszkodzeń pojazdu <span class="anon-block">K. B.</span> i <span class="anon-block">M. B.</span> za kwotę 23.554,38 zł brutto (podnosząc, iż koszty te zamknęły się w niższej należności, w szczególności w wysokości dotychczas dokonanej refundacji), <br/>czy też sam zakres przeprowadzonej naprawy (wskazując, iż objęte nią zostały także wcześniejsze uszkodzenia – nie związane ze szkodą z dnia 8 sierpnia 2018 r.), to jego rzeczą było udowodnienie okoliczności, na które się powoływał. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, twierdzenia <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> <br/>nie zostały poparte żadnymi dowodami co – wobec wykazania przez powoda – wysokości uszczerbku obejmującego koszty naprawy uszkodzeń samochodu marki <span class="anon-block">B.</span> powstałych <br/>w wyniku udziału tego auta w zdarzeniu drogowym z dnia 8 sierpnia 2018 r. skutkowało przyjęcie za udowodnione przez powoda, iż wydatki z tego tytułu zamknęły się <br/>sumą 23.554,38 zł. W konsekwencji takich ustaleń Sądu Rejonowego – skoro pozowany ubezpieczyciel dotychczas zrefundował wydatki z tego tytułu na poziomie kwoty 16.230,08 zł – wysokość odszkodowania jaka powinna przypaść <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">G.</span> została prawidłowo ustalona przez Sąd Rejonowy <br/>na kwotę 7.324,30 zł. Rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego zapadło przy prawidłowo zastosowanym przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> a – skoro <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> nie wykazało okoliczności odmiennych – wysokość należnej refundacji odpowiada wysokości szkody właścicieli samochodu marki <span class="anon-block">B.</span>, nie sposób jest zarzucać temu Sądowi uchybienie przepisom materialnoprawnym.</p>
<p>Brak zasadności zarzutów apelacji skutkowało – na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> <br/>– jej oddalenie.</p>
<p>Takie rozstrzygnięcie Sądu odwoławczego skutkuje – przy zastosowaniu zasady odpowiedzialności za wynik sprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i § 3 kpc</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 kpc</a>) – obciążenie <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> (jako podmiotu przegrywającego postępowanie apelacyjne) obowiązkiem pokrycia kosztów postępowania przed Sądem drugiej instancji, w tym naleznosci jakie z tego tytułu były wydatkowane <br/>przez <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">G.</span>. Te ostatnie obejmowały wyłącznie wynagrodzenie pełnomocnika procesowego powoda, którego wysokość <br/>(w kwocie 900,00 zł) została ustalona w oparciu o przepis § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat <br/>za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 z późn. zm.).</p>
<p>
<em>
<!-- -->(Krzysztof Wójcik) (Tomasz Bajer) (Paweł Kowalczyk)</em>
</p>
</div>